Σάββατο, 9 Ιουνίου 2018

3 σημειώσεις..



Κάποιες σημειώσεις ως προεργασία της δημοσίευσης που έχω προαναγγείλει:

1.
Η διαπίστωση ότι υπάρχει μια αδιέξοδη διαλεκτική μεταξύ νοηματικών πόλων που αλληλοαναπαράγονται ως αντικατοπτρισμοί ψεύδους και αλήθειας δεν οδηγεί από μόνη της πουθενά, και μάλιστα μπορεί εύκολα να γίνει αντικείμενο αυτής τής ίδιας τής (αδιέξοδης) δυναμικής.
Όλοι έχουν μάθει πλέον αυτό το παιχνιδάκι με τους πόλους και όλοι πλασάρονται με φαινομενική εξυπνάδα στην τάχαμου μέση αυτών των πόλων καμωνόμενοι ότι αποτελούν ένα είδος "κέντρου" που τους υπερβαίνει ή (σε λιγότερες περιπτώσεις) ναρκισσεύονται με την ιδέα ότι είναι κάποιο "άκρο".
Όταν διαπιστώνεις ότι υπάρχει ένα τέτοιου τύπου αδιέξοδο καλύτερο είναι να εμβαθύνεις περισσότερο, και αν όντως εμβαθύνεις βλέπεις ότι στην πραγματικότητα υπάρχει ένα πολυπλοκότερο πολυ-πολικό σύστημα νοηματοδότησης το οποίο αν και εκτυλίσσεται μέσω "διπόλων" (αδιέξοδων βέβαια) στην πραγματικότητα "είναι" ένας λαβύρινθος αδιέξοδων αλληλοκατοπτρισμών μεταξύ καθηλωμένων και "παγωμένων" ανθρωπολογικών και κοινωνικών "οντοτήτων".
Όταν ιχνογραφήσεις το συνολικό αρχιτεκτόνημα, φτάνοντας μέχρι και σε εποπτείες του "οικουμενικού" συστήματος τής κυριαρχίας, θα διαπιστώσεις ότι πραγματικά η ύπαρξη των ταπεινών και ταπεινωμένων αλλά και αλλοτριωμένων υποστάσεων "είναι χαμένη από χέρι" και "υποθηκευμένη" σε δυναμικές που τους στερούν κάθε προοπτική και κάθε πραγματικό φως προς την ελεύθερη και υπεύθυνη ζωή.

2.
Ίσως μερικοί νόμισαν ότι η "καταδίκη" των αυταρχικών πρωτο-μορφών της ιδεολογικής τους υπόστασης θα τους λύτρωνε από το βάρος των ιστορικών αδιεξόδων που την συνόδευσαν στην εκκίνησή της αυτή. 
Όμως δεν έχει υπάρξει καμία ουσιαστική αλλαγή ως προς το στρατηγικό αδιέξοδο και την ισχυρή αντικειμενική νομοτέλεια που το θεμελιώνει, οπότε και ο "εξορκισμός" των πρωτο-μορφών τής (εκάστοτε) ιδεολογίας ή κοσμοθεωρίας μας δεν οδηγεί απλά και μόνον στην αξιοποίηση της "ενοχικής" αυτοκριτικής μας από τους (εκάστοτε) αντιπάλους μας αλλά και σε μια θεμελιώδη αυταπάτη: ότι είμαστε ένα βήμα πιο μπροστά από εκεί που ήμασταν όταν ξεκινήσαμε.
Είμαστε βέβαια κάποια σημεία μπροστά, αλλά ούτε ένα βήμα πραγματικό μπροστά.
Οι αντινομίες, τα αδιέξοδα, το αδιέξοδο, είναι ουσιαστικά το ίδιο, και μια επανεκκίνηση τής προσπάθειας μας δεν θα υπάρξει ποτέ αν δεν κατανοήσουμε ότι σε ένα θεμελιακό επίπεδο είμαστε εκεί όπου ήμασταν και πριν.

3.
Κάποιοι περιμένουν ένα δυνατό φως να τους οδηγήσει και κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι ήδη τους οδηγεί. 
Στην πραγματικότητα είμαστε καθηλωμένοι σε αδιέξοδα, τα οποία δεν θα μας τα λύσει κανένα φως, είτε αυτό είναι η "πράξη" είτε αυτό είναι μια "νέα θεωρία".
Όποιος θέλει να λύσει το πρόβλημα ή να προεικονίσει έναν δρόμο για την λύση του, αν είναι σοβαρός παραμένει σκεπτικός και σχετικά απαισιόδοξος, δηλαδή τηρεί μια στάση σκεπτικιστικής άρνησης απέναντι σε κάθε ενθουσιασμό, όχι γιατί στην κοινωνική και ατομική ζωή δεν είναι αναγκαίοι και οι ενθουσιασμοί κάποιες φορές αλλά διότι μέχρι σήμερα αυτοί οι ενθουσιασμοί λειτούργησαν και λειτουργούν ως προθάλαμοι του ολοκληρωτισμού, του εθνικιστικού/ή/globalιστικού καπιταλιστικού ή του διεθνιστικού κομμουνιστικού/αναρχικού ολοκληρωτισμού.
Σε αυτό το παιχνίδι των ολοκληρωτισμών δεν υπάρχει (στην "μέση" του), όπως θα καταλάβατε από τις προηγούμενες παρατηρήσεις μας, κάποιο "κέντρο".
Υπάρχουν μάλλον πολλά "κέντρα" (στην υποτιθέμενη "μέση") που και αυτά επιτελούν τον ρόλο του ενός ή του άλλου "νεωτερικού" ολοκληρωτισμού ανάλογα πάντα με τις περιστάσεις.
Το νόημα του αδιεξόδου, αν θέλετε την δική μου άποψη, είναι το αδιέξοδο του αντικαπιταλιστικού ή (μετριοπεθέστερα λεχθέν) του μη καπιταλιστικού πόλου της κοινωνίας.
Η ανικανότητά του να υπάρξει με έναν μη ολοκληρωτικό και μη αυταρχικό τρόπο, καθιστάμενος μερικές φορές μάλιστα παρακολούθημα του ενός ή τού άλλου τροπισμού της αστικής κυριαρχίας, έχει μετατρέψει όλο το παιχνίδι των αντιθέσεων μεταξύ των διαφόρων κοινωνικο-ιστορικών πόλων ένα καθαυτό αστικό παιχνίδι με προκαθορισμένο πάντα το τέλος του.
Δεν προτίθεμαι ούτε δύναμαι βέβαια να προτείνω λύσεις σε ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα.
Αυτό που μπορώ να κάνω, όπως ίσως και πολλοί άλλοι εξίσου καχύποπτοι, είναι να αναγνωρίσω και να αποκαλύψω τις ψευτολύσεις και τις ψευτοδιεξόδους που έχουν κατακλύσει την πιάτσα των ιδεών. 


Ιωάννης Τζανάκος

3 σχόλια:

  1. Έγραψε και ο Σεβαστάκης ένα άρθρο στο Βήμα για τον "πολιτικό μηδενισμό". Λες να με διαβάζει κι αυτός; Χαζομάρες λέει, αν και προσπαθεί ο κακόμοιρος, έχει την αμέριστη συμπαράστασή μου, όπως και όλοι οι χαμένοι στο "διάστημα" "κέντρο" έχουν τον αμέριστο και ειλικρινή οίκτο μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. για μιαν ακόμη φορά θα συμφωνήσω, καλημέρα: Το νόημα του αδιεξόδου, αν θέλετε την δική μου άποψη, είναι το αδιέξοδο του αντικαπιταλιστικού ή (μετριοπεθέστερα λεχθέν) του μη καπιταλιστικού πόλου της κοινωνίας.
    Η ανικανότητά του να υπάρξει με έναν μη ολοκληρωτικό και μη αυταρχικό τρόπο, καθιστάμενος μερικές φορές μάλιστα παρακολούθημα του ενός ή τού άλλου τροπισμού της αστικής κυριαρχίας, έχει μετατρέψει όλο το παιχνίδι των αντιθέσεων μεταξύ των διαφόρων κοινωνικο-ιστορικών πόλων ένα καθαυτό αστικό παιχνίδι με προκαθορισμένο πάντα το τέλος του.
    Δεν προτίθεμαι ούτε δύναμαι βέβαια να προτείνω λύσεις σε ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή