Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

Το νεοφασιστικό αραβικό SSNP ως βασικός μοχλός του φαιοκόκκινου μετώπου σε Λίβανο Συρία και Παλαιστίνη.. [4]

Σχόλιο
Ιωάννης Τζανάκος
Θα αναδημοσιεύσω μια σειρά από άρθρα διαφορετικών ιδεολογικών και αναλυτικών αφετηριών με αντικείμενό τους το λιβανέζικο και συριακό εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα, το οποίο αποτελεί βασικό άξονα του πολιτικού ιδεολογικού και στρατιωτικού μηχανισμού του Άσαντ στον καταστροφικό εμφύλιο της Συρίας, αλλά και σύμμαχο του "αντισιωνιστικού" [και αγαπημένου από την Λαε] λιβανέζικου κομμουνιστικού κόμματος,
Θα δείτε πως εξιδανικευτές του κόμματος αυτού δεν είναι μόνον "αντισιωνιστές" αριστεροί αλλά και Αμερικάνοι αναλυτές, αλλά επίσης (θα δείτε) ότι στον αντίποδα υπάρχουν δεξιοί ("φιλοσιωνιστές") αναλυτές (δυτικοί και ειδικά Αμερικάνοι) που αρκούνται στην νεοφασιστική ιδεολογικο-πολιτική τοποθέτηση αυτού του κόμματος για να πούνε διάφορες προπαγανδιστικές τερατολογίες με σκοπό την απόκρυψη των ευθυνών της δύσης και της σιωνιστικής ηγεσίας για την ανάπτυξη και ενδυνάμωση τέτοιων νοσηρών κινημάτων στην περιοχή.

Η ερμηνευτική και αναλυτική θέση αυτών των άρθρων δεν με δεσμεύει. Θα τοποθετηθώ μετά το τέλος των αναδημοσιεύσεων.


Πηγή:

Michael J. Totten: Christopher Hitchens and the Battle of Beirut


February 25, 2009

Christopher Hitchens and the Battle of Beirut

Last week Christopher Hitchens and I were attacked in Beirut. Less than 24 hours after we landed at the international airport, a half dozen members of the Syrian Social Nationalist Party jumped us on Hamra Street when he defaced one of their signs.
He and I were traveling together because Lebanon's New Opinion Groupinvited us to meet Prime Minister Fouad Seniora, Future Movement party leader Saad Hariri, Druze chief Walid Jumblatt, and other leaders of the pro-independence “March 14” coalition.

Last week Christopher Hitchens and I were attacked in Beirut. Less
He and I were traveling together because Lebanon's New Opinion

February 14 rally, downtown Beirut


We had just attended a massive rally downtown commemorating the fourth anniversary of the assassination of former Prime Minister Rafik Hariri. Christopher needed a new pair of shoes. Our colleague Jonathan Foreman from Standpoint Magazine needed a shirt. I needed a coffee. So I led the way as the three of us strolled over to Hamra Street where we could buy just about anything. And I told my two companions a story about the neighborhood's past on the way.
“When Hezbollah violently seized West Beirut last May,” I said, “the Syrian Social Nationalist Party followed them in. They put up their spinning swastika flags all over the neighborhood, and no one dared touch them until the prime minister ordered them taken down several months later.”

“SSNP
SSNP flags on Hamra Street

t was a warning of sorts – or at least it would have been heeded as such by most people. I don’t go looking for trouble, Jonathan is as mild-mannered a writer as any I know, but Christopher is brave and combative, and he would have none of it.
“My attitude to posters with swastikas on them,” he later told Alice Fordham at NOW Lebanon, “has always been the same. They should be ripped down.”
When we rounded the corner onto Hamra Street, a Syrian Social Nationalist Party sign was the first thing we saw.

“Hamra
Hamra Street, West Beirut. The SSNP sign is in the lower-left corner.

“Well there’s that swastika now,” Christopher said.

“SSNP
The now-infamous SSNP sign defaced by Christopher Hitchens

The Syrian Social Nationalist Party flags had been taken down, but a commemorative 

marker was still there. It was made of metal and plastic and had the semi-permanence of an 


official “No Parking” sign. SSNP member Khaled Alwan shot two Israeli soldiers with a


 pistol in 1982 after they settled their bill at the now-defunct Wimpy café on that corner, and


 the sign marked the spot.


Some SSNP members claim the emblem on their flag isn’t a swastika, but a cyclone. Many 

say they cannot be National Socialists, as were the Nazis, because they identify instead as 


Social Nationalists, whatever that means.


Outside observers don't find this credible. The SSNP, according to the Atlantic in a civil war 

era analysis, “is a party whose leaders, men approaching their seventies, send pregnant 

teenagers on suicide missions in booby-trapped cars. And it is a party whose members, 


mostly Christians from churchgoing families, dream of resuming the war of the ancient


 Canaanites against Joshua and the Children of Israel. They greet their leaders with a 


Hitlerian salute; sing their Arabic anthem, 'Greetings to You, Syria,' to the strains of 


'Deutschland, Deutschland über alles'; and throng to the symbol of the red hurricane, a 


swastika in circular motion.”


They wish to resurrect the ancient pre-Islamic and pre-Arabic Syria and annex Lebanon, 

Cyprus, Jordan, Iraq, Kuwait, Israel, and parts of Turkey and Egypt to Damascus. Jews 


would have no place in the resurrected Syrian empire.

“SSNP
The SSNP’s map of what they claim is their “Greater Syria”

SSNP militiamen, along with fighters from Amal and Hezbollah, used heavy weapons to 

seize West Beirut last May after the government shut down Hezbollah’s surveillance system 


at the airport, and they set aflame Hariri’s Future TV office and studio with molotov 


cocktails.

“SSNP
An SSNP fighter throws a molotov cocktail at Saad Hariri’s 

Future TV station during the 

fighting in May 2008. (Copyright Getty Images)




“SSNP
An SSNP militia man rifles through files at a Future Movement office during the fighting 

in 

May 2008. (Copyright Getty Images)

In 2006 some of their members were arrested by the Lebanese Army for storing “a large 

quantity of explosives, electrical detonators and timers in addition to a large cache of 


weapons.”

“Confiscated
Confiscated SSNP bomb materials




“Confiscated
Confiscated SSNP weapons

Many Lebanese believe they’re the hired guns of the Assad regime in Damascus and have 

carried out many, if not most, of the car bomb assassinations in Lebanon since 2005.


Christopher wanted to pull down their marker, but couldn’t. He stuck to his principles,

 though, and before I could stop him he scribbled “No, no, F*** the SSNP” in the bottom-


right corner with a black felt-tipped pen.


I blinked several times. Was he really insulting the Syrian Social Nationalist Party while 

they might be watching? Neither Christopher nor Jonathan seemed to sense what was 


coming, but my own danger signals went haywire.


An angry young man shot across Hamra Street as though he’d been fired out of a cannon. 

“Hey!” he yelled as he pointed with one hand and speed-dialed for backup on his phone with


 the other.


“We need to get out of here now,” I said.

But the young man latched onto Christopher’s arm and wouldn’t let go. “Come with me!” he

 said and jabbed a finger toward Christopher's face. They were the only words I heard him 


say in English.


Christopher tried to shake off his assailant, but couldn’t.

“I’m not going anywhere with you,” he said.

The young man said something sinister-sounding in Arabic.

“Do you speak English?” I said.

He didn't, and I'm not sure why I even bothered to ask. I hoped to calm him down, but 

Christopher, Jonathan, and I needed to leave. Standing around and trying to reason with 


him would serve his needs, but not ours. His job was to hold us in place until the muscle


 crew showed up in force.


“Let go of him!” I said, and shoved him without result. He clamped onto Christopher like a 

steel trap.

“Christopher
Christopher Hitchens at Beiteddine, Lebanon

I stepped into the street and flagged down a taxi.

“Get in the car!” I said.

Christopher, sensing rescue, managed to shake the man off and got into the back seat of the 

taxi. Jonathan and I piled in after him. But the angry young man ran round to the other side 


of the car and got in the front seat.


I shoved him with both hands, but I didn’t have the leverage to eject him with the back of the

 front seat between us. The driver could have tried to push the man out, but he didn’t. I 


sensed he was afraid.


So my companions and I got out of the car on the left side. The SSNP man bolted from the 

front seat on the right side. Then I jumped back in the car and locked the doors on that side.


“He’ll just unlock it,” Jonathan said.

Jonathan Foreman from Standpoint Magazine

He was right. I hadn’t noticed that the windows were rolled down on the passenger side. 

The 


young man reached in, laughed, and calmly unlocked the front passenger door.


I stepped back into the street, and the young man latched once again onto Christopher. No 

one could have stopped Jonathan and me had we fled, but we couldn’t leave Christopher to 


face an impending attack by himself. The lone SSNP man only needed to hold one of us still 


while waiting for his squad.


A police officer casually ambled toward us as though he had no idea what was happening.


“Help,” Christopher said to the cop. “I’m being attacked!”

Our assailant identified himself to the policeman, and the officer took three steps back as 

though he did not want any trouble. He could have unholstered his weapon and stopped the 


attack on the spot, but even Lebanon’s armed men of the law fear the Syrian Social 


Nationalist Party.


A Lebanese man in his thirties ran up to me and offered to help.

“What’s happening?!” he said breathlessly as he trembled in shock and alarm.

I don’t remember what I told him, and it hardly matters. There wasn’t much he could do, 

and I did not see him again.


“Let go of him!” I said to the SSNP spotter and tried once more to throw him off 

Christopher.


“Hit him if you have to,” I said to Christopher. “We’re out of time and we have to get out of 

here.”


“Back to the hotel,” Christopher said.

“No!” I said. “We can’t let them know where we’re staying.”

Christopher wouldn’t strike his assailant, so I sized the man up from a distance of six or so 

feet. I could punch him hard in the face, and he couldn't stop me. I could break his knee with


 a solid kick to his leg, and he couldn't stop me. He needed all his strength just to hold on to 


Christopher while I had total freedom of movement and was hopped up on adrenaline. We 


hadn't seen a weapon yet, and I was pretty sure he didn't have one. I was a far greater threat


 to him at that moment than he was to me by himself.


Christopher, Jonathan, and I easily could have joined forces and left him bleeding and 

harmless in the street. I imagine, looking back now, that he was afraid. But I knew the 


backup he’d called would arrive any second. And his backup might be armed. We were


 about 


to face the wrath of a militia whose members can do whatever they want in the streets with 


impunity. Escalating seemed like the worst possible thing I could do. The time to attack the


 young man was right at the start, and that moment had passed. This was Beirut, where the


 law of the jungle can rule with the flip of a switch, and we needed to move.


I saw another taxi parked on the corner waiting for passengers, and I flung open the door.

“Get in, get in,” I said, “and lock all the doors!”

Traffic was light. If the driver would step on the gas with us inside, we could get out of

 there. 


Christopher managed to fling the man off him again. It looked hopeful there for a second. 


But you know where this story is going.


We knew it, too, because six or seven furious men showed up all at once and faced us in the 

street. They stepped in front of the taxi and cut off our escape.


None wore masks, which was a good sign. And I didn't see any weapons. But they were well-

built and their body language signaled imminent violence. We were in serious trouble, and I 


ran into the Costa Coffee chain across the street and yelled at the waiter to call the police.


“Go away!” he said and lightly pushed me in the shoulder to make his point. “You need to 

leave now!”


This was no way to treat a visitor, especially not in the Arab world where guests are 

accorded 


protection. 


But getting in the way of the Syrian Social Nationalist Party can get a man killed, or at least 


beaten severely. Just a few months ago the SSNP attacked a Sunni journalist on that very 


street and sent him bleeding and broken to the hospital in front of impotent witnesses. A 


Lebanese colleague told me he was brutally assaulted merely for filming the crew taking 


down the SSNP flags as the prime minister ordered. “He didn't do anything to them,” she 


said. “He just filmed their flag.”

“Omar
Journalist Omar Harqous was beaten by the SSNP for filming their flags


Christopher was encircled by four or five of them. They were geared up to smash him, and I 

reached for his hand to pull him away. One of the toughs clawed at my arm and left me with 


a bleeding scratch and a bruise. I expected a punch in the face, but I wasn’t the target.


Christopher was the target. He was the one who had defaced their sign. One of the guys 

smacked him hard in the face. Another delivered a roundhouse kick to his legs. A third 


punched him and knocked him into the street between two parked cars. Then they gathered 


around and kicked him while he was down. They kicked him hard in the head, in the ribs,


 and in the legs.


Jonathan and I had about two and a half seconds to figure out what we should do when one 

of the SSNP members punched him in the side of the head and then kicked him.


I stoically accepted that I was about to get beaten myself. The fear drained out of me as I 

was 


reasonably sure they weren't going to kill us. They didn’t have weapons or masks. They just 


wanted to beat us. There were too many for us to fend off. We lost the fight before it even 


began. I could have called for backup myself, but I didn’t think of it – a mistake I will not 


make again. I have my own muscle crew on speed dial now for protection.


Then the universe all of a sudden righted itself.

Christopher managed to pull himself up as a taxi approached in the street. I stepped in front 

of the car and forced the driver to stop. “Get in!” I yelled. Christopher got in the car. 


Jonathan got in the car. I got in the car. We slammed down the locks on the doors with our


fists. The street was empty of traffic. The way in front of the taxi was clear. The scene for our 

escape was set.


“Go!” I said to the driver.

“Where?” the driver said.

“Just drive!” I said.

One of the SSNP guys landed a final blow on the side of Christopher's face through the 

window, but the driver sped away and we were free.


I don’t remember what we said in the car. I was barely scathed in the punch up, and 

Jonathan seemed to be fine. Christopher was still in one piece, though he was clearly in 


pain. All of us were relieved. Our afternoon had gone sideways, but it could have been a 


great deal worse than it was.


“Let’s not go back to our hotel yet,” I said. I covered my face with my hands and rubbed my 

eyes with my palms. “In case we're being followed.”


Some of our colleagues were back at the hotel. If the SSNP found out where we were 

staying, 


every single one of us would have to move to the other side of Beirut.


“Where do you want to go?” our driver said.

“Let’s just drive for a while,” Jonathan said.

So our driver took us down to the Corniche that follows the curve of the Mediterranean. He 

never did ask what happened. Or, if he did, I don't remember him asking. I kept turning 


around and checking behind us to make sure we weren’t being followed.

Beirut’s Corniche

“Maybe we should go to the Phoenicia,” I said.

The Phoenicia Intercontinental Hotel is one of the priciest in the city. Management installed 

a serious security regime at the door. This is the place where diplomats and senators stay 


when they are in town. I doubted the guards would allow thugs from any organization into 


their lobby.


“He deserves a huge tip,” Jonathan said as our driver dropped us off.

“Yes,” I said. “He certainly does.”

The three of us relaxed near the Phoenicia's front door for a few minutes. We would need to 

change cars, but first had to ensure we hadn’t been followed.


“You're bleeding,” Jonathan said and lightly touched Christopher's elbow.

Christopher seemed unfazed by the sight of blood on his shirt.

“We need to get you cleaned up,” Jonathan said.

“I'm fine, I think,” Christopher said.

He seemed to be in pretty good spirits, all things considered.

“The SSNP,” I said, “is the last party you want to mess with in Lebanon. I’m sorry I didn’t 

warn you properly. This is partly my fault.”


“I appreciate that,” Christopher said. “But I would have done it anyway. One must take a 

stand. One simply must.”

*

Bashar Assad’s government in Damascus still wields some of its occupation instruments 

inside Lebanon. The Syrian Social Nationalist Party is one of those instruments, and it 


counts the regime as its friend and ally. The volksy geographic “nationalism” of 


the SSNP differs from the racialist Arab Nationalism of the Syrian Baath Party, but it 


conveniently meshes with Assad’s imperial foreign policy in the Middle East. It follows, 


then, that the SSNP is also allied with Hezbollah.


I shudder to think what might have happened to Christopher, Jonathan, and me if we were

 Lebanese instead of British and American.


“If you were Lebanese,” said a long-time Beiruti friend, “you might have disappeared.”

“If you were Lebanese,” said another, “none of this would even have happened.”

Two days after the punch up, various factually inaccurate versions of the story made their 

way into the blogosphere. Everyone seemed to think we had been drinking or were in a bar


 fight. I was annoyed. Christopher was amused.

“Hitchens
Graphic courtesy of the Blacksmiths of Lebanon blog


“You have no idea what it’s like being me,” he said. “Everything I do is news.”

I later sat down with him over coffee and asked him to reflect on the recent unpleasantness.

“When I told you that I should have warned you,” I said, “that I take partial responsibility, 

you said...”


“It wouldn't have made any difference,” he said. “Thank you, though, for giving me a 

protective arm. I think a swastika poster is partly fair game and partly an obligation. You 


don't really have the right to leave one alone. I haven't seen that particular symbol since I 


saw the Syrianization of Lebanon in the 1970s. And actually the first time I saw it, I didn't 


quite believe it.”


“You saw it when you were here before?” I said.

“Oh yes,” he said. “But it was more toward the Green Line. I did not expect to see it so 

flagrantly on Hamra.”

Hamra Street, West Beirut

Christopher has seen Beirut at its worst. He visited Lebanon during the war and 

immediately after. In 1991, he told me, the city looked like Rotterdam after World War II 


had gone to work on it.


“Anyway,” he said, “call me old fashioned if you will, but my line is that swastika posters are 

to be defaced or torn down. I mean, what other choice do you have? I'd like to think I'd have 


done that if I had known it was being guarded by people who are swastika fanciers. I have 


done that in my time. I have had fights with people who think that way. But I was surprised 


first by how violent and immediate their response was, and second by how passive and 


supine was the response of the police.”


The police are not utterly supine. Some SSNP members have been arrested. Weapons and 

explosives have been confiscated. Clearly, however, the state is more supine than it should 


be. A police officer who wandered upon the scene of our assault didn’t do anything. Not 


even 


the army stopped the SSNP when its black masked fighters conquered the western half of 


the capital with Hezbollah and Amal in 2008.

“Hezbollah
A Hezbollah militiaman smokes a nargileh in Hamra


The men of the SSNP must use force to maintain a hold in West Beirut. Most of its members 

are Orthodox Christians while most West Beirutis are Sunnis. The Hamra district is a liberal 


and cosmopolitan “March 14” stronghold, and the SSNP is aligned with the Syrians and the


 Shia Hezbollah militia. They could be hardly be any less welcome in Tel Aviv. If its 


enforcers


didn't jump Christopher in the street, their commemorative sign might not have lasted.

“But I was impressed,” Christopher said, “with the response of the cafe girls.”

“What was their response?” I said. “I missed that.”

“Well,” he said, “when I was thrown to the ground and bleeding from my fingers and elbow, 

they came over and asked what on earth was going on. How can this be happening to a 


guest, to a stranger? I don't remember if I was speaking English or French at that time. I 


said something like merde fasciste, which I hope they didn't misinterpret.”


I did not see the cafe girls. Or, if I did, I don’t remember them. Once the actual violence on 

Hamra began, it was over and done with in just a few seconds. The whole thing was a blur. 


Most of what I remember is what happened to me. Christopher, Jonathan, and I naturally


 recall different details. Jonathan later told me that one of the SSNP guys called off the 


assault after Christopher had been kicked a few times. I hadn't seen that, and I have to 


wonder what other details I missed.


“By then,” Christopher said, “I had become convinced that you were right, that we should 

get 


the fuck out of there and not, as I had first thought, get the hotel security between them and 


us. I thought no, no, let's not do that. We don't want them to know where we are. The 


harassment might not stop. There was a very gaunt look in the eye of the young man, the


 first one. And there was a very mad, sadistic, deranged look in the eyes of his auxiliaries. I


 wish I'd had a screwdriver.”


“You know these guys are widely suspected for setting off most or all of the car bombs,” I 

said.


“They weren't ready for that then,” he said.

“They weren't,” I said, “but they’re dangerous.”

“Once you credit them like that,” he said, “you do all their work for them. They should have

 been worried about us. Let them worry. Let them wonder if we're carrying a tool or if we 


have a crew. I'd like to go back, do it properly, deface the thing with red paint so there's no 


swastika visible. You can't have the main street, a shopping and commercial street, in a 


civilized city patrolled by intimidators who work for a Nazi organization. It is not humanly 


possible to live like that. One must not do that. There may be more important problems in


 Lebanon, but if people on Hamra don't dare criticize the SSNP, well fuck. That's 


occupation.”


“It is,” I said, “in a way. They have a state behind them. They aren't just a street gang, they're

 a street gang with a state.”


“Yes,” Christopher said. “They’re the worst. And also a Greek Orthodox repressed

 homosexual wankers organization, I think.”


The Syrian Social Nationalist Party spokesman denies the attack ever took place. He is lying.






Φωτογραφία του χρήστη Antiimperialistische Aktion.
Syrian Communist Party is holding a demonstration against Zionism with the SSNP in Aleppo




Πηγή:

Could a 'Nazi' Party Soon Rule Syria? | Fast Forward | OZY


Enraged by the sight of a red “swastika” on a flag in the streets of Beirut in 2009, Vanity Fair
The journalist, who succumbed a few years later to pneumonia as a complication of esophageal cancer, came face to fist that day with supporters of the Syrian Social Nationalist Party (SSNP), which he not-so-lovingly referred to as a fascist organization in a subsequent article. Since its inception in the 1930s, the SSNP has often, rightly or wrongly, been labeled Nazi-esque by its critics. It has always been “anticolonial, secular and revolutionary,” says Sami Moubayed, founder of the Damascus History Foundation. Once an enemy of the ruling Baath Party — it was outlawed in Syria until 2005 — the SSNP has slowly moved away from the fringes and closer to the mainstream, where some analysts believe it will play an important role in Syrian governance in the years to come.
“THEY’VE ALREADY BEEN DEFENDING CIVILIANS ON THE GROUND, AND THEY’VE BECOME THE SECOND MOST INFLUENTIAL PARTY AFTER THE BAATH PARTY IN SYRIA.”
An estimated 6,000 to 8,000 SSNP fighters, known as Eagles of the Whirlwind, support the Assad regime by pushing back against Sunni rebels and jihadists across Syria. The regime’s troops have been so depleted by years of fighting that “they’ve been relying on proxy militias” like the SSNP, says Chris Solomon, a senior political analyst for Global Risk Insights. Grassroots support for the SSNP is strong, especially among Syria’s minority communities, namely Christian sects, Shia and Kurds, who have come to rely on the party’s fighters to protect them from Sunni rebels. SSNP militia ingratiate themselves by dying to protect these communities, so much so that a lot of them “view [the SSNP] as an alternative to the Baath Party,” Solomon says, which has been “letting them down.”
On the political front, SSNP chief Ali Haidar serves as Assad’s State Minister for National Reconciliation Affairs, a prime position for setting the tone for the country’s future. “They’ve already been defending civilians on the ground, and they’ve become the second most influential party after the Baath Party in Syria,” Solomon says. Based mainly in Lebanon for decades — hence the presence of the flag that offended Hitchens — the party has a lot of contacts in Beirut who “would still support them from within the Lebanese government,” Solomon adds, noting that the SSNP also gets along with Hezbollah and draws support even from Moscow.
Moubayed agrees that the SSNP will play an important role in Syria. The Baath Party’s call for Arab unity, he says, died when the Arab world was carved into nation states after World War II. Freedom cries, meanwhile, have fallen on deaf ears since the occupation of Iraq and amid the mayhem of Syria, Libya and Yemen. The regime seems to be “going nowhere,” Moubayed admits, but it needs new ways of reaching out to the people. “[Baathists] will have to rely on a trusted and nationalistic party to reach grassroots Syrians, and only the SSNP has the clout to do that,” he says.
While indeed nationalist — the SSNP has uniforms, salutes and dreams of a Greater Syria encompassing Iraq, Lebanon, Syria, Kuwait, Jordan and Palestine — “no one’s really sure whether they’re right wing or left wing,” Solomon says. They’ve sounded more left wing in recent years, but they still talk of an expansionist vision. But for now they are using the Syrian civil war and possibly their involvement in the Syrian government, Solomon explains, to “open new opportunities in the event of any kind of political transition.” The party faithful deny that they’re fascists; while known for being anti-Zionist, the SSNP prides itself on welcoming all Syrians. It upholds Syrian nationalism, as opposed to Arab nationalism, and is seen as championing women and minorities.
Not everyone believes the SSNP will gain a foothold in a coalition government. Mona Alami, a nonresident fellow with the Atlantic Council’s Rafik Hariri Center for the Middle East, says it’s “a bit too premature to wonder” what a post–civil war Syria will look like because it’s all up for grabs until one side wins. “I do not think the SSNP today is a significant enough player to influence the shape of the new Syria, even if its ally [Assad] ultimately wins,” she says. Moubayed, while acknowledging that the regime needs SSNP support to reach the people, expects the party to gain only a few seats in the Syrian government.
But Solomon is more optimistic about the SSNP’s chances. He sees potential for it to “step into places where the Baath Party might be losing support.” In those cases, if there happen to be free and fair elections, he says, given the party’s rising popularity among minority groups, “you could see the SSNP step into a greater role in the Syrian parliament.” And if Americans orchestrate any sort of political transition? In that case, he says, the U.S. could “see the SSNP as a possible alternative to Assad.”
Whatever the SSNP’s role, Western journalists are advised not to mess with the party’s flag.

12 σχόλια:

  1. Οι περισσότερες τελευταίες αναδημοσιεύσεις για κάποιο λόγο είναι δυσανάγνωστες. Ο Χίτσενς ήταν νεοαριστερός άθεος (με τάσεις αθειστικού φανατισμού και υστερίας) που στα τελευταία χρόνια της ζωής του πέρασε στο νεοσυντηρητικό ισλαμοφαγικό- αραβοφαγικό στρατόπεδο και υποστήριξε εξίσου φανατικά και με φτηνά προπαγανδιστικά τεχνάσματα την εισβολή στο Ιράκ και την προοπτική αμερικανικών εισβολών και αλλού στη Μ. Ανατολή. Πέθανε νέος από καρκίνο απομονωμένος από τους παλιούς του φίλους. Το SSNP ξεκίνησε πράγματι στο μεσοπόλεμο ως ιδιόμορφο φασίζον κόμμα με ιδρυτή ένα Σύριο χριστιανό ορθόδοξο που εκτελέστηκε στο Λίβανο το 1949. Η ιδιαιτερότητα του είναι πως αναφέρεται σε (μεγαλο)συριακό και όχι αραβικό εθνικισμό, δίνοντας σημαντική θέση στην ιστορική του κατασκευή στους προαραβικούς συριακούς πολιτισμούς. Απαγορευμένο και καταδιωκόμενο στη Συρία, συνεργάζεται- παρά τον αρχικό αντικομμουνισμό του- με τους Λιβανέζους και Σύριους κομμουνιστές από το 1955 και κατόπιν και με τη Χεζμπολά. Μέλος του νομίζω έπαιξε αποφασιστικό ρόλο το 1982 στην εκτέλεση (εξαέρωση) του εγκάθετου του Ισραήλ φαλαγγίτη πρόεδρου του Λιβάνου Μπασίρ Τζεμαγιέλ (και οι φαλαγγίτες ξεκίνησαν το μεσοπόλεμο ως φασίζον κόμμα, ακολούθησαν όμως τελείως διαφορετική πορεία από το SSNP, χωρίς κανείς στην επίσημη Δύση ή το Ισραήλ να ενοχληθεί από το παρελθόν τους και τις κατ' εξακολούθηση εγκληματικές πρακτικές τους, με αποκορύφωμα βέβαια τη μαζική σφαγή Παλαιστινίων γυναικόπαιδων στη Σάμπρα και τη Σατίλα -υπό ισραηλινή καθοδήγηση- μετά την εκτέλεση Τζεμαγιέλ, για την οποία κανείς ποτέ δεν τιμωρήθηκε από καμία δικαιοσύνη ούτε στο Ισραήλ ούτε στον Λίβανο). Νόμιμα λειτούργησε ξανά το SSNP στη Συρία μόνο επί Μπασάρ. Δεν βάζω βέβαια και το χέρι μου στη φωτιά για τη σημερινή του ταυτότητα, πάντως δεν είναι το πρώτο εθνικιστικό-φασίζον κόμμα στις πρώην αποικίες που φαίνεται να μετεξελίσσεται στη διάρκεια του χρόνου σε κάτι διαφορετικό και να προσεγγίζει την αριστερά στα πλαίσια εθνικοαπελευθερωτικών και κοινωνικών αγώνων (θα μπορούσα να σου αναφέρω ενδιαφέρουσες ανάλογες περιπτώσεις -τελείως αλλόκοτες για εμάς- από άλλες πρώην αποικίες δυνάμεων με πολύ μεγαλύτερο βαθμό εμπλοκής με τον Άξονα απ' ό,τι το SSNP που προσέγγισαν τελικά την αριστερά). Τα περί φαιοκόκκινου μετώπου δεν μου φαίνεται πως ανταποκρίνονται στη συγκεκριμένη ιστορική πραγματικότητα. Όντας πλέον απ' ό,τι λέγεται το δεύτερο σε δύναμη κόμμα στη Συρία -μακράν βέβαια πίσω από το Μπάαθ- και με ισχυρή και εμπειροπόλεμη πολιτοφυλακή, σίγουρα το SSNP είναι ένας παράγοντας των εξελίξεων που χρειάζεται προσοχή και ανάλυση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θα είδες ίσως το θέμα που δημιουργήθηκε με τον Ισραηλινό βουλευή του Λικούντ που ισχυρίστηκε πως οι Ισραηλινοί δεν πιστεύουν πως ο Νετανιάχου είναι διεφθαρμένος επειδή... ανήκουν στην εβραική φυλή που είναι η πιο ξεχωριστή και η πιο έξυπνη μέσα στην ανθρωπότητα και το πολυτιμότερο ανθρώπινο κεφάλαιο που υπάρχει, εφόσον αποτελεί άλλωστε τον Εκλεκτό Λαό του Θεού και είναι ειδικά ευλογημένη από Εκείνον, ώστε να έχει τα πιο έξυπνα και ξεχωριστά άτομα στον κόσμο. Οι Ισραηλινοί εξάλλου πραγματοποίησαν κατά τον ίδιο βουλευτή του Λικούντ πολύ περισσότερα επιτεύγματα σε 70 χρόνια απ' όσα άλλοι λαοί (προφανώς μη ευλογημένοι και κατώτεροι) σε χιλιάδες χρόνια ιστορίας τους. Προς επίρρωση των ισχυρισμών του περί εβραικής ανωτερότητας επικαλέστηκε και τον Αϊνστάιν και τους μεγάλους Εβραίους επιστήμονες του προηγούμενου αιώνα. Αντιδράσεις στις δηλώσεις αυτές περί ανωτερότητας υπήρξαν μόνο απ' ό,τι φαίνεται από έναν Αραβοισραηλινό πολιτικό. Παρεμπιπτόντως, πρόσφατα δημοσιεύθηκαν τα ημερολόγια ταξιδιού του Αϊνστάιν από τη δεκαετία του 1920, από τα οποία προκύπτει πως ο μεγάλος φυσικός θεωρούσε τους Ασιάτες και μάλιστα τους Κινέζους, Ιάπωνες και Ινδούς διανοητικά κατώτερους και ειδικά τους Κινέζους επιπλέον βρωμερούς και απειλή για την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Για να θέσω το θέμα ωμά, με όλο το σεβασμό στα δεινά των Εβραίων στην ιστορία, υπάρχει φαίνεται σοβαρό θέμα (και) εβραικού συμπλέγματος ανωτερότητας και ρατσισμού με φυλετικοθρησκευτική βάση. Με τέτοιες νοοτροπίες όμως που κυριαρχούν σήμερα στο Ισραήλ -σε συνδυασμό βέβαια και με τη στρατιωτική του υπεροχή και την πλήρη στήριξη των ΗΠΑ- πως είναι δυνατό να αναγνωριστούν οι Παλαιστίνιοι από τους Ισραηλινούς ως στοιχειωδώς ισότιμος λαός, φορείς δικαιωμάτων και εταίροι στην όποια λύση ; Που να συγκριθούν τώρα οι φελλάχοι και Βεδουίνοι με τον Εκλεκτό του Θεού και Διανοητικά Ανώτερο από όλους τους άλλους Λαό...Μάλλον λοιπόν οι Παλαιστίνιοι θεωρούνται πλέον από τους Ισραηλινούς κατώτερα όντα και ο θάνατος τους δεν έχει καμία σημασία, όπως φαίνεται από το ότι η κοινή γνώμη στο Ισραήλ στήριξε στη συντριπτική της πλειοψηφία (83 τοις εκατό !) την τελευταία μεγάλη σφαγή στη Γάζα και πανηγύριζε έξαλλα την επομένη για τη νίκη στη Γιουροβίζιον...Φασισμός λοιπόν δεν υπάρχει μόνο στους Άραβες, όπως πιστεύουν συχνά όσοι ψάχνουν εξονυχιστικά τη γενεαλογία των αραβικών πολιτικών κομμάτων όπως το SSNP, έστω κι αν στην περίπτωση του Ισραήλ η φασιστική ιδεολογία που έχει διαποτίσει την κοινωνία με ιδέες φυλετικοθρησκευτικής ανωτερότητας, νομιμοποίησης σε αυτή τη βάση του εποικισμού και αρπαγής της γης ενός άλλου (μη ευλογημένου) λαού, συνεχών ταπεινώσεων των Παλαιστινίων, μαζικών δολοφονιών "κατώτερων" αμάχων κλπ έχει (προς το παρόν) κοινοβουλευτικό και πολυκομματικό μανδύα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Να διευκρινίσω πως ο Αϊνστάιν τουλάχιστον μετά τον Β' ΠΠ καταδίκασε κάθε μορφή ρατσισμού ως αρρώστια και εξέφρασε μάλιστα και την αλληλεγγύη του προς τους Μαύρους. Τα περί διανοητικής ανωτερότητας και ευφυέστερης πληθυσμιακής ομάδας στον κόσμο τα επικαλούνταν για μεγάλο διάστημα οι Εβραίοι Ασκενάζι, οι οποίοι κυριαρχούσαν στο Ισραήλ τις πρώτες δεκαετίες μέσω κυρίως του Εργατικού κόμματος, σε σύγκριση μάλιστα και με τους Εβραίους Σεφαραδίτες, που ήταν το ίδιο χρονικό διάστημα σχετικά περιθωριοποιημένοι (και ως όχι ιδιαίτερα ευφυείς σε σύγκριση με τους Ασκενάζι, τουλάχιστον σύμφωνα με τους τελευταίους). Τώρα πλέον φαίνεται προβιβάστηκαν σε διανοητικά ανώτερους σε σχέση με την υπόλοιπη ανθρωπότητα και οι Σεφαραδίτες, οι οποίοι μαζικά ψηφίζουν το Λικούντ, και η βάση για τη διανοητική ανωτερότητα όλων πλέον των Εβραίων βρέθηκε στην Εκλογή από το Θεό και την ιδιαίτερη Ευλογία Του. Ωραίος τρόπος οικοδόμησης εθνικής ενότητας, δε λέω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Το SSNP είναι σίγουρα νεοφασιστικό κόμμα, ακόμα και τώρα, και παρά την συμμαχία του με αριστερές οργανώσεις. Υπάρχουν πρόσφατα κείμενά του όπου στοχεύεται ο (λεγόμενος) "εσωτερικός Εβραίος", ήτοι εκείνες οι δυνάμεις που πέραν του "Εβραϊσμού-Σιωνισμού" υπηρετούν τάχα το "εβραϊκό σχέδιο". Επίσης το κίνημα αυτό έχει σχέσεις με την φιλορωσική νέα ακροδεξιά της Ευρώπης, στις παρυφές της βέβαια, και υπάρχουν και στρατιωτικές συνάψεις. Νομίζω πως και κάποιοι δικοί μας τυχοδιώκτες του "εναλλακτικού ναζισμού" πρέπει να έχουν κάνει την "θητεία" τους, σε ένα μάλλον περισσότερο συμβολικό επίπεδο, στο συριακό μέτωπο. Υπάρχουν στοιχεία, αλλά έχω υποψίες (με βάση άλλα στοιχεία-ενδείξεις) ότι μέσω δικτύων της ορθόδοξης εκκλησίας υπάρχει επαφή. Κάποιος μάλιστα που παρουαιάστηκε από παράγοντα του εθνικισμού ως εθελοντής υπέρ των Κούρδων, και ήταν όντως από ένα σημείο και μετά, πρώτα έκανε την "θητεία" του ως "χριστιανός μαχητής" σταλμένος από αυτό το πρακτόρικο κύκλωμα αρχικά στους "εθνικοσιαλιστές" με τους οποίους έχει σχέση το κύκλωμα αυτό. Να ξέρουν ότι τους έχω πάρει "χαμπάρι", αλλά όχι μόνον εγώ.
    Τώρα, αν σε κάτι έχεις δίκιο είναι ότι όλα πρέπει να τα βλέπουμε στο "συμφραζόμενό" τους και στην συγκεκριμένη περίπτωση αυτό το όντως υπαρκτό φαιοκόκκινο μέτωπο (αριστεροί φιλοχεζμπολάχ αντιιμπεριαλιστές μαζί ακροδεξιούς αυτού του τύπου) που διαπλέκεται με ένα γαλαζιοκόκκινο (αντιglobal αριστεροί μαζί με φασίστες αλλά και δεξιούς αλά Τράμπ αρχικά αλλά έπειτα απλά παλαισυντηρητικούς αντινεοσυντηρητικούς, στίς ΗΠΑ κυρίως αλλά και στην Γαλλία). μπορεί υπό συγκεκριμένες συνθήκες να είναι "θεμιτό", όπως λόγου χάριν στην Συρία απέναντι στους σαλαφιστές ή στον Λίβανο απέναντι στην επεμβατική και ρατσιστική πολιτική και στρατιωτική παρουσία του Ισραήλ.

    Πάμε τώρα (ξανά) στο θέμα Ισραήλ:
    Μερικά από αυτά που λες είναι σωστά, ειδικά όσον αφορά στο λιβανέζικο μέτωπο όπου το Ισραήλ και οι Φλαγγίτες (χριστιανοακροδεξιοί φασίστες με δυτικό προσανατολισμό, άρα μιλάμε για μαυρογαλάζιο μέτωπο) "έδωσαν ρέστα" με αποκορύφωμα την σφαγή σε Σάμπρα και Σατίλα. Αυτά δεν ξεχνιούνται με τίποτα και δείχνουν γιατί υπάρχει Χεζμπολάχ και γιατί ακόμα και ο αραβοφασιστικός αντιιμπεριαλισμός μπορεί να είχε και να έχει ερείσματα εφόσον αντιμετώπισε τέτοια καθάρματα όπως ο Τζεμαγέλ και ο Σαρόν.
    Αλλά έτερον εκάτερον. Δεν είναι οι Άραβες φασίστες λιγότερο φασίστες επειδή συμμετείχαν ή συμμετέχουν σε αμυντικά και δίκαια σε γενικές γραμμές μέτωπα. Και το γεγονός ότι υπάρχει τόσο μεγάλη επιρροή τόσο της θεοκρατίας όσο και του φασιστικού εθνικισμού στο αραβικό κίνημα, και βέβαια και στα Μπάαθ που όλα έχουν λ.χ μιαν "αγάπη" στα χημικά όπλα και όλα "δέχτηκαν" τις "ευγενικές υπηρεσίες" ουκ ολίγων ναζί εκπαιδευτών, θα έπρεπε να σας προβληματίσει (ο βασικός εκπαιδευτής των μπααθιστών βασανιστών και οργανωτής του συστήματος πληροφοριών στην Συρία του πατρός Άσαντ ήταν περιβόητος ναζί εγκληματίας πολέμου, θα το αναδείξω αυτό κάποια στιγμή).
    Το Ισραήλ ιδρύθηκε ως μοντερνίστικο αποικιακό και ντεμί ρατσιστικό κράτος, αλλά δεν ήταν ούτε είναι ακόμα Νότια Αφρική την εποχή του απαρτχάϊντ. Αν οι Άραβες έκαναν έναν συμβιβασμό το 1948, ή ακόμα και πριν το 1968, σήμερα το Ισραήλ θα ήταν για λύπηση ή πιθανόν δεν θα υπήρχε. Τα περί ιδιαίτερου εβραϊκού εθνικισμού δεν με πείθουν, όλα συναρτώνται από τις συνθήκες. Νομίζω πως όσο δεν γίνεται αποδεκτό από τους Άραβες αλλά και την παγκόσμια "αριστερά" ότι το Ισραήλ υπάρχει και θα υπάρχει, τόσο θα βυθίζεται στον εθνικισμό-ρατσισμό, αλλά και οι εχθροί του θα κυλάνε και αυτοί τελικά στον βούρκο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Επίσης, όσον αφορά στο "σύμπλεγμα" ανωτερότητας των διαφόρων λαών, άρα και του εβραϊκού λαού, θεωρώ ότι τελικά είναι συνυφασμένο σε όλες τις περιπτώσεις με το μοτίβο "έθνος" ή "εθνότητα" ή "θεο-έθνος" ως έκφραση της γενικά κυρίαρχης πατριαρχικής δομής τής οργάνωσης τής οικονομίας και του "ψυχικού" πεδίου της κοινωνίας. Δεν υπάρχει νομίζω κανένα έθνος, όσο υπάρχουν ακόμα έθνη, που να έχει ομαλή σχέση με την εικόνα των άλλων εθνών. Το ίδιο το "έθνος" είναι μια ψυχικά και ιστορικά διαταραγμένη έννοια και κατάσταση των ανθρώπινων κοινωνιών.
    Υπερασπιζόμαστε το αδικημένα έθνη τα έθνη που τυχαίνει να καταπιέζονται (από άλλα έθνη ή τον ιμπεριαλισμό-μητροπολιτισμό) μόνον σε ένα τακτικό ή τακτικοστρατηγικό επίπεδο, με μακροπρόθεσμο στόχο μας την κατάργησή τους (Και αυτών Και των κυρίαρχων) δια ενός παγκόσμιου ποικιλόμορφου ενιαίου κόσμου, όπου το έθνος ή η εθνότητα θα είναι ένα από τα πολλά, σχεδόν άπειρα, ονόματα της ελεύθερης και υπεύθυνης κοινωνικής/ατομικής ύπαρξης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δεν θα δώσω βέβαια τη μάχη για την ταυτότητα του SSNP, για το οποίο άλλωστε οι γνώσεις μου είναι αρκετά επιφανειακές. Νομίζω πως το γεγονός πως συνεργάζεται εδώ και πολλές δεκαετίες με κομμουνιστές αρκεί για να δείξει τη μεγάλη ιδιομορφία του, καθώς ο φανατικός και δολοφονικός αντικομμουνισμός είναι βασικό χαρακτηριστικό των "κανονικών" φασιστικών κομμάτων. Νομίζω εξάλλου πως έχω δίκιο πως οι δυτικές κατηγορίες πολιτικής κατάταξης έχουν κάποια όρια όσον αφορά τις πρώην αποικίες, όπου κόμματα που καταγράφονται αρχικά ως φασίζοντα μπορούν να έχουν περίεργες μετεξελίξεις. Για το Ισραήλ και τους Άραβες, τα δίκια και τις ευθύνες, τα έχουμε πει πολλές φορές. Δε συμφωνώ με το χαρακτηρισμό των αραβικών εθνικιστικών κομμάτων γενικά ως φασιστικών. Κάθε εθνικιστικό αυταρχικό κόμμα σε χώρες με προβλήματα εθνικής κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας δεν είναι φασιστικό, με όλη την απαξία αλλά και τις πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες αυτού του χαρακτηρισμού για ένα πολιτικό κόμμα. Για το Ισραήλ πιστεύω πως υπάρχει σοβαρό θέμα φυλετικοθρησκευτικού ρατσισμού και φασίζουσας νοοτροπίας απέναντι στους Παλαιστίνιους και τους Άραβες, αλλά και σοβαρό λανθάνον πρόβλημα στην ίδια την ιδεολογική βάση της χώρας, αν και ούτε εκεί μπορούμε να μιλάμε ακόμη για καθαρά φασιστική κατάσταση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Να προσθέσω μόνον ότι η αραβική μπααθική (αν και όχι μόνον μπααθική) τάση προς τον φασισμό έχει τις ιστορικές ρίζες της στην αντίσταση στην Βρετανική και την γαλλική αποικιακή κυριαρχία, και είναι αποτέλεσμα ΚΑΙ ενός μοιραίου ετεροκαθορισμού των Αράβων από αυτήν.
    Ό,τι στέκονταν απέναντι στην αγγλική κυρίως κυριαρχία ήταν "καλοδεχούμενο" μάλλον, ακόμα και σε ένα συμβολικό επίπεδο.
    Επίσης, έχεις δίκιο με την καχυποψία σου απέναντι στην αυτούσια μεταφορά των δυτικών πολιτικών κατηγοριών σε μη δυτικές χώρες. Υπάρχει ένα μπέρδεμα εδώ, που δεν λύνεται με αφορισμούς. Θεωρώ όμως ότι υπάρχει επιρροή, όχι μόνον στους Άραβες, φασιστικών μοτίβων, χωρίς αρχικά να υπάρχει και τόση επίγνωση του τι είναι το "μεταφερόμενο" αρχικά στους διανοούμενους κ.λπ. Εδώ έχουν ακουστεί ακόμα και "κουτσομπολιά" για τον Κάστρο π,χ ότι δεν ήταν απλά υπό την επιρροή αρχικά του Χόσε Μαρτί (δημοκράτη εθνικιστή πατριώτη) αλλά και ενός άλλου όχι και τόσο συμπαθούς, που δεν θα ήθελα να αναφέρω για να μην δώσω τροφή σε κακεντρεχείς που θα νόμιζαν ότι τον συκοφαντώ ή άλλους κακεντρεχείς που ψάχνουν πίσω από κάθε εθνικιστή αριστερού αντι-αποικιοκράτη κάτι το "φασιστικό".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ο Χοσέ Μαρτί δεν ζούσε βέβαια όταν ενεφανίσθη ο νεαρός αρχικά εθνικιστής αντιιμπεριαλιστής Κάστρο, αλλά ο "άλλος" που τον επηρέασε τον νεαρό ενθουσιώδη αντιγκρίνγκο ήταν πιο πρόσφατος και φρέσκος εθνικιστής, ισπανόφωνος και αυτός..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ποιος άραγε ; Kάπου πάει το μυαλό μου. Πέθανε μήπως νέος από βίαιο θάνατο ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Άστο καλύτερα για μιαν άλλη καλύτερα θεμελιωμένη έρευνά μου επί του θέματος. Πάντως νομίζω έχεις καταλάβει για ποιόν μιλάμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Καλά- τι καλά δηλαδή, μαύρα κι άραχλα - όλα αυτά τα Μεσανατολικά, υπάρχουν όμως και τα δικά μας : "Μακεδονικό", μετα-Μνημόνιο κλπ. Δεν κάνεις καμιά ανάρτηση για να μιλήσουμε και γι' αυτά, χωρίς βέβαια να ξεχνάμε και την ένταξη τους στη γενικότερη -πολύ προβληματική- παγκόσμια συγκυρία ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή