Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2018

Σημεία για την ετερογενή συγκρότηση του σύγχρονου αντισημιτισμού και αντικουρδισμού..[1]


Αν θέλουμε να εξετάσουμε μερικά κρίσιμα ζητήματα που αφορούν στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και τον "ρόλο" του κουρδικού και του ισραηλινού "ερωτήματος" σε αυτά, πρέπει να σπάσουμε την "σύμβαση" της επικρατούσας "αριστερής" ή "αντιιμπεριαλιστικής" συνείδησης, και να το κάνουμε αυτό ακόμα και με "προκλητικό" τρόπο.

Τα "πράγματα" είναι περιπλοκότερα των "προκλήσεων" και δεν εξηγούνται μέσω αυτών, αλλά ίσως να πυροδοτούνται μερικές φορές και να μας "αναγκάζουν" σε τοποθέτηση που να μην είναι περιορισμένη στην ιδεολογική αυτοϊκανοποίηση, αν "προκαλέσουμε" αυτούς που συνεχίζουν να τα ερμηνεύουν με νυσταλέο τρόπο.
Πριν τοποθετηθούμε (ξανά) με συγκεκριμένο τρόπο (σε αριθμημένες θέσεις) για όλα αυτά, ας ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα:
Κανένας σοβαρός άνθρωπος, ούτε και γω, δεν ισχυρίζεται ότι οι Άραβες Παλαιστίνιοι δεν ήταν και δεν είναι θύματα μιας άδικης και δομημένης ως εθνοκάθαρσης ισραηλινής πολιτικής, ήδη από την εκκίνηση της ύπαρξης και θεμελίωσης του ισραηλινού κράτους.
Το γεγονός ότι υπήρξε αυτό το γεγονός και το πλέγμα των σύνθετων διεργασιών που οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο, δεν μας υποχρεώνει όλους να έχουμε τις ίδιες αξιολογήσεις και ιεραρχήσεις για την ερμηνεία και την "αντιμετώπισή" τους.
Ας εκθέσουμε τώρα μερικά σημεία-θέσεις μας, τις οποίες καλό θα ήταν οι αναγνώστες να τις διαμεσολαβήσουν με άλλες παλαιότερες (ίσως συναισθηματικά φορτισμένες, αλλά ίδιες επί της ουσίας):

1.
Ο "αντισιωνισμός" στον αραβικό κόσμο, αλλά και ειδικότερα "εντός" του παλαιστινιακού λαού, επιτελεί έναν διαφορετικό "ρόλο" από΄τι επιτέλεσε και επιτελεί στον δυτικό κόσμο, λαμβάνοντας "δεξιά" ή "αριστερή" μορφή, αλλά και ούτως είναι καθοριστικά επιμολυσμένος από τον ατόφιο αντισημιτισμό.
Ο δυτικός (και ο υβριδικά δυτικός ανατολικο-ορθόδοξος) "αντισιωνισμός", είτε έχει ναζιστική φασιστική είτε έχει αριστερόστροφη προέλευση, είναι επίσης στις συντριπτικά περισσότερες περιπτώσεις ατόφιος ή υβριδικός αντισημιτισμός.
Θα πει κάποιος: μα, ο αντιιμπεριαλιστικός/αντιεθνικιστικός κ.λπ "αντισιωνισμός" είναι και αυτός αντισημιτισμός, σε κάθε περίπτωση;
Χωρίς να θέλω να προβώ σε μια γενίκευση θα πω ανενδοίαστα πως ακόμα και οι υβριδικές μορφές "αντισιωνισμού"  που πλέκονται με μια γενική κριτική σε κάθε έθνος κράτος ή σε κάθε μορφή εθνικισμού, κατά την δική μου οπτική είναι στην συντριπτική τους πλειονότητα εκφράσεις του αντισημιτισμού.
Κάναμε έναν αρχικό διαχωρισμό που θα αιτιολογήσουμε παρακάτω, ανάμεσα στον "αντισιωνισμό" που αναπτύσσεται στον αραβικό και ευρύτερα ισλαμικό κόσμο και στον "αντισιωνισμό" που αναπτύσσεται στον δυτικό κόσμο. 
Ας κρατήσουμε αυτόν τον γενικό διαχωρισμό μεταξύ των "αντισιωνισμών" (με εκκρεμή ακόμα την αιτιολόγηση τής ύπαρξής του) και ας προσθέσουμε άλλο ένα στοιχείο, απαραίτητο στην συνοπτική έρευνά μας: 

2.
Ο δυτικοϊμπεριαλιστικός και ειδικά ο αμερικάνικος ιμπεριαλιστικός "φιλοσιωνισμός" ή "αντι-αντισιωνισμός" ή "αντι-αντισημιτισμός", είτε (και αυτός) "θεραπεύεται" από κλάδους της ακροδεξιάς είτε "θεραπεύεται" από μερικούς ακροαριστερούς κύκλους, είναι ύποπτος για εξυπηρέτηση συγκεκριμένων ιδεολογικών, γεωπολιτικών (ιμπεριαλιστικών), πολιτικών και οικονομικο-ταξικών συμφερόντων και για την προώθηση ενός νέου τύπου αποικιοκρατικής και ρατσιστικής σκέψης και δράσης.
Το γεγονός ότι ο "αντισιωνισμός" είναι μια επαίσχυντη υποκριτική μορφή αντισημιτισμού, είτε εκφράζεται με δεξιά είτε με αριστερά "κριτήρια" και "πρακτικές", δεν καθιστά τους διάφορους ιμπεριαλιστές ή φιλοϊμπεριαλιστές αντι-αντισιωνιστές ή αντι-αντισημίτες ακροδεξιούς ή ακροαριστερούς λιγότερο ενόχους για το πνευματικό, πολιτικό και ιδεολογικό έγκλημα του ρατσισμού και του αποικιοκρατισμού. 
Ας συνυφάνουμε τώρα αυτές τις δύο βασικές γενικεύσεις και διαχωρισμούς που σας εκθέσαμε για να δομήσουμε μια συνθετικότερη έκθεση των "πραγμάτων":

3.
Ο αντισιωνισμός/αντισημιτισμός στον αραβικό και τον ευρύτερο ισλαμικό κόσμο εκφράζει ταυτόχρονα και μιαν αντιστασιακή ιδεολογία και πρακτική απέναντι στο "δημοκρατικό-ρατσιστικό" εθνοκράτος τού Ισραήλ (και τον δυτικό ιμπεριαλισμό) και ένα οργανικό στοιχείο της κυρίαρχης ιδεολογίας των εθνικιστικών και εθνοθεοκρατικών αρχουσών τάξεων και (κρατικών) ελίτ αυτού του κόσμου.
Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι τα δημοκρατικά κινήματα στον αραβικό και ισλαμικό κόσμο εκφράζουν πλέον έναν ετεροκαθορισμένο/αντανακλαστικό "φιλοσιωνισμό" (ειδικά στο Ιράν και στο ευρύτερο Κουρδιστάν), για να μπορέσουν οι εργαζόμενοι, ο λαός, οι γυναίκες, οι λοάτκι, οι νέοι άνθρωποι, να απεγκλωβιστούν από την επαίσχυντη ιδεολογία του αντισιωνισμού/αντισημιτισμού (που είναι από "μόνη" της ένα αίσχος) αλλά και για να ξεδοντιαστεί ιδεολογικά η εκάστοτε εθνικιστική εθνοθεοκρατική άρχουσα τάξη που έχει σε κάθε περίπτωση (σε όλο αυτόν τον κόσμο) στηριχθεί σε αυτό το επαίσχυντο ιδεολογικό σχήμα για να κρύψει τις δικές της ευθύνες και την δική της καταπιεστική δράση πίσω από τον "εχθρό σιωνιστή".
Βέβαια, μαζί με τα δημοκρατικά κινήματα, έχουν ξεπεταχθεί εντός αυτού του ευρύτερου κόσμου και νέες ακροδεξιές "φιλοσιωνιστικές" ελίτ που ελπίζουν σε μιαν αναβίωση της δυτικής νεοαποικιοκρατίας και σε μιαν συμμαχία με την ακροδεξιά εκδοχή του σιωνισμού που επικρατεί σήμερα στο ίδιο το Ισραήλ (συμβαίνει αυτό ειδικά στο Ιράν και στο ιρακινό Κουρδιστάν, αλλά και σε κύκλους διανοουμένων ή σε παροικίες πολιτικών προσφύγων όχι μόνον ιρανικής ή κουρδικής προέλευσης αλλά και αραβικής προέλευσης)

(συνεχίζεται)

Ιωάννης Τζανάκος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου