Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2018

Ο αναμενόμενος και ο μη αναμενόμενος δίκαιος κόσμος..

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Με την απορία θα μείνω τελικά αν έχει κάποια σημασία η αναμονή του δικαίου εντός του ίδιου του αιτούντος την δικαιοσύνη ή αν αυτός που αναμένεται ως το δίκαιο μέσα στο ον δεν αναμένει ο ίδιος τίποτα άλλο από την δική του εμφάνιση στο ον που αναμένεται από το ίδιο το ον.
Αν αυτός που αναμένεται δεν αναμένει τίποτα πως θα συνεχίσει να υπάρχει σε έναν κόσμο αδικίας όντας παρών στο παρόν της; 
Και αν δεν αναμένει τίποτα πως μπορεί να ξέρει πως είναι αυτός που αναμένεται και όχι μια κατάσταση ειρηνικής λήθης;
Η αναμονή της δικαιοσύνης όπως και να ορίζεται δημιουργεί ορίζοντες με την ελπίδα της κατάργησης του ζεύγους "δίκαιο-μη δίκαιο", και δεν υπάρχει καμμία άλλη κατάσταση που να ορίζει την πραγματική ύπαρξή της στον κόσμο από την κατάσταση εκείνη που δεν θα την είχε ανάγκη.
Και αν αυτή η διαλεκτική ορίσει το ίδιο το παρόν καταστρέφει κάθε ορίζοντα αυτάρκειας και σημασίας σε κάθε νόημα δικαίου, ακόμη κι αν αυτό δεν ορίζεται σε κανένα "νομικό" πλαίσιο.
Η αναγγελία της του δικαίου είναι καταρρέουσα μέσα στον αρνητικό της πόλο και η οντότητά της είναι εξαρτημένη από την εκμηδένισή της μέσα στην λυτρωτική πραγμάτωσή της.
Όπως ο κόσμος που θα εξάλειφε κάθε ασχήμια δεν θα ήταν όμορφος γιατί θα ήταν μόνον όμορφος έτσι και ο κόσμος που θα εξάλειφε κάθε αδικία δεν θα ήταν δίκαιος γιατί θα ήταν μόνον δίκαιος.
Αλλά ο κόσμος σκέφτεται αυτό τον κόσμο εντατικά ως όμορφο απαρνούμενος το καθήκον να τον ζήσει ως άσχημο και επιθυμεί αυτό τον κόσμο εντατικά ως δίκαιο απαρνούμενος το καθήκον να τον ζήσει ως άδικο, και αυτές οι συγγενείς απαρνήσεις σημαίνουν ίσως πως μπορεί να απαιτήσει πριν την διαλεκτική προ-κατάργηση των πόλων μέσα στην καθαρή και ψυχρή νόηση την πυρακτωμένη αποδοχή του γεγονότος του αγώνα χωρίς την εγγύηση της τελικής νίκης που θα εγκαθίδρυε την ειρήνη και την ομόνοια ήδη στην μορφή της αναγγελίας τους.



Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου