Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Αγώνας για την ύπαρξη και την επιβίωση της εθνότητας..


Θα υπάρξει αγώνας για να υπάρξουμε.
Η οπτική εκείνη που σχετίζεται με την ύπαρξη ή μη ύπαρξη μιας εθνοτικής ομάδας όταν αυτή κρίνεται (ορθά ή λανθασμένα) ως οριακή (ύπαρξη/μη-ύπαρξη), οδηγεί σε εντελώς διαφορετικές ιεραρχήσεις και αξιολογήσεις και τής δικής της ιστορίας καθώς και της ιστορίας άλλων εθνοτικών ομάδων που βρίσκονται σε όμοια, ανάλογη, ή δυνητικά όμοια θέση.
Στο πλαίσιο των άμεσων υπαρξιακών αντιπαραθέσεων και διακινδυνεύσεων που εξετάζουμε εδώ, όπου κατά την οπτική αυτή "παίζεται" η ύπαρξη ή μη ύπαρξη τής εκάστοτε σε-ριζικό-κίνδυνο εθνοτικής ομάδας, το όριο μεταξύ του "δίκαιου" και του "άδικου", όπως και η έννοια τόσο τής "άμυνας" όσο και της "επίθεσης" λαμβάνουν νοηματικές και ψυχικές μορφές που είναι μάλλον αδιανόητες σε αυτούς που θεραπεύουν μια συμμετρική ή κατά την γνώμη μου ψευδοσυμμετρική εικόνα των ανθρώπινων πραγμάτων.
Θα σας δώσω μερικά μοτίβα αυτών των νοηματικών μετατροπών, ή και -κατά τα άμεσα κριτήρια του "ορθού λόγου"- αυτών των ριζικών νοηματικών στρεβλώσεων που προκαλούνται όταν υπηρετείς την εθνότητά σου θεωρώντας ότι βρίσκεται σε άμεσο και στρατηγικό κίνδυνο εξόντωσής της από υπέρτερες εχθρικές (εθνοτικές ή διεθνείς) δυνάμεις.
Θα παραθέσω χωρίς μεγαλύτερη εμβάθυνση μερικά σημεία αυτών των "αλλαγμένων" εννοιών ή εννοιών-κριτηρίων:

1. 
Όταν τίθεται σε ριζική αμφισβήτηση η ίδια η ύπαρξη της εθνότητας από εχθρούς που σκοπεύουν να την εξαλείψουν και όχι μόνον να την εκδιώξουν ή να την εκτοπίσουν, αυτή (ως εθνότητα) μπορεί να προβαίνει σε επιθετικές πράξεις οι οποίες μπορεί βέβαια να περικλείονται σε μιαν άμεση και εμφανή αδικοπρακτική υπόσταση αλλά στην πραγματικότητα εντάσσονται στην κατηγορία τής στρατηγικής άμυνας.
Όταν παραδείγματος χάριν οι Έλληνες, οι Εβραίοι, οι Σέρβοι, οι Αρμένιοι και πλέον και οι Κούρδοι, αλλά ακόμα και οι Ρώσοι, προβαίνουν σε πράξεις εκτοπισμού και εκδίωξης αυτών των ομάδων που ποδηγετούνται από ιδέες και ηγεσίες που δεν αναγνωρίζουν καν την ύπαρξή τους, και οι οποίες σημαίνουν τον "προγραμματισμό" της εξάλειψής τους "από το πρόσωπο της γης", το κάνουν (και τούτο) διότι έχουν το δικαίωμα να επεκτείνουν τα αμυντικά δικαιώματά τους πέραν των άμεσων αμυντικών πράξεων προβαίνοντας ακόμα και σε επιθετικές πράξεις που περιέχουν στοιχεία αδικοπραξίας.
Αυτή τη δίκαια επέκταση ακόμα και προς πράξεις αδικίας προς τον γενικό υπαρξιακό εχθρό την επιτάσσει το δίκαιο της ριζικής επιβίωσης απέναντι σε απόλυτες υπαρξιακές απειλές.
Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να καθορισθεί με νοηματική και αξιολογική ακρίβεια, το είδος, η προέλευση, αλλά ακόμα και η πραγματικότητα ή (αντίθετα) το πιθανό ψεύδος αυτής της μορφής δικαίου. 
Ας θεωρήσουμε αυτονόητη την οριακότητα αυτής τής μορφής δικαίου και ως συνεχές το πρόβλημα τής εκτροπικότητας που ενέχεται σε κάθε μορφή υπαρξιακού δικαίου τέτοιου είδους.

2.
Αυτό που φαίνεται ως "αδύναμο" μπορεί να είναι ισχυρό και απειλητικό, όταν μιλάμε για μια πραγματικά περικυκλωμένη εθνότητα (ή ακόμα και για μιαν άλλη μορφή κοινωνικής ομάδας) που αντιμετωπίζει αυτή την "αδυναμία" και της προτάσσεται η "αδυναμία" αυτών που την περικυκλώνουν απειλητικά, άρα αυτή η φαινομενικότητα τής "αδυναμίας" αυτών που απειλούν δύναται να είναι το καμουφλάζ αντιδυτικών δεσποτειών, κρατικής ή μη-κρατικής μορφής (και μικρότερης ή μεγαλύτερης ισχύος) για να θραύσουν ύπουλα την άμυνα δημοκρατικών (αστικών ή μη αστικών) κοινωνιών.
Στα πλαίσια της δόλιας στρατηγικής διαφόρων ανατολικών δεσποτικών συστημάτων νοηματοδότησης του κοινωνικού και εθνοτικού ή εθνοθρησκευτικού βίου, έχει σχηματισθεί ένα τεχνητό μεν αλλά ενεργό και ζωντανό υποσύστημα θυματοποίησης ανατολικών ή θεοκρατικών κοινωνιών.
Βέβαια για αυτό έχει ευθύνη και η δύση με τα μεγάλα ιστορικά εγκλήματά της απέναντι σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά σήμερα το πεδίο της υποκρισίας έχει μετατραπεί ριζικά, εφόσον δεν είναι μόνον η δύση "ένοχη" πλέον αλλά και πολλά από τα πρώην "θύματά" της που χρησιμοποιούν την δυτική "ενοχή" για να οργανώσουν μιαν εθνοτική αντεπίθεση που έχει όμως και αυτή ολοκληρωτικά και γενοκτονικά χαρακτηριστικά.
Τα πρώτα άμεσα θύματα αυτής της αντεπίθεσης δεν είναι βέβαια οι λευκοί της δύσης αλλά διάφοροι λαοί και κινήματα εντός του μη δυτικού κόσμου ή και συγκεκριμένα εντός της ανατολής, που θεωρούνται "προδοτικά" διότι εκφράζουν την αντίθεσή τους στον υπερπατριαρχισμό μισογυνισμό και αντιστέκονται σώμα με σώμα στην ανατολική δεσποτική κυριαρχία και την κοινωνική και ψυχική εμμονή της στο παρελθόν.
Όταν βρίσκεσαι στην γειτονιά αυτής της ιστορικής αντιπαράθεσης όπως τούτη αχνοφέγγει  στην οριακή αυτή γειτονιά ως παγκόσμια αντιπαράθεση, δεν έχεις χρόνο για ευγενικές και δημοκρατικές τακτοποιήσεις της "τέλειας" ηθικοδικαιακής σου υπόστασης.


Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου