Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018

Iran Destroying Graves from 1988 Executions - IranWire

Iran Destroying Graves from 1988 Executions - IranWire |

New evidence reveals that the Iranian government is destroying the mass graves of thousands of prisoners executed in 1988.  
The evidence stems from the collection of satellite imagery, photo and video analysis, as outlined in a joint report by Justice for Iran and Amnesty International released today, April 30. 
The report, “Criminal cover-up: Iran destroying mass graves of victims of 1988 killing,” describes how Iranian authorities are bulldozing the sites of the mass graves and regularly constructing new buildings, roads or new burial grounds over the sites, or using them as rubbish dumps. The deliberate destruction of the graves threatens vital evidence about the deaths of thousands of people who were killed during the Islamic’s Republic’s 1988 suppression of dissenters and political prisoners — evidence that could be used to bring justice to the families who lost loved ones. 
“These are crime scenes and must be protected as such until proper and independent forensic investigations are carried out to identify the remains and the circumstances of what happened to the victims,” said Shadi Sadr, the Executive Director of Justice for Iran, in a statement.
Between late July and early September 1988, Islamic Republic authorities carried out a mass execution of between 4,000 and 5,000 prisoners, many of them leftists and over 2,000 of them jailed members of the Mojahedin-e Khalq or the People’s Mojahedin Organization (MEK), which had supported Iraq during the Iran-Iraq War. Iran’s judiciary had already handed down prison sentences to many of those who were executed — and some of them had already completed their sentence at the time of their death. One of the massacres took place only a few days after the Islamic Republic accepted the UN Security Council’s resolution to end the eight-year Iran-Iraq War. The number of executed is still unknown, since the killings were carried out in secret.
Their bodies were buried in mass unmarked graves, mostly at Khavaran Cemetery in southeastern Tehran, but also in up to 120 locations across the country, according to Justice for Iran’s estimates. Not only have authorities repeatedly ignored families’ request for information, they have deliberately covered up any such evidence, behavior Amnesty and Justice for Iran describe as “enforced disappearance, which is a crime under international law.”
In addition, these families face harassment when visiting the graves of their loved ones. Many of the sites are under constant surveillance by security agencies, and Justice for Iran and Amnesty International say this “suggests that judicial, intelligence and security bodies are involved in the decision-making processes related to their desecration and destruction.”
The “Criminal cover-up” report focuses specifically on seven mass grave sites, which authorities have taken steps to destroy between between 2003 and 2017. The sites are in Mashhad, Ahvaz, Tabriz, Rasht, Qorveh, and the former premises of the Revolutionary Courts in Sanandaj and Khavaran. Researchers for the two human rights organizations obtained photo and video evidence and satellite imagery, and, between 2015 and early 2018, conducted interviews with 28 former prisoners and 23 family members of prisoners. They also had access to first-hand testimonies of the destruction of the mass grave sites. 
The mass executions continue to be debated and discussed in both international and domestic media, and new information about the killings, and the authorities responsible for them, has emerged as recently as 2016, when  the office representing the late Ayatollah Hussein-Ali Montazeri, who was deputy to Ayatollah Khomeini, released an audio file of a meeting of the revolutionary “death panel” that carried out Khomeini’s orders. 
Following this, political prisoner Maryam Akbari-Monfared called on Iranian authorities to open an investigation into the deaths of two of her siblings, who died during the 1988 mass execution. In an open letter to Iranian authorities, she wrote: “Many of those executed in 1988, including my sister and brothers, had been tried and sentenced to prison terms earlier. The trials took place without the due process of the law and sometimes lasted no more than a few minutes. Most of them had committed no crime except distributing or reading newspapers and taking part in demonstrations.”
Human rights organizations and the families are calling on authorities to again acknowledge the mass executions, and to stop desecrating evidence that could help bring justice for many families, putting an end to decades of frustration and anguish. 
“The atrocities of the 1988 massacre in Iran is a wound that still remains open three decades later. By destroying this vital forensic evidence, the Iranian authorities are deliberately reinforcing an environment of impunity,” said Philip Luther, Research and Advocacy Director for the Middle East and North Africa at Amnesty International in a press release. 

8 σχόλια:

  1. Ναι, τρεχάτε να σώσουμε το Μελιγαλά του Ιράν. Οι Μουτζαχεντίν Χαλκ συνεργάστηκαν με το επιτιθέμενο Ιράκ και έκαναν τα πάντα για τη νίκη του, επομένως ήταν προδότες. Σχημάτισαν μάλιστα και στρατό ο οποίος δοκίμασε στο τελευταίο στάδιο του πολέμου- όταν έγιναν οι εκτελέσεις για τις οποίες μιλά το άρθρο- να προελάσει μέσα στο Ιράν με τη βοήθεια της ιρακινής αεροπορίας και των ιρακινών χημικών όπλων (με την υποστήριξη βέβαια της Δύσης στο Ιράκ και όσον αφορά το τελευταίο αυτό σκέλος), πριν συντριβούν από τον ιρανικό στρατό. Γενικά δεν μου αρέσουν οι μαζικές εκτελέσεις και οι ομαδικοί τάφοι, εδώ όμως μιλάμε για καραμπινάτους προδότες, που επιπλέον μετά την πτώση του Σαντάμ άλλαξαν αφεντικά και πέρασαν στη δούλεψη των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Οι εκτελέσεις αυτές δεν ήταν κάτι το ωραίο λοιπόν, δεν μπορεί όμως κανείς και να κατηγορήσει το ιρανικό καθεστώς γι'αυτές, καθώς κάθε χώρα που δίνει αμυνόμενη αγώνα ζωής και θανάτου έχει το δικαίωμα να εκτελεί τους προδότες. Διαφορετικό πράγμα, απολύτως καταδικαστέο, οι εκτελέσεις αριστερών ή δημοκρατών κοσμικών με προέλευση από άλλες, μη προδοτικές οργανώσεις, όσο κι αν πρέπει να συνεκτιμηθεί και το όλο κλίμα που είχε δημιουργήσει ο πόλεμος με το Ιράκ και ο κίνδυνος νίκης του τελευταίου στο τελευταίο στάδιο του πολέμου, αλλά και η τεράστια αμοιβαία καχυποψία και αντιπαλότητα ισλαμιστών και κοσμικών, για τις οποίες όμως εκτελέσεις διάφοροι Δυτικοί και Ισραηλινοί που τώρα κατηγορούν το Ιράν θα ήταν πολύ πιο επιεικείς- για να πω το ελάχιστο- αν η χώρα αυτή είχε φιλοδυτικό προσανατολισμό.

  2. Μαζί με τους "Μουτζαχεντίν του λαού" (που είχαν αυτή την τυχοδιωκτική-προδοτική στάση) στις εκτελέσεις αυτές εκτελέστηκαν και μέλη όλων των αριστερών οργανώσεων.
    Άρα ο παραλληλισμός με το Μελιγαλά είναι αν μη τι άλλο άστοχος. Δεν υπάρχει αριστερή και δημοκρατική οργάνωση κόμμα κίνημα στον ιρανικό κόσμο (και το Τουντέχ) εντός και εκτός Ιράν που να μην ορίζει αυτές τις εκτελέσεις ως φασιστικές εκτός από απαράδεκτες που ήταν.
    Οι μόνοι που δέχονται αδιαμαρτύρητα να πάρουν το αίμα πάνω τους είναι οι αντιιμπεριαλιστές σα και του λόγου σου (κκε λαε μ-λ μπουλχουμέ κ.λπ) οι οποίοι ένα πράγμα ελάτρευσαν και λατρεύουν μετά την δεκαετία του 80: το εκάστοτε αγιατολά χεζπολά χαμασίτη που είναι αντιδυτικός και αντισιωνιστής, τι κι αν έχει κάνει αιματόλουτρα στον λαό του και την αριστερά της χώρας του.

  3. Μπράβο. Βλέπω πως άρχισες να σβήνεις σχόλια που δε σου αρέσουν, αντί να απαντάς σε αυτά.

    1. Γράψε ένα από τα συνήθη ευγενικά μεν αλλά σκληρά σχόλιά σου, χωρίς τους γνωστούς αριστεροσυκοφαντισμούς που σε πιάνουν και σένα, και κανένα πρόβλημα..

  4. Συγγνώμη, αλλά εσύ ήσουν ασυνήθιστα επιθετικός στην απάντηση σου στο πρώτο σχόλιο μου. Και εγώ δεν δικαιολόγησα ποτέ τις εκτελέσεις μη Μουτζαχεντίν, όπως με κατηγόρησες.

  5. Τέλος πάντων. Συγγνώμη αν εθίχθης, αλλά ο παραλληλισμός με το Μελιγαλά εκεί παρέπεμπε. Παρεπιπτόντως, μιας και το αναφέραμε, να ξέρεις ότι δεν είμαι ενάντιος στην εκτέλεση προδοτών, αρκεί να μην λαμβάνει κυρίως τρομοκρατικό χαρακτήρα επί δικαίων και αδίκων, όπου δίκαιοι ήταν ένα σωρό δημοκράτες και αριστεροί και όχι τα τσόκαρα της ηγεσίας των Μουτζαχεντίν (ακόμα και αφελή μέλη πιτσιρικάδες, θα μπορούσαν να παραμείνουν στη στενή και όχι να σφαγιαστούν σαν πρόβατα). Στο Μελιγαλά εκτελέστηκαν παραστρατιωτικοί και πολίτες που συνεργάζονταν με τον κατακτητή αλλά και έκαναν στυγερά εγκλήματα ειδικά εναντίον μανιατών κομμουνιστών. Γι αυτό και διάφορες μανάδες-μαινάδες τους καταξέσκισαν, και καλά τους έκαναν, έχω προσωπικές μαρτυρίες από αυτή την πτυχή που δεν ξέρει ο περισσότερος κόσμος.

  6. Με Μελιγαλά εννούσα τους Μουτζαχεντίν. Ούτε η πηγάδα με ενθουσιάζει, δεν τη θεωρώ την ύψιστη στιγμή του κινήματος, όπως πολλοί άλλοι, και σίγουρα και τότε εκτελέστηκαν και άνθρωποι που δεν έφταιγαν και τόσο και που αν είχε αποδοθεί κανονική και όχι συνοπτική δικαιοσύνη θα είχαν καταδικαστεί σε άλλες ποινές. Κατανοώ όμως τις τότε συνθήκες που δεν άφηναν άλλα περιθώρια. Το ίδιο ισχύει και για τους εκτελεσμένους Μουτζαχεντίν το 1988 στο Ιράν. Για τους υπόλοιπους, από άλλες πολιτικές προελεύσεις, ξεκαθάρισα τη θέση μου, οι εκτελέσεις τους είναι απόλυτα καταδικαστεές, πιστεύω όμως και τώρα πως πρέπει αυτές να ειδωθούν στο τραγικό πλαίσιο της συγκυρίας για το καθεστώς και στην όλη παράνοια αυτής της συγκυρίας με τους ιρακινούς βομβαρδισμούς με χημικά (με στήριξη της Δύσης και ανοχή της ΕΣΣΔ), με την επαπειλούμενη νίκη του Ιράκ και την διαφαινόμενη πιθανή πτώση του ισλαμικού καθεστώτος. Εγκλήματα λοιπόν οι εκτελέσεις αυτές , αλλά όχι εν ψυχρώ, όπως έχουν δυστυχώς συμβεί και σε άλλες επαναστάσεις, πιο "διαφωτιστικές" από την ιρανική. Την άποψη μου για τον πολιτικό πλουραλισμό στο Ιράν και την συνύπαρξη μεταξύ ισλαμιστών και κοσμικών σου την έχω πει παλιότερα.

  7. Οι Μουτζαχεντίν είναι η καταστροφή της όποιας δημοκρατικής αντιπολίτευσης στο Ιράν, ο κακός δαίμονάς της και βέβαια έχουν την υποστήριξη και του επίσημου Ισραήλ και των ΗΠΑ, που εκτός από τον υιό Σάχη έχουν βρει, με τον γνωστό κυνικό και ωμό τρόπο τους, σε αυτούς την ομάδα εκείνη που θα μπορούσε να ασκήσει βία μέσω ενός ολοκληρωτικού φιλοδυτικού καθεστώτος.
    Ό,τι έγινε με τον ιρανο-ιρακινό πόλεμο θα μείνει αξέχαστο, εκτός από τα αίσχη της δύσης και του Σαντάμ, ως το απόλυτο χαντάκωμα της δημοκρατικής αριστεράς και των δημοκρατικών δυνάμεων στο Ιράν.
    Οι δυτικοί έφτιαξαν το πλαίσιο για να υπερισχύσει εντελώς ο χομεϊνισμός, εφόσον του έδωσαν ένα πραγματικό λόγο υπερίσχυσης εφόσον ταυτίστηκε όντως με τα στρατηγικά εθνικά συμφέροντα της χώρας του.
    Αυτό όχι μόνον το αρνούμαι αλλά το θεωρώ ως προϋπόθεση κατανόησης της ιστορικής πραγματικότητας.
    Έτερον εκάτερον όμως, αλλά θα τα πούμε εκτενέστερα πάλι.
    Και βέβαια οι δηλώσεις Νετανιάχου καθώς και τα "στοιχεία" που έφερε στο φως, άσχετα αν ισχύουν ή όχι, εντάσσονται στα επικινδυνότερα σε πλανητικό επίπεδο σχέδια γενικευμένου πολέμου.