Σάββατο, 30 Ιουνίου 2018

Αύγουστος 2016 / Κείμενα για Ιράν Κουρδιστάν Ισραήλ και Δύση..

Κείμενα του Αυτοκαθορισμού για την γεωπολιτική και τον πολιτισμό στην Μέση Ανατολή.
Με κάποιες υπερβολές, αλλά νομίζω και με κάποιες εύστοχες παρατηρήσεις, από το 2016..

Ιρανική νύχτα (1) [1-4]


1.
Υπάρχει ένα γεωστρατηγικό πλέγμα στην Εγγύς Ανατολή το οποίο παρουσιάζεται συνήθως ως μια επίπτωση (ή μια από τις επιπτώσεις) ενός γεγονότος, ευρύτατης σημασίας: της θραύσης της στρατηγικής συμμαχίας μεταξύ (προ-ισλαμιστικού προ-θεοκρατικού) Ιράν και Ισραήλ.
Αυτή η συμμαχία είχε βέβαια εδραιωθεί "υπό τας ευλογίας" των Η.Π.Α, αλλά στηρίζονταν σε σταθερά εθνοτικά και πολιτικά δεδομένα.
Ας ιχνογραφήσουμε κάποια δεδομένα, για να δούμε την στρατηγική σημασία του συγκεκριμένου γεωστρατηγικού γεγονότος της θραύσης και της καταστροφής αυτής της συμμαχίας:

2.
Το Ιράν, υπό την εθνοτική ηγεμονία των Περσών, ήταν πάντα μια σημαντική δύναμη στην Εγγύς Ανατολή σε όλες τις φάσεις του ιστορικού χρόνου, και διατήρησε αυτήν του την ισχύη παρά τον εξισλαμισμό και την μερική "αραβοποίηση" τού εθνοτικο-πολιτισμικού του θεμελίου, πράγμα που φαίνεται ακριβώς και στην κοινωνικο-ιστορική επιλογή του σιιτισμού (από μέρους της περσικής άρχουσας τάξης αλλά και του περσικού λαού) ως μιας εκδοχής ακριβώς (του Ισλάμ) που εδραιώνει μιαν κάπως σταθερή διάκριση μεταξύ Ιράν και αραβικού κόσμου.
Αυτή η θρησκευτική διαφοροποίηση ενώ δεν είναι εκ της "φύσεώς" της εθνική ή εθνοτική, λειτουργεί στην περίπτωση του Ιράν έτσι, εφόσον δίνει την δυνατότητα στους Πέρσες-Ιρανούς να αποτελούν μια σχετικά διαφοροποιημένη ισλαμική οντότητα χωρίς να υπάρχει δυνατότητα η ειδική αυτή ισλαμική ταυτότητα να λειτουργήσει απο-ιρανοποιητικά. 
Αυτό συμβαίνει διότι ο σουννιτισμός έχει επιδείξει σημαντική δυσανεξία στην δυνατότητα συνεννόησης με τον σιιτισμό (όλους τους κλάδους του), και αυτή η δυσανεξία συμβαίνει για βαθύτερους δομικούς δογματικούς οντολογικούς λόγους.
Ο σιιτισμός θεωρείται από τους σουννίτες λόγιους, ακόμα και τους μετριοπαθέστερους, ως κάτι που υπερβαίνει τα όρια μιας τυπικής αίρεσης, θεωρείται μάλλον ως μια σχεδόν άλλη θρησκεία, εφόσον έμμεσα παραβιάζεται η απόλυτη μονοθεϊστική αρχή καθώς και η αρχή της τελικής μοχαμεντικής προφητείας.
Οι Πέρσες όμως δια του σιιτισμού όχι μόνον "έσωσαν" τον εθνοτικό/εθνικό αυτοκαθορισμό τους αλλά απέκτησαν και ένα εργαλείο ηγεμονίας επί των ομοδόξων τους Αράβων σιιτών (και όχι μόνον), κατόρθωσαν δηλαδή να δημιουργήσουν, δια του υιοθετηθέντος σιιτισμού, μιαν έμμεση και διεισδυτική περσική κυριαρχική ταυτότητα, εφόσον το κέντρο του σιιτισμού παρέμεινε το Ιράν, και μόνον συμβολικά το νότιο Ιράκ (με τους σιιτικούς ιερούς τόπους κ.λπ).
Όπως οι Άραβες αλλοτρίωσαν μάζες άλλων ξένων εθνών, τις αραβοποίησαν δια της βίας ή δια του Ισλάμ, εφόσον η ιερή γλώσσα του Κορανίου είναι μόνον τα αραβικά ("γλώσσα του Αλλάχ"), έτσι και οι Πέρσες δια του αρχικά αραβικού σιιτισμού περσοποιούν κάθε Άραβα σιίτη.
Ας θεωρήσουμε βέβαια όλο αυτό το παιχνίδι της αραβικής και της περσικής ταυτότητας και ως ένα σύστημα ακατάλυτων δεσμών.
Οι Πέρσες όσο καθορίζονται από το Ισλάμ, ακόμα και το σιιτικό που το έχουν "καπελώσει", ηγεμονεύονται εν μέρει από την (ισλαμική) αραβική κουλτούρα, εφόσον υφίσταται μια καθοριστική/καθορίζουσα "αραβική" αξιακή δομή: η αραβική γλώσσα ως η αποκλειστική γλώσσα του απόλυτου υπερβατικού. 
Οι ιρανοί κληρικοί γνωρίζουν απταίστως αραβικά, εκτός από το Κοράνι, κάθε βαθιά πιστός ή ιερατικά εμπλεκόμενος με το ιερό βιβλίο του Ισλάμ πρέπει να ξέρει Αραβικά.
Το Κοράνι ως το απόλυτο κείμενο δεν έχει "μετάφραση", ελπίζω αυτό να το γνωρίζετε ελληναράδες.
Από την άλλη οι σουννίτες Άραβες έχουν βρεί τον κακό μπελά τους με τον σιιτισμό, εφόσον εκ των πραγμάτων αυτός λειτουργεί ως το μακρύ ηγεμονικό χέρι του Ιράν.
Στο ίδιο το Ιράν ως Περσία όμως υπάρχει ένα βαθύτερο πρόβλημα, που άπτεται της θρησκείας αλλά δεν περιορίζεται στον παράδοξο και παράξενο εθνο-θρησκευτικό και αυτοκρατορικό αυτοπροσδιορισμό του:

3.
Το Ιράν ως Περσία είναι μια περήφανη αυτοκρατορική χώρα, οι Πέρσες δεν θυσιάζουν ούτε θα θυσιάσουν ποτέ την ιστορική περσική τους ταυτότητα στον βωμό κανενός Ισλάμ, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει με τους Άραβες, οι οποίοι έχοντας εξασφαλίσει την βαθιά αραβική γλωσσο-οντολογική ταυτότητα του Ισλάμ (αν δεν το ξέρετε, ότι και να λένε οι πονηράντζες της ερήμου, ο Αλλάχ είναι και θα μείνει μόνον Άραβας) δεν κόπτονται για να περιχαρακώσουν την ειδική αραβική ταυτότητα. 
Η αραβική ταυτότητα είναι μια διαρκής αλλά εξασφαλισμένα περιχαρακωμένη ροϊκή δομή, η οποία "κινείται" στα πλαίσια/όρια της γλώσσας-ως-υπερβατικό-στοιχείο και του απόλυτου μονοθεϊσμού.
Οι Πέρσες αντίθετα πρέπει να αγωνίζονται συνέχεια να απο-αραβοποιήσουν την ταυτότητά τους, και αυτό δεν είναι πάντα εύκολο ακόμα και στο πλαίσιο της "αιρετικότητας" του σιιτισμού.
Υπάρχει άρα στο βάθος του περσικού ταυτοτικού αγώνα ένας ισχυρός βαθμός εξω-ισλαμικής δυνατότητας ή αναγκαιότητας, οι Πέρσες κυρίως αλλά και γενικότερα οι σιίτες (τελικά), έχουν μια εσωτερική ροπή προς την εγκατάλειψη του Ισλάμ.
Η νεώτερη περσική μοναρχία, οι Σάχες του 20 αιώνα, χωρίς να φτάσουν στο σημείο να απαρνηθούν το Ισλάμ, ένωσαν την πνευματική ρίζα του αρχέγονου ιρανικού-περσικού αυτοκρατορικού πολιτισμού με τα αιτήματα της νεωτερικότητας, σε μια αυταρχική μορφή βέβαια, και υπό την τελική καθοδήγηση των Η.Π.Α.
Το Ιράν έγινε σε αυτή την περίοδο όχι μόνον μια "υλική" γεωπολιτική "επένδυση" των Η.Π.Α (σε στρατιωτικό και οικονομικό επίπεδο) αλλά και μια σημαντική αντι-αραβική και κατ'ουσίαν αντι-ισλαμική "επένδυση", από δίπλα λοιπόν και ειδικά για τον τελευταίο λόγο έσπευσε και το Ισραήλ.
Αυτή την επένδυση την χάλασαν οι Μουλάδες και οι Αγιατολάδες, πάνω στην βάση όμως ενός πραγματικού λαϊκού θεοκρατικού κινήματος, ίσως και με την βοήθεια ευρωπαϊκών κύκλων.
Το ιρανικό παιχνίδι της περσικής ταυτότητας επαναδιατυπώθηκε ριζοσπαστικά, και αντί να έχουμε μιαν βαθμιαία απο-ισλαμοποίηση εκκοσμίκευση, καρφί στην καρδιά του αραβικού θεοκρατισμού, είχαμε μια νέα ισλαμική και περσική ταυτότητα με αξιώσεις και ικανότητες ισχύος πολύ μεγαλύτερες από αυτές που διαφαίνονταν αρχικά.
Αυτή η ανατροπή είχε συγκλονιστικές επιπτώσεις στην καρδιά της δυτικής στρατηγικής αλλά και της στρατηγικής του Ισραήλ. 
Ας δούμε όμως τις βαθύτερες υλικο-νοητικές διαστάσεις αυτής της στρατηγικής και τον λόγο τελικά της ισραηλινής εμμονής με το Ιράν:

4.
Αυτό που χάλασαν οι Μουλάδες ήταν σημαντικότερο από τον δυτικό έλεγχο στις πετρελαιοπηγές του Ιράν.
Το σιιτικό θεοκρατικό μείγμα και η ιρανική πολιτισμική υπεροχή, δηλαδή ο ακατάβλητος και πανίσχυρος αρχαίος περσικός χαρακτήρας σε μια παράξενη "αιρετική" ένωση με τον Ισλάμ, δεν λειτούργησαν μόνον ως μια πηγή για μια νέα μη δυτική ηγεμονία στην καρδιά της Εγγύς Ανατολής, αλλά και ως ένα πρότυπο ακόμα και προς τους "εσωτερικούς εχθρούς" της, τους σουννίτες Άραβες.
Ενώ η αμερικανική και ισραηλινή εμμονή φαίνονται ιστορικά παράλογες, όσον αφορά την δυναμική που απελευθέρωσε το σιιτικό Ιράν εφόσον η διαίρεσή του με τους σουννίτες παραμένει, τελικά αποδείχθηκε και αποδεικνύεται ακόμα ευφυής τόσο στο γεωπολιτικό "ρεαλιστικό" επίπεδο ανάγνωσης των πραγμάτων όσο και στο ιστορικά σημαντικότερο τελικά πολιτικο-διανοητικό (πολιτειακό) επίπεδο.
Η στρατηγική σημαντικότητα του Ιράν αποδείχθηκε από την άνοδο της ισχύος του, και αυτή η άνοδος ήταν συναρτώμενη όχι μόνον με τις ενεργειακές πηγές που είχε "εντός" του αλλά και τις ισχυακές διανοητικές δυνατότητες που του έδινε και του δίνει ο μη αραβικός ταυτοτικός αυτοκαθορισμός του.  
Αυτή η διανοητική δύναμη και η περσική ανωτερότητα/υπεροχή όχι μόνον έδωσε στο ίδιο το Ιράν μια μεγάλη ώθηση στο πεδίο της ισχύος, αλλά γονιμοποίησε (παρά την θέληση τής ίδιας τής σιιτικής θεοκρατικής ηγεσίας) και τον σουννιτικό θεοκρατισμό.
Μπορεί οι σουννίτες να είναι ακόμα ανίκανοι να ορθώσουν μια πολιτειακή δομή με αξιώσεις και ικανότητες παγκόσμιας ισχύος, αλλά το Ιράν, ακριβώς δια της μη αμιγώς ισλαμικής περσικής του ταυτότητας, τους έδειξε τον δρόμο προς τον νέο αραβικό φονταμενταλισμό.
Αυτό τον νέο φονταμενταλισμό προσπαθεί να αξιοποιήσει τώρα και η σουννιτική Τουρκία, έχοντας και η ίδια τις δικές της μη-αμιγώς ισλαμικές και μη αραβικές παραδόσεις ισχύος και κυριαρχίας.
Αντιστρόφως, εξηγώντας πάλι την αμερικανική και ισραηλινή ευφυή εμμονή αλλά και χρησιμοποιώντας την και εμείς, θα θέταμε προ των οφθαλμών μας το εξής ενδεχόμενο:
Αν το Ιράν έχανε την ισλαμική ή ισλαμιστική του ταυτότητα, αν καταστρέφονταν η ισχύς του θεοκρατικού καθεστώτος και αυτό έχανε τελικά την εξουσία (δια ενός πολέμου ή δια πολλών μορφών διάλυσης), αναγκαστικά το Ιράν θα γύρναγε, ως ακέραιο εθνικά ή ως ομοσπονδία εθνών, σε μια εκδοχή κοσμικού εθνικισμού, εντελώς αδιάφορη προς τον ισλαμισμό ακόμα και τον σιιτικό, όσο αυτός τουλάχιστον διατηρεί εξουσιαστικές αξιώσεις.
Αυτό κι αν θα ήταν η καταστροφή των Αράβων. Και των Ρώσων όμως.
Μπορεί οι Αμερικάνοι και οι Ισραηλινοί να σκέπτονται πάντα τα άμεσα αποτελέσματα της απώλειας ισχύος του Ιράν, προς όφελός τους, αλλά ταυτόχρονα έχοντας επίγνωση της εσωτερικής δυναμικής του περσικού πολιτισμού, γνωρίζοντας την μη αραβική δυναμική του, προσδοκούν σε μια μελλοντική στρατηγική συμμαχία με ένα μη αραβικό ιστορικό έθνος.
Αυτός ο απομακρυσμένος τώρα ορίζοντας, είναι δυνατόν να επιταχυνθεί με μια μεγάλη περιφερειακή ίσως και παγκόσμια σύρραξη.
Και θα έχει από "κάτω του", ως ορίζοντας, την πλήρη υποστήριξη ενός σημαντικού τμήματος της ιρανικής (περσικής και κουρδικής) νεολαίας.
Ταυτόχρονα η καταστροφή του θεοκρατικού καθεστώτος αλλά και ο περιορισμός της ισχύος, αλλά ίσως και της κρατικής επικράτειας του Ιράν, θα είναι ένα σημαντικό μήνυμα προς όλο τον μουσουλμανικό κόσμο, ακόμα κι αν αυτός αρχικά ως σουννιτικός ίσως να επιχαίρει.
Η πρώτη νέα/ημι-νεωτερική ισλαμική θεοκρατική πολιτεία, με πιθανό συνοδό της το ερντογανικό σουλτανάτο, μετατρέπονται σιγά σιγά στους κυριότερους εχθρούς της Δύσης, άρα σε αυτή τη φάση και του Ισραήλ, και στο επίπεδο ακόμα της στρατηγικής πολιτειακής, πολιτισμικής και ιδεολογικής ηγεμονίας.
Γι' αυτό και είναι "κυνικώς" κατανοητή η σχετική αδιαφορία των δυτικών και των ισραηλινών απέναντι στα σουννιτικά εμιράτα και χαλιφάτα. 
Αυτοί είναι τσίρκα.
Αν τα εμιράτα και τα σουλτανάτα χάσουν την "καταραμένη" αιρετική πνοή τους, το αιρετικό τζίνι τους, το Ιράν, τότε θα καταρρεύσουν σε μια νύχτα...
Μια ιρανική νύχτα.. 


Ιρανική νύχτα (2) [5-6, κάποιες ενδιάμεσες αποκαλύψεις]


5.
Η αλληλοεργαλειοποίηση των διαφόρων σεκτών, δογμάτων και αιρέσεων εντός του ισλαμικού κόσμου, αποτελεί ένα ολόκληρο ξεχωριστό κεφάλαιο στις ισλαμικές σπουδές, είτε αυτές υπηρετούνται από ειδήμονες θρησκειολόγους και ιστορικούς επιστήμονες είτε υπηρετούνται και χρησιμοποιούνται από τις δυτικές μυστικές υπηρεσίες και τις δυτικές ελίτ.
Λόγω της πρώτης (χρονικά) έξαλλης προπαγάνδας από την σκοπιά των δυτικών μυστικών υπηρεσιών, των δυτικών ιδρυμάτων κ.λπ απέναντι στους Ιρανούς φονταμενταλιστές, παραβλέφθηκαν από τις αριστερές και άλλες (συνήθως κεντροαριστερές) πολιτικές και ιδεολογικές δυνάμεις (που στέκονταν δικαιολογημένα επικριτικά απέναντι στους δυτικούς παράγοντες) οι συγκεκριμένες δόλιες τακτικές των Ιρανών/φιλο-ιρανών ισλαμιστών και των Ρώσσων σύμμαχών τους, και έτσι συνέβει μια δόλια διείσδυση των Ιρανών/φιλο-ιρανών φονταμενταλιστών και των Ρώσσων πρακτόρων σε πολλούς ενεργούς χώρους της αριστεράς, κυρίως στην Λατινική Αμερική.
Η κατάσταση είναι πραγματικά νεφελώδης στην παγκόσμια αριστερά, αν εξαιρέσουμε την ανοιχτά δυτικόφιλη νατοϊκή και φιλοσιωνιστική αριστερά, η οποία απλά δέχεται τα πυρά όλων των άλλων αριστερών χώρων και είναι εύκολος στόχος ως προς τις ξεδιάντροπες προτιμήσεις της και την πρόσδεσή της στο (φιλο-σιωνιστικό) δυτικο-ιμπεριαλιστικό αστικό κατεστημένο.
Το νεφελώδες της κατάστασης επιτείνεται από την εχθρική συνύπαρξη, στον ευρύ χώρο της αντι-ιμπεριαλιστικής ("αντι-σιωνιστικής", αντιδυτικής κ.λπ) αριστεράς, των φιλο-ιρανικών και (πρόσφατα) των φιλο-ρωσσικών στοιχείων με τους φιλο-σουννίτες και φιλο-τζιχαντιστές αριστερούς συνήθως τροτσκιστικής απόκλισης (χωρίς να αποκλείονται και άλλες φατρίες, σταλινογενείς, με αναφορές στο "παλαιστινιακό κίνημα").
Σε αυτό το "κοινό πλαίσιο" οι διάφορες αριστερές συνωμοσιολογικές αναλύσεις ενώ περιέχουν αληθινά στοιχεία για την "άλλη πλευρά" μέσα στο "κίνημα", συσκοτίζουν την κοινή διάβρωση, όλης της αριστεράς, από τους Ιρανούς/φιλο-ιρανούς και Ρώσους παράγοντες και από τους διάφορους ΆραβεςΣουννίτες ισλαμιστές ριζοσπάστες, είτε αυτοί είναι απλά ο εξωτερικός φλοιός ενός βαθιού ισλαμιστικού πυρήνα είτε είναι ανοιχτά και ξεδιάντροπα φονταμενταλιστές (όπως η Hammas).
Μέσα στις γενικές αλληλοκατηγορίες, οι οποίες πάντα γίνονται στην αργκό της αριστεράς η οποία είναι μάλλον ευγενική και φανερώνει την αφέλειά της, μετατρέπεται σε αδιόρατη η κοινή ισλαμική λογική των "υποστηριζόμενων" εισοδιστών του ισλαμισμού, και έτσι μετατρέπεται σε αδιανόητη για τους αριστερούς η πιθανότητα αλληλοδιεισδύσεων και αλληλεπιδράσεων, σε πλήρη επίγνωση, μεταξύ των δύο μεγάλων κλάδων του φονταμενταλιστικού "αντι-ιμπεριαλιστικού-αντισιωνιστικού" χώρου.
Εν ολίγοις δεν γίνεται ορατή η παράδοξη ανταγωνιστική/πολεμική και ταυτόχρονα συνεργατική σχέση μεταξύ των Ιρανών/φιλο-ιρανών (Σιιτών) φονταμενταλιστών (και των φίλων τους Ρώσσων) και των Σουννιτών φονταμενταλιστών.
Λίγοι μπορούν να σκεφτούν την ουσία της κοινής σκληρότητας και του κοινού πεδίου δράσης των φονταμενταλιστών, την διείσδυσή τους (όχι μόνον στην αριστερά βέβαια) στην Δύση και μάλιστα σε έναν ευρύ κύκλο του υποκόσμου των ναρκωτικών και του λαθρεμπορίου πετρελαίου, καθώς και την παράξενη σχέση τους κατά την δημιουργία του σουννιτικού εγκληματικού χαλιφάτου του ISIS. 
Η έξαλλη προπαγάνδα που προαναφέραμε των δυτικών, για την κοινή δράση Ιρανών/φιλο-ιρανώνΣιιτών φονταμενταλιστών και Σουννιτών φονταμενταλιστών, η οποία (δυτική και ισραηλινή) προπαγάνδα περιέχει τον εμφανή σκοπό να αποκρυβεί η αλληλοδιείσδυση των δυτικών παραγόντων και υπηρεσιών με τον σουννιτικό φονταμενταλιστικό παράγοντα, λειτουργεί ως συσκοτιστικός ετεροκαθορισμός για την δυτική αριστερά.
Εφόσον το λένε οι άνθρωποι της CIA και της Mossad, λένε οι ριζοσπάστες αριστεροί, θα είναι ψεύδος, και είναι εν πολλοίς ένα μονομερές ψεύδος που περιέχει μιαν μονομερή αλήθεια: οι ιρανικές (καιαραβικές, όπως η Χεζμπολά)-σιιτικές και οι αραβικές σουννιτικές φονταμενταλιστικές ομάδες έχουν έναν έμμεσο κυρίως, αλλά μερικές φορές και άμεσο, συντονισμό, παρά τον λυσσαλέο ανταγωνισμό και τον αβυσσαλέο σεκταριστικό πόλεμό τους.
Θα μιλήσω σύντομα με στοιχεία γι'αυτό το σκοτεινό κεφάλαιο, αναφερόμενος στο παρασκήνιο της ίδρυσης της Αλ Κάιντα και του ISIS, αλλά και στις ευρύτερες διεισδύσεις του ιρανικού φονταμενταλιστικού παράγοντα σε χώρους αδιανόητους για το μέσο "κοινό", και θα κλάψουν αριστερές μανούλες (πάντως όχι οι κομματικές που είναι πολύ επιφυλακτικές και καλά κάνουν -κκε). 
Δεν θα κλάψουν όμως τώρα αυτές οι μανούλες που έχουν ήδη κλάψει με τον διασυρμό τους στην "Συριακή εξέγερση" και την "Αραβική Άνοιξη" (τροτσκιστές και "ριζοσπαστική αριστερά") αλλά επιτέλους και οι φιλο-ιρανικές φιλο-ρωσσικές μανούλες, οι θαυμαστές της Χεζμπολά και των λατινοαμερικάνων αριστερών εμπόρων ναρκωτικών και λαθρεμπόρων πετρελαίου (Τσαβιστές, FARC).


6.
Η εργαλειοποίηση και η έμμεση ενίσχυση του ISIS και της ιρακινής-συριακής Αλ Κάιντα (Αλ Νούσρα ή Αλ Νάσρ) από τους δυτικούς είναι γνωστή, αν και πρέπει να την επαναλαμβάνουμε, γνωστή είναι και η ανάμειξη (αμεσότερη) των Τούρκων, των Σαουδαράβων και των Καταριανών σε αυτό το δαιμονικό παιχνίδι.
Γνωστή είναι πλέον και η ανάμειξη της "μετριοπαθούς" αντι-ασσαντικής αντιπολίτευσης στο σουννιτικό τζιχαντιστικό παιχνίδι, οι άνθρωποι αυτοί έχουν αποκαλυφθεί πλήρως και μαζί τους έχει αποκαλυφθεί και ο ρόλος της δυτικής φιλελεύθερης αμερικάνικης και ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς και ακροδεξιάς, όπως και ο ρόλος της τροτσκιστικής και αυτόνομης αριστεράς, στην ενίσχυση του τζιχαντιστικού παιχνιδιού.
Αυτό που δεν είναι γνωστό και πρέπει σιγά σιγά τώρα να αποκαλύψουμε είναι τον ιρανικό και ρωσσικό παράγοντα.
Με στοιχεία και λογικές σκέψεις..

Γεωστρατηγικές απορίες (1)

Αυτές τις μέρες θα προβώ σε μια συνοπτική περιγραφική και όσο το δυνατόν περιεκτικότερη ανάλυση κάποιων αδιερεύνητων (ίσως και αδιανόητων) για το ελλαδικό νοητικό περιβάλλον πτυχών της γεωστρατηγικής κατάστασης στην ευρύτερη περιοχή της Εγγύς Ανατολής.
Είμαι και θα είμαι συνέχεια υποχρεωμένος να τονίζω ότι αυτές οι αδιερεύνητες πτυχές δεν ακυρώνουν εντελώς την κεντρική επικρατούσα αφήγηση στο εδώ φιλομαθές κοινό (εφόσον κάποιες παράμετροι που αυτή η κεντρική αφήγηση προτάσσει δεν είναι εντελώς ανύπαρκτες) αλλά σε μεγάλο βαθμό είναι ως πτυχές μάλλον "απαγορευμένες" γιατί ακυρώνουν την γενική φιλο-ρωσική και φιλο-ιρανική τάση ως προς την κεντρική ερμηνεία των δεδομένων.
Σε αυτό το πλαίσιο, θα αναζητηθούν και άλλες αδιερεύνητες πτυχές που έχουν να κάνουν με το ζήτημα "μετα-γκεβαρική λατινοαμερικανική αριστερά" και την σχέση της με τους σκοτεινούς λαβυρίνθους του παγκόσμιου εμπορίου και λαθρεμπορίου πετρελαίου, ναρκωτικών και ισλαμιστικής τρομοκρατίας.
Εννοείται πως μας διακατέχει και εμάς μια μεγάλη καχυποψία και επιφύλαξη όσον αφορά τις δυτικές συντηρητικές πηγές, που αποκαλύπτουν αυτές τις πτυχές και σκοπεύουμε να εκδηλώσουμε αυτές μας τις ερμηνευτικές ανασχέσεις και στην εξέταση των δεδομένων.
Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στην ίδια την τοποθέτηση των ερωτημάτων και των νέων μας υποψιών που πυροδοτήθηκαν με τα τουρκοκαμώματα του νεοτσαρικού ηγεμόνα Ρασ-Πούτιν, εφόσον μαίνεται ο προπαγανδιστικός και ιδεολογικός πόλεμος (στην δύση) εναντίον της ηγεμονίας του, αλλά δεν έχουμε και την πρόθεση να του χαριστούμε κι όλας.
Σε αυτό το πλαίσιο θα θέσουμε και το φλέγον ερώτημα της επιρροής των ισλαμοριζοσπαστικών κινημάτων στην "κινηματική" αριστερά, αλλά και σε κάθε αριστερή αντιπολίτευση στον δυτικό κόσμο, σε βαθμό διάβρωσης.
Ο συναγερμός που χτύπησε και χτυπάει στην Συρία και προήλθε από την "Αραβική Άνοιξη", ο κακόηχος αντίλαλος των διαφόρων αριστερόμορφων και προοδευτικόμορφων Αλ-Τζαζίρα, έχει φτάσει σε πολλά μέρη και έχει φανερώσει επίσης πολλά άγνωστα, κρυμμένα μέρη στον νεφελώδη κόσμο της "αριστερής" αντιπολίτευσης, πράγμα που έχει γίνει αντικείμενο αξιοποίησης από διάφορες συντηρητικές δυνάμεις αλλά παραμένει..
Αυτά..
Θα γίνουν (απορητικές) δημοσιεύσεις όσο το δυνατόν μικρότερης κειμενικής έκτασης..

Γεωστρατηγικές απορίες..(2)

Δυτικές πηγές, με κάθε επιφύλαξη, και ένα σχολιάκι μας στο τέλος:

 

Sorry, America: Iran Won't Defeat ISIS for You | 

 

As long as there is an Assad, there will be an Isil - he'll make sure of it ...

 

An Energy Mogul Becomes Entangled With Islamic State - WSJ 

 

Saddam has Koran written in his blood - Telegraph

 

The Real Reason Putin Supports Assad | Foreign Affairs

 

How Saddam Hussein Gave Us ISIS - The New York Times

 

How Assad helped the rise of his 'foe' Isil - Telegraph

 

 

Anybody who hoped Russian President Vladimir Putin would have the key to defeating Islamic State or bringing peace to Syria just got their answer: The first airstrikes in Russia’s air campaign in that benighted country didn’t target the terrorist group at all.
Instead, Putin followed President Bashar al-Assad’s playbook. The Syrian leader's forces have rarely taken on Islamic State unless forced to do so. Indeed, Assad has seen the fanatical Islamist force as a useful ally in persuading the international community that Syria’s war consists of a choice between him and barbarians, with nothing in between. As Putin put it in his speech to the United Nations General Assembly this week, Assad is “valiantly fighting terrorism face-to-face.”
No, he is not. To create the binary choice Assad seeks, and to eliminate any opposition that the U.S. and Europe might consider acceptable, Syria’s president has directed his fire power against rebel groups other than Islamic State, making him an ally of opportunity for the terrorist organization. By contrast, the groups that Assad attacks, and which Russia struck on Wednesday, do routinely fight Islamic State.
Some of these are also terrorists, such as the al-Nusra Front, al-Qaeda’s franchise in Syria. Others are not. A number are local militias defending their areas from the depredations of Assad’s war machine. Indeed, dozens of such militias are working with U.S. coordinators based in Jordan and Turkey. Russia appears to have struck one of them in its first attacks.
Putin’s proposal for the world to join with Russia and Assad to defeat “terrorists” and reconstruct Syria’s Baathist state -- a construct designed in large part to keep the country’s Alawite minority in control of the Sunni majority -- is as flawed as President Barack Obama’s ill-fated plan to train and equip an all-new opposition militia. That effort ended for lack of rebels willing to sign up to fight Islamic State only, forswearing their war with Assad.
How this came as a surprise is hard to credit. Assad’s forces have used detention, torture, chemical weapons and barrel bombs in their scorched-earth effort to reassert control. The death toll in this conflict is now well over 200,000, twice the number who died in the Bosnian war 20 years ago.
It is inconceivable that Syria’s Sunni majority will meekly accept a reimposition of Assad’s rule, or see him as a partner in the fight against any greater evil. To the extent Putin succeeds in destroying all other opposition to Assad, Syria’s Sunni population will join the only remaining force willing to protect them: Islamic State.
This Putin may well understand. He has formed an intelligence-sharing union with Assad’s Alawite-dominated regime and its Shiite allies in Tehran and Baghdad. Such an alliance will merely add a nuclear and UN Security Council superpower to the Middle East’s growing sectarian war between Shiites and Sunnis. Picking sides in a sectarian conflict is not how you end it. But it would give Russia a substantial voice in Middle East affairs, and more immediately the ability to ensure that Assad survives.
No matter what promises Putin may make to try to get the U.S. and other nations to legitimize his air campaign -- such as committing to a power-sharing, multi-ethnic transitional government for Syria once order is restored, or even Assad’s eventual departure -- that offer will remain hollow until his actions show he has accepted the basic truth of this conflict.
First, Putin needs to acknowledge that Assad is part of the problem; he should start by persuading Syria’s leader to end the barrel-bombing.
Second, he should acknowledge the distinction between Islamic State and al-Nusra on one side, and other rebel militias on the other, restricting his bombing campaign to the two internationally recognized terrorist organizations.
Finally, he must recognize that any political settlement will have to place Sunni areas of the country under Sunni or international control, at least temporarily, with or without Assad as president in Damascus.
Without those commitments, Putin cannot be a force for bringing peace to Syria.
This column does not necessarily reflect the opinion of the editorial board or Bloomberg LP and its owners.

Islamist uprising in Syria - Wikipedia, the free encyclopedia

 

1982 Hama massacre - Wikipedia, the free encyclopedia

 

Muslim Brotherhood of Syria - Wikipedia, the free encyclopedia

 

Haji Bakr - Wikipedia, the free encyclopedia

 

Report: Assad regime cooperating with Islamic State in Syria |

 

IS Files Reveal Assad's Deals With Militants - Sky News

 

Why Assad may be helping Islamic State's offensive - Al-Monitor

 

Syria's Muslim Brotherhood is gaining influence over anti-Assad revolt ...

 

The Muslim Brotherhood: Origins, Efficacy, and Reach By Raymond ...

 

What Is Russia Bombing in Syria? - Carnegie Endowment for ...

 

BIRTH OF THE ISIS - invisible dog

 

Did George W. Bush Create ISIS? - The New Yorker

 

U.S.-backed Syria rebels routed by fighters linked to al-Qaeda - The ...

 

Turkey and Saudi Arabia alarm the West by ... - The Independent

 

Al-Nusra Front - Wikipedia, the free encyclopedia

 

Assad, ISIS, and the Devil's Endgame in Syria - The Atlantic

 

Al-Qaeda vs. Hezbollah - | National Review

 

Will the PKK and the Islamic State Bring Turkey and Russia Closer ...

 

The Short, Violent Life of Abu Musab al-Zarqawi - The Atlantic

 

Qatar and ISIS Funding: The U.S. Approach - The Washington Institute ...

 

 Al Qaeda in Iran | Foreign Affairs

 

5 Things You Need to Know About Hamas and Fatah - WSJ - U.S.

 

Can Hamas hold back Islamic State in Gaza? - BBC News - BBC.com

 

 

Christian, Sunni And Shia: Meet Hezbollah's Non-Denominational ...

 

 

Colombia Palace of Justice siege - Business Insider

 

 

The New, Improved Axis of Jihad - Gatestone Institute

 

 

Σχόλιο
Ιωάννης Τζανάκος

Σε άρθρο του αξιότιμου και πραγματικά αξιόλογου διεθνολόγου Κ.Ράπτη ( Αλλάζουν οι όροι της εξίσωσης στη Συρία και την περιοχή ) λέγεται μια όχι και τόσο τυχαία επιπολαιότητα, ότι οι Τούρκοι ισλαμοπαρανοϊκοί του Ερντογάν, προτείνουν δια του πρωθυπουργού τους Γιλντιρίμ-ωχ-αμάν στον Άσσαντ και τους Ρώσσους, μια μορφή "κοσμικού καθεστώτος".
'Οχι, προτείνουν  ό,τι είναι δυνατόν να υπάρξει ως συνύπαρξη σιιτών και σουνιτών φονταμενταλιστών, πολιτοφυλακών, δολοφόνων και συμμοριτών κάθε είδους, αρκεί να καταστραφούν οι Κούρδοι.
Και οι μέθυσοι νεο-Τσαρικοί, σε πρώτη φάση το αποδέχονται, για τον Άσσαντ και το Ιράν δεν μπορώ να ξέρω, για τους σουννίτες φονταμενταλιστές τι να σας πω, ο Αλλάχ ξέρει, που να ξέρουμε εμείς.
Πάντως και οι Μουλάδες δέχτηκαν το αμαρτωλό σουλτανάκι στην αιρετική αγκαλιά τους, ας είναι καλά η ορθόδοξη και οθωμανική παράδοση καταστροφής αδυνάμων εθνών, αυτή τής δικής μας "ανατολής", πέρα από δυτικές υποκρισίες, πάνω από όλα ο Ύψιστος.
Είναι δύσκολο βλέπετε, ακόμα και για ρεαλιστές διεθνολόγους της πολυπολικής ευελιξίας να χωνέψουν την ορθοδοξομηδενιστική καθαρματοσύνη, ποιός δυτικός μηδενισμός και κουραφέξαλα, εδώ έχουμε διδασκάλους κυνισμού μηδενισμού ανατολικο-ορθόδοξης καθαρματοσύνης, ισλαμικής καθαρματοσύνης, σουννιτικής και σιιτικής, σιγά μη κολλήσουν τα παιδιά.
Οι Εβραίοι και οι Σιωνιστές τους φταίνε μετά, σαν δεν ντρεπόνται λέω εγώ, και αυτοί και οι αριστεροί αντι-ιμπεριαλιστές παρατρεχάμενοί τους με τις συριακές φαντασιώσεις τους: 
Την σατανική λαβίδα Ρώσων, Ιρανών, Τούρκων απέναντι στους Κούρδους δεν την βλέπουν μερικοί;
Τους πείραξε που ο ορθόδοξος Τσάρος και ο άξονάς του τακίμιασε με ό,τι βρωμερότερο υπάρχει στην παγκόσμια πιάτσα για να σώσει την βάση του στην Συρία;
Τούς πείραξε ότι ο ορθόδοξος Τσάρος έχει "κατορθώσει" τώρα, δεν ξέρουμε τι θα κάνει μετά την κατανάλωση αλκοόλ και αναβολικών, να ενώσει κάτω από την φτερούγα του και τους μπααθιστές δολοφόνους του Άσσαντ, τους Τούρκους ισλαμοφασίστες και τους Ιρανούς/Χεζμπολάδες δολοφόνους φονταμενταλιστές;
ΜΕ ΕΝΑΝ ΣΚΟΠΟ:
Την απομόνωση και εξόντωση του μόνου δημοκρατικού λαού στην περιοχή, χωρίς κράτος.
Συγγνώμη κύριοι, αλλά σε αυτό τον πόλεμο δεν θα "είμαστε μαζί".. 
Στην επόμενη δημοσίευσή μας, άλλα, σημαντικότερα..  


Ιρανική νύχτα (3) (το κουρδικό "αστείο" και άλλα)

Με βάση το άρθρο του Δημήτρη: 


θα προβώ σε κάποιες ακόμα αναλύσεις για το θέμα Ιράν.
Σας παραπέμπω και στις δικές μου στοιχειώδεις αναλύσεις:

Ορθώς ο Δημήτρης επισημαίνει την ιδιαίτερη ηγεμονική δύναμη του Ιράν, και τις πολιτισμικές, πνευματικές άρα και πολιτειακές ρίζες αυτής της δύναμης.
Είναι προφανές πως συμφωνούμε ως προς την "μέτρηση" της ισχύος του Ιράν και ειδικότερα ως προς την ουσία αυτής της ισχύος, η οποία δεν είναι αυτή που εκφράζεται μόνον στην επιφάνειά της, ήτοι στην οικονομία, την τεχνική, τον στρατό κ.λπ.
Ορθώς πάλι ο Δημήτρης επισημαίνει τα αποτελέσματα της δυτικής ανοησίας και αδυναμίας, ο μόνος ίσως σε όλη την χώρα αυτή των σοβαροφανών ειδημόνων -- των σιτιζομένων στα αναιμικά ιδρύματα και κόμματα αλλά και τις εφημερίδες και τα κανάλια.
Θέλω να σταθώ επίσης σε μια σημαντική παρατήρησή του, η οποία αφορά την πολιτική της Δύσης.
Είναι προφανέστερο του προφανούς πλέον πως η Δύση υποτίμησε αυτή την μεγάλη δύναμη, πολλές φορές μάλιστα, τόσες φορές που αυτό δείχνει μεγάλο πρόβλημα κατανόησης της πραγματικότητας.
Καταρχάς υποτίμησε την δύναμη αυτή με την άθλια αντιμετώπιση του δημοκρατικού κινήματος του Μοσαντέκ, και την άκριτη και στενόμυαλη υποστήριξή της στον Σάχη και το καθεστώς του.
Η προσπάθεια των δυτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων να καταστείλουν μαζί με τον Σάχη το εθνικό δημοκρατικό κίνημα του Μοσαντέκ, δεν ήταν μόνον μια ανοησία στο πολιτικό επίπεδο αλλά και μια ένδειξη ότι ο δυτικός ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός δείχνει αδυναμία, ίσως δομική, να μοιραστεί το οικονομικό πλεόνασμα και την πολιτική/στρατιωτική ισχύη με κάποια πραγματική εθνική αστική τάξη των χωρών της περιφέρειας.
Αυτό σημαίνει πως όταν εμφανίζεται η εθνική αστική τάξη μιας περιφερειακής χώρας ως απαιτούσα, στην ίδια την χώρα της, ένα σημαντικό μερίδιο οικονομικής και πολιτικής-στρατιωτικής και γεωπολιτικής ισχύος, τότε η Δύση προτιμά σχεδόν πάντα τους φιλοδυτικούς συνεργάτες της και αυτές τις κοινωνικές δυνάμεις ακόμα και μέσα στην αστική τάξη που επιθυμούν μόνον την ύπαρξή τους ως τοποτηρητών της δυτικής κυριαρχίας.
Επειδή υπάρχει νομοτέλεια, μετά την μακρόχρονη καταστολή των εθνοαστικών δυνάμεων και δυναμικών της όποιας περιφέρειας, αυτές επιστρέφουν με αγριότερη θεμελιακότερη ίσως και ολοκληρωτική μορφή.
Αυτή την σειρά των πραγμάτων θα όφειλε και ο Δημήτρης να την αναδείκνυε.
Πριν τους Μουλάδες και τους Αγιατολάδες υπήρχε στο Ιράν ένα ισχυρό εθνικό δημοκρατικό κίνημα υπό τον Μοσαντέκ και μόνον όταν αυτό καταστράφηκε και οι ηγετικοί του συντελεστές φυλακίστηκαν, διώχθηκαν, εξαφανίστηκαν ή και απωθήθηκαν στο εξωτερικό από το καθεστώς του Σάχη, μόνον τότε άρχισε να αναδύεται η ισλαμοφονταμενταλιστική παράταξη του εθνικού αγώνα ενάντια στην δυτική κυριαρχία.
Οι φονταμενταλιστές ήρθαν ως το τελευταίο χαρτί του ιρανικού έθνους ή κόσμου, για να εκδιωχθεί ο δυτικός δυνάστης και οι φιλοδυτικοί τοποτηρητές του.
Τότε αναδύθηκαν και οι λαϊκές δυνάμεις του θεοκρατικού κινήματος αντι-δυτικής αντίστασης, όταν δηλαδή η προοδευτική νεολαία, η διανόηση, οι προοδευτικοί αστοί και οι προοδευτικοί αξιωματικοί, καταστράφηκαν από το καθεστώς του Σάχη.
Βλέπουμε λοιπόν πως η Δύση αδυνατεί να δεχτεί τις περιφερειακές αστικές δυνάμεις όταν αυτές ορθώνουν ανάστημα, και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να έρχονται άλλες σκοτεινές δυνάμεις για να καλύψουν το κενό και το καλύπτουν καταστρέφοντας περισσότερο τα πράγματα.
[Ρωσικό παράδειγμα: Έτσι μπορούμε να καταλάβουμε, φέρνοντας και το ρωσικό παράδειγμα, πως ακόμα και ο μαφιόζος πράκτορας Πούτιν προήλθε ακριβώς από το καθεστώς του αρλεκίνου των δυτικών Γέλτσιν. 
Βέβαια και ο μεθύστακας Γέλτσιν λίγο πριν φύγει για τον παράδεισο των αλκοολικών είχε ένα "ξύπνημα" με τον πόλεμο της Τσετσενίας: σε αυτό τον πόλεμο αναδύθηκε η νέα μαφιόζικη εθνικιστική και νεο-ιμπεριαλιστική Ρωσσία. 
Πολιτικοί με ήπια εθνική γραμμή, αλλά όχι δούλοι, όπως ήταν (και είναι) ο κατασυκοφαντημένος Γκορπατσώφ, δεν ήταν αρεστοί στην Δύση, και όταν έπαψαν να βολεύουν, προτίμησαν τον μεθύστακα Γέλτσιν και μετά βέβαια έφαγαν στη μάπα και τρώνε τώρα στη μάπα τον μαφιοζοΠούτιν...] 
Ας προχωρήσουμε.
Η άνοδος των Μουλάδων έβαλε τα "κυριαρχικά πράγματα" στην θέση τους.
Το Ιράν είναι μια μεγάλη δύναμη και με τους Μουλάδες απέκτησε την πραγματική θέση του ως ισχυακή μονάδα στις διεθνείς σχέσεις και στην περιοχή.
Το κόστος όμως για τον ίδιο τον πολυεθνικό ιρανικό λαό αλλά και για τους καθαυτό Πέρσες είναι μεγάλο.
Το καθεστώς είναι εφιαλτικό, το καθεστώς είναι φασιστικό, θα έλεγα χωρίς ενδοιασμό πως το καθεστώς είναι στην ιστορική πρωτοπορία του ισλαμοφασισμού.
Η δεύτερη ανοησία της Δύσης φαίνεται πως ήταν ο πόλεμος (ιμπεριαλιστική επέμβαση) στο Ιράκ, αλλά είχε στην πραγματικότητα προηγηθεί ο ιρανο-ιρακινός πόλεμος (μια φρίκη) με ευθύνη της Δύσης, του Σαντάμ Χουσεϊν αλλά και με ευθύνη ενός μεγάλου μέρους της αντι-φονταμενταλιστικής αντιπολίτευσης (των λεγόμενων "Μουτζαχεντίν του λαού") η οποία πολύ γρήγορα προσχώρησε στις γραμμές της Δύσης και του Σαντάμ με το τυχοδιωκτικό σχέδιο κατάληψης της εξουσίας μέσω μιας στρατιωτικής νίκης του Σαντάμ.
Θέλοντας η Δύση, δια των Η.Π.Α, να οργανώσει ακόμα περισσότερο το ιρακινό ανάχωμα προς το Ιράν έκανε την επέμβαση.
Το αποτέλεσμα ήταν πάλι το αντίθετο.
Όπως λέει ο Δημήτρης το Ιράκ έπεσε στα χέρια του Ιράν μέσω της σιιτικής εθνοτικής πλειοψηφίας.
Αυτοί που έμειναν εντελώς μπουκάλα ήταν γενικά οι σουννίτες Άραβες, εντός και εκτός Ιράκ, και η άθλια αντίδρασή τους ήταν σε μεγάλο βαθμό (και από την πλευρά της ηγεσίας αλλά και του λαού) η ενίσχυση του φονταμενταλιστικού σαλαφιστικού αντάρτικου και η ενοποίηση ενός μέρους του μπααθισμού με τους σαλαφιστές παράφρονες.
Παρά όλα αυτά όμως πρέπει να τονίσουμε εδώ μερικά πράγματα, ίσως δυσάρεστα για το φιλο-ιρανικό και φιλο-ρωσικό ελλαδίτικο κοινό:
1) Οι σουννίτες φονταμενταλιστές παράφρονες είχαν αρχικά συνεργαστεί με το ιρανικό καθεστώς. Αυτό έχει αποδειχθεί.
Υπήρξε μια πραγματική ιστορική συνάντηση στο Σουδάν, όπου υπήρξε μια στρατηγική ενοποίηση όλων των ισλαμιστικών φατριών.
Ο Μπιν Λάντεν (μάλλον) και άλλα στελέχη του φονταμενταλιστικού αντάρτικου της Αλ Κάιντα (σίγουρα), φιλοξενήθηκαν στο Ιράν, και χάραξαν κοινές στρατηγικές στην ιστορική συνάντηση στο Σουδάν. 
Επειδή όλα αυτά φανερώθηκαν μέσω δυτικών μυστικών υπηρεσιών πέρασαν στο ντούκου. Θεωρήθηκαν αντι-ιρανική αντι-σιιτική προπαγάνδα. 
Το τραγικό για την κοινή γνώμη της Ευρώπης κυρίως είναι ότι αγνοεί τον βαθύ κοινό στρατηγικό ορίζοντα των σουννιτών και σιιτών φονταμενταλιστών, και αγνοεί επίσης ότι υπάρχει ένας άτυπος καταμερισμός του ανόσιου έργου των παρά το μεταξύ τους σφάξιμο και την αβυσσαλέα σεκταριστική και γεωπολιτική αντιπαράθεση.
2) Το ιρανικό καθεστώς στηρίζεται στην ευφυή αφομοιωτική δράση του ιρανικού σιιτισμού, μέσα στο Ιράν, και έχει ως σκοπό την τελική περσοποίηση όλων των εθνοτήτων.
Αυτή η εθνοτική στρατηγική των φονταμενταλιστών μερικές φορές είναι ευφυέστερη από την εθνοτική στρατηγική των Τούρκων, αλλά δεν είναι και τόσο "ειρηνική":
Κρεμάλες κρεμάλες κρεμάλες και μπουντρούμια, για όλες τις μη περσικές εθνότητες, και βέβαια για τους Κούρδους, κρεμάλες κρεμάλες κρεμάλες για κάθε "διαφορετικό" (εθνοτικά, σεξουαλικά, πολιτικά κ.λπ).
Πρόκειται για ένα πράγμα που δεν έχει προοπτική και ορίζοντα.
Υπάρχει ένα μεγάλο μέρος της ιρανικής νεολαίας που μισεί θανάσιμα το καθεστώς, και βέβαια υπάρχει το κουρδικό αντάρτικο.
Καλά θα κάνει και ο Δημήτρης να κρύψει και αυτός λίγο παραπάνω τον αντι-κουρδισμό του.
Και βέβαια το κουρδικό ζήτημα θα είναι ένας από τους διαλυτικούς καταλύτες του φονταμενταλιστικού καθεστώτος.
Οι Μουλάδες  θα σπάσουν τα μούτρα τους και σε αυτό το θέμα. Είναι ζήτημα χρόνου.
Ή θα παραχωρήσουν πραγματικά δικαιώματα αυτονομίας στις εθνότητες και δημοκρατικά δικαιώματα στην ιρανική νεολαία, είτε θα καταστραφούν.
Το αστείο είναι να στηρίζουμε την εναλλακτική γεωπολιτική ματιά μας στους Μουλάδες και τους Αγιατολάδες.
Δεν το βλέπετε πως θα σκουντουφλήσουν και αυτοί στα μαύρα ράσα τους;



Ο "κουρδικός διάδρομος" ως ιστορικό σημείο τομής..



                                 
                                                (ανακάλυψη της Δήμητρας)


Αρχικά διαβάστε το άρθρο του Δημήτρη, το οποίο αν και ακολουθεί μια μεθοδολογία με την οποία διαφωνώ ριζικά περιέχει αποκαλυπτικές απομυθοποιήσεις, απόλυτα απαραίτητες για το "εδώ" ευφάνταστο κοινό που γενικά αρέσκεται στις ελπίδες (που πάντα έρχονται)..



Ακολουθεί μια δική μου προσέγγιση των γεγονότων..

Η διεθνής πραγματικότητα δεν είναι απόλυτα προβλέψιμη, δεν ξέρω αν είναι καν προβλέψιμη κατά προσέγγιση.
Αυτό όμως για το οποίο είναι πάντα πρόσφορη είναι για να συντρίβει τους ευσεβείς πόθους περιφερειακών υπο-παιχτών ή φαντασιακών παιχτών (που δεν είναι καν παίχτες) που περιμένουν άλλους να κάνουν την δουλειά.
Ποιά δουλειά;
Να πραγματώσουν αλλότριες φαντασιώσεις και επιθυμίες, πόθους και παλαβούς οραματισμούς.
Αφού κάποιοι έχουνε προσπεράσει την απίστευτη δυσκολία να αποκτήσει μια κυριαρχική κουρδική οντότητα πρόσβαση στην Μεσόγειο Θάλασσα, τώρα προσπαθούνε, παρά τα γεγονότα που καίνε, να διατηρήσουν αλώβητη (στην ψυχή τους και την ψυχή των "πιστών" τους) την ελπίδα να ενωθούν τα αναδυόμενα κουρδικά καντόνια σε μια κυριαρχική αυτόνομη οντότητα.
Κανονικά θα έπρεπε να "ρίχνω" (δικαιολογημένες) επιτιμητικές αναφορές, το έχω ήδη κάνει στο παρελθόν με "κόστος" όσον αφορά το "κύρος" μου ως "σοβαρού αναλυτή" (να μας λείπει αυτή η γελοιότης), αλλά θα προσπαθήσω να κρατήσω την ψυχραιμία μου.
Ποιός φαντασιόπληκτος θα μπορούσε να φανταστεί ότι θα υπήρχε διάσπαση της εδαφικής κυριαρχία της Τουρκίας στο σημείο κατάληξης του υποθετικού κουρδικού διαδρόμου (στην Μεσόγειο) χωρίς να προκληθεί (τουλάχιστον) τεράστιος περιφερειακός πόλεμος;
Επίσης, ποιός θα μπορούσε να φανταστεί ότι οι περιοχές της βορειοδυτικής Συρίας, οι οποίες δεν κατοικούνται από Κούρδους, θα έθεταν εαυτόν στην εξυπηρέτηση αυτού του σκοπού;
Ρίξτε μια σοβαρή ματιά στον χάρτη, και σε όλες του τις διαστάσεις (οικονομικές, κυριαρχικές, εθνολογικές) και πείτε μου αν έχω άδικο.
Τέλος πάντων.
Νομίζω πως η κυριότερη επιθυμία των Κούρδων αυτονομιστών ήταν (και είναι) η ένωση όλων των κουρδικών εδαφών στην Συρία και το Ιράκ, και αυτή η επιθυμία είναι ήδη υπερβολικά δύσκολο να πραγματοποιηθεί, από τη στιγμή που όλη η Τουρκία (πλήν Κούρδων ΡΚΚ και φιλο-ΡΚΚ, αριστερών, ήτοι πλήν του 15% του πληθυσμού) έχει αναγορεύσει αυτό το ενδεχόμενο στον κύριο εθνικό κίνδυνο.
Για να σας δώσω να καταλάβετε, αυτό το ενδεχόμενο θεωρείται για τους Τούρκους (ηγεσία και λαό) τόσο αντίθετο με την Τουρκία ως κυριαρχική και εθνική οντότητα, που οι Τούρκοι θα ασχολούνται με αυτό ακόμα κι αν δεχτεί η ανθρωπότητα επίθεση από εξωγήινους. 
Εμείς (και οι Κούρδοι) θα ασχολούμεθα πως θα αμυνθούμε απέναντι στα πράσινα ανθρωπάκια με τις κεραίες, και οι Τούρκοι θα αναρωτιούνται αν αυτά θα βοηθήσουν τους Κούρδους να αποκτήσουν τον περίφημο κουρδικό τους διάδρομο (εδαφική συνέχεια) στην Βόρεια Συρία και το Ιράκ.
Όλες οι συμμαχίες, τωρινές και μελλοντικές, των Τούρκων δομούνται πάνω στην αποτροπή αυτού του περίφημου διαδρόμου.
Πάμε τώρα στα άλλα, τις συνέπειες αυτού του συγκεκριμένου απόλυτου ορίου που θέτουν οι Τούρκοι.
Είναι άξιο απορίας πως όλοι μας δεν είχαμε προβλέψει πως κάποια στιγμή οι Τούρκοι θα έμπαιναν στην μέση αυτού του υποθετικού διαδρόμου.
Ακόμα και αυτό το αφήσαμε στο πεδίο της ενδεχομενικότητας, ενώ από ό,τι φαίνεται είναι η νομοτέλεια της τουρκικής εθνικής πολιτικής και γεωπολιτικής.
Επίσης, από ό,τι φαίνεται, όλοι οι υπόλοιποι αντίπαλοι-εχθροί των Κούρδων, και οι σύμμαχοί τους, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να συμμαχήσουν μεταξύ τους, ακόμα κι αν σφάζονται στο πεδίο της μάχης, για να συντρίψουν αυτό το κουρδικό όνειρο.
Οι Η.Π.Α, ως η μοναδική άμεση συμμαχική δύναμη προς τους Κούρδους (η άλλη είναι το Ισραήλ, το οποίο είναι -ακόμα;- μακριά από την άμεση εμπλοκή), δεν είναι νομίζω διατεθειμένες να τα σπάσουν ολοκληρωτικά με την Τουρκία για να βοηθήσουν τους Κούρδους να πετύχουν τον στόχο τους.
Πάντως δεν είναι διατεθειμένες να το πράξουν αυτό θέτοντας όλες τις άλλες στρατηγικές τους σε κίνδυνο.
Η Ρωσία, όχι μόνον ως σύμμαχος της Συρίας (του Άσσαντ) του Ιράν αλλά και ως παίχτης στον αραβικό κόσμο, δεν έχει κανέναν λόγο να υποστηρίξει τους Κούρδους σε σχέση με αυτό τον στόχο, από την στιγμή που αυτοί είναι αναγκαστικά προσδεδεμένοι στην δυτική και την ισραηλινή στρατηγική-τακτική.
Βέβαια, αν ψάξουμε κάτω από τις γραμμές θα δούμε πως οι Ρώσοι έχουν το μυαλό να καταλάβουν (παρά το αλκοόλ και την αλκοολική τους σκέψη εν γένει) πως μια έντονη κουρδική παρουσία θα τους ωφελούσε και αυτούς κατά κάποιο τρόπο.
Η Ρωσσία είναι μια κατ'ουσίαν δυτική κοινωνία με έντονες ταυτοτικές αναζητήσεις και δεν έχει κανέναν λόγο να αποξενωθεί από ένα μη αραβικό μη ισλαμιστικό Κουρδιστάν, της όποιας μορφής. 
Απλά αυτό που προέχει για το ρωσικό σύστημα της αναδυόμενης ηγεμονίας είναι η αποβολή της Δύσης από την Εγγύς Ανατολή.
Θεωρώ πως αυτός ο ρωσικός πόθος, άσχετος και εχθρικός προς τον κουρδικό, δεν είναι απραγματοποίητος ίσως (σε κάποιον χρονικό ορίζοντα, ή και σχετικά άμεσα) αλλά είναι ανόητος, αντιδραστικός, όπως δομείται και σε αναφορά προς την οπτική των Ρώσων για την Εγγύς Ανατολή, και επιπλέον πιθανόν περιέχει και έναν άλλο εσωτερικό ιδεολογικό προσδιορισμό που είναι για μένα ακόμα ανησυχητικότερος: την στρατηγική επίθεση στο Ισραήλ. 
Η αποβολή της Δύσης από την Εγγύς Ανατολή, έτσι που είναι τα πράγματα, σημαίνει συν τοις άλλοις την προβολή ενός αντισημιτικού σχεδίου βάθους, το οποίο ενθουσιάζει κάθε φασιστική φαντασίωση στον πλανήτη.
Αν οι αραβικοί λαοί δέχονταν το Ισραήλ, πράγμα απίθανο όσο έχουν τις συγκεκριμένες ιδεολογικές και θεολογικές καταβολές, τότε ακόμα και μια αποβολή της ιμπεριαλιστικής δύσης δεν θα είχε καταστροφικά αποτελέσματα για το Ισραήλ, αλλά και για την δημοκρατία ευρύτερα στην περιοχή.
Με τις σημερινές συνθήκες πολιτικής και σκέψης, η πλήρης αποβολή της Δύσης, ή ακόμα και μια ισχυρή αποδυνάμωσή της, θα έχει μόνον αντιδραστικές συνέπειες, και τελικά θα αποτελέσει και για τους Ρώσους μια τελική ήττα. 
Οι Ρώσοι χωρίς τους δυτικούς στην Εγγύς Ανατολή θα αποβληθούν ακόμα πιό γρήγορα.
Αλλά αυτά είναι τα πιό ριζοσπαστικά σενάρια.
Δεν τα αποκλείω, αν τα πράγματα αποκτήσουν μια βιαιότερη δυναμική, κάθε άλλο, αφού η κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού δεν είναι και το καλύτερο πλαίσιο για να ελπίζει κανείς σε μια ειρηνική δυναμική των διεθνών πραγμάτων.
Ας επιστρέψουμε όμως στο "διαταύτα".
Ο Κουρδικός διάδρομος, έστω ο ρεαλιστικός -χωρίς διέξοδο στην Μεσόγειο, είναι σχεδόν ανέφικτος εκτός κι αν οι ίδιοι οι Κούρδοι κάνουν ένα στρατιωτικό θαύμα και ταυτόχρονα ο Ερντογάν και το καθεστώς του εξαφανιστούν σε κάποια ενδοτουρκική ταραχή.
Και πάλι όμως, γιατί οι Η.Π.Α να μην σαμποτάρουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο στην γέννησή του;
Ποιός είναι ο λόγος να ρισκάρουν τόσο θηριώδεις αναστατώσεις, χωρίς να υπάρχει μάλιστα και κάποιο σενάριο για εδαφική παρουσία τους; (πεζικό)
Αν υποθέσουμε μόνον ότι η Τουρκία ταχθεί με την Ρωσσία, σε ένα υποθετικό στρατιωτικό αντιδυτικό μέτωπο, και επιχειρήσουν να αποβάλουν εκείνη την στιγμή την Δύση, θα μπορούσαν οι Η.Π.Α να χρησιμοποιήσουν το αναδυόμενο Κουρδιστάν ως χειρουργική λαβίδα για να διαλύσουν την Τουρκία, τον ισλαμισμό, αλλά και τους Ρώσους.
Μιλάμε τότε για έναν παγκόσμιο πόλεμο, και δεν είμαι και τόσο σίγουρος πως ένας τέτοιος πόλεμος μπορεί να προκαθοριστεί τόσο εύκολα και μάλιστα στην βάση των κουρδικών εθνικών πόθων.
Από την άλλη όμως ένα ερώτημα με βασανίζει:
Είναι λογικό να σκεφτούμε άλλα, ενδιάμεσα, σενάρια;
Μπορεί να σας φανεί υπερβολικό αυτό που θα πω, αλλά δεν είναι, πιστέψτε με.
Μια ισχυρή σκοτεινή δυναμική των πραγμάτων, στον αραβικό/ιρανικό και τουρκικό ισλαμιστικό αλλά και απλά "ισλαμικό" κόσμο, αλλά και στους κοσμικούς εθνικιστές όπως αυτοί συνεχίζουν να "κολυμπάνε" μέσα στον αραβικό και τον τουρκικό κόσμο, έχει να κάνει με την επιθυμία εξόντωσης των Κούρδων.
Οι Κούρδοι και το Κουρδιστάν είναι το σημαντικότερο εμπόδιο στους Τούρκους εθνικιστές και ισλαμοφασίστες και στους Άραβες ανάλογους.
Υπάρχει λοιπόν πλέον ένας δίδυμος στον αντισημιτισμό καταστροφικός πόθος, ο αντικουρδισμός, και ένας δίδυμος προς τον δυτικό φασισμό ανατολικός φασισμός και όλα αυτά πιθανόν δεν θα σταματήσουν παρά σε ένα μπούνκερ που θα γίνει στάχτη, σε ένα μεσανατολικό "Βερολίνο", δεν θα σταματήσουν αν δεν υπάρξει μια μεγάλη καταστροφή στην καρδιά του τουρκικού και αραβικού/ιρανικού κόσμου.
Το θράσος των ισλαμιστών να μεταφέρουν τον πόλεμο μέσα στην Δύση, δημιουργεί μια εικόνα ανησυχητικής διάρκειας και βαθύτητας στην διένεξη που αυτοί πλέον προκαλούν όπως είναι συγκεκριμένα δομημένη.
Δεν έχει σημασία πλέον να τα ανάγουμε όλα στις ευθύνες της Δύσης και του ιμπεριαλισμού.
Είναι σαν να μιλάμε συνέχεια για την ληστρική για την μεσοπολεμική Γερμανία συνθήκη των Βερσαλλιών, και να μην καταλάβουμε ότι έχουμε ενταχθεί έτσι στην ρητορική των Ναζί.
Έχουμε μπεί σε άλλη φάση.
Και δεν έχω καμμία εμπιστοσύνη στις διανοητικές και ιδεολογικές δυνατότητες της Δύσης να κατανοήσει το στρατηγικό βάθος της νέας πρόκλησης, ακριβώς κιόλας και εφόσον παραμένει ένοχη για τον ιστορικό σχηματισμό της.
Το επόμενο διάστημα πραγματικά θα παιχτεί το μέλλον του κόσμου, εκεί που τώρα χύνεται αίμα...


Συντάκτης κειμένων (πλην βεβαίως του αναδημοσιευμένου):
Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου