Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

Η απόλυτη επαναστατική εκκίνηση και η επι-πλοκή της [2]..

Η ανάπτυξη του εθνικού καπιταλισμού είναι πραγματική όταν συμβαίνει ως εκκινούσα και διαδραματιζόμενη, από ισότιμη αστική θέση ισχύος, "μέσα" σε έναν υπερεθνικό καπιταλιστικό συνασπισμό ή πόλο.
Τα αστικά έθνη ή έθνη κράτη της νεώτερης εποχής, ως μορφές της αστικής κυριαρχίας, ξεκίνησαν την ειδική και σχετικά αυτοτελή οικονομική και πολιτική παρουσία τους (ως έθνη ή έθνη κράτη) δια μέσω του ευρύτερου ιστορικού συνασπισμού της "δύσης".
Εντός αυτού του ευρύτερου ιστορικού συνασπισμού σχηματίστηκαν ξεχωριστοί συνασπισμοί και πόλοι μητροπολιτικής ιμπεριαλιστικής ηγεμονίας που ανταγωνίζονται ανηλεώς μεταξύ τους για την ενδοδυτική και παγκόσμια κυριαρχία και ηγεμονία, και οι οποίοι συνήθως πηδαλιουχούνται από ένα ηγετικό έθνος κράτος.
Η ύπαρξη των ενδοδυτικών διακρατικών και διακαπιταλιστικών οικονομικών ανταγωνισμών και πολεμικών "κατασπαραγμών" δημιούργησε, και δημιουργεί ακόμα, μιαν "εικόνα" απόλυτης διάσπασης της μητροπολιτικής δυτικής "υπόστασης", ως τούτη να είναι στην πραγματικότητα κάτι το μη πραγματικά ενιαίο.
Ακόμα και μια δυτική καπιταλιστική χώρα, ή ένα ιστορικό δυτικό καπιταλιστικό κράτος, όπως η Ρωσία, παρουσιάστηκε/αυτοπαρουσιάστηκε μάλιστα ως μη δυτικό ή ακόμα και αντιδυτικό.
Είναι τόση η ένταση και το βάθος των ενδοδυτικών κρατικών και καπιταλιστικών αντιθέσεων, που δυνάμεις εντός της ευρύτερης δυτικής μητρόπολης είναι "αναγκασμένες" να παίζουν το ιδεολογικό και πολιτισμικό θεατράκι της μη δυτικής υπόστασης ή "χώρας" για να διαμεσολαβήσουν τις ενδοδυτικές "φιλοδοξίες" και τα ενδοδυτικά συμφέροντά τους με το  ιδεολόγημα της φαντασιακής "μη δυτικότητάς" τους.
Σε αυτό το φαντασιακό θεατράκι παίζουν ως συνπρωταγωνίστριες οι υπόλοιπες δυτικές εθνοκρατικές και καπιταλιστικές δυνάμεις που ανταγωνίζονται ιστορικά την ρωσική ιμπεριαλιστική αυτοκρατορία ως τάχα "πραγματικά" δυτικές χώρες ή αστικές δυνάμεις.
Μέσα στον ευρύτερο δυτικό πόλο, υπάρχει η αντικειμενική τάση να εμφανίζονται δύο ανταγωνιστικοί πόλοι με έναν εθνοκρατικό "ηγέτη" ο κάθε ένας και σε ανταγωνισμό μεταξύ τους, και αυτό εκφράζεται σε έναν παγκόσμιο ανταγωνισμό που έχει ως πεδίο του μεν όλο τον "κόσμο" αλλά ως σημείο εκκίνησης και δόμησης του ανταγωνισμού την ίδια την δύση ή τις παρυφές της ως το στενότερο, και ουσιαστικότερο, πεδίο σύγκρουσης.
Υπάρχουν βέβαια και άλλοι παγκόσμιοι/εθνοκρατικοί πόλοι των καπιταλιστικών/ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, αλλά τούτοι ακόμα συγκροτούνται και αυτοδιαμεσολαβούνται ταυτοτικά μέσω των ευρύτερων δυτικών δυνάμεων και μέσω της μεταξύ τους ιστορικής στρατηγικής σύγκρουσης.

Πάντως σε κάθε περίπτωση, το παιχνίδι ιδεολογικών σκιών και το φαντασιακό δράμα γύρω από την εθνοκρατική/εθνική υπόσταση και την "εθνική αστική τάξη" (ή το εθνικό κεφάλαιο), έχει τις πραγματικές του πλαισιώσεις, έχει την πραγματική του υπόσταση, ως υπαγόμενο στοιχείο μέσω του πραγματικού παιχνιδιού των παγκόσμιων ηγεμονικών πόλων ή συνασπισμών, όπως αυτοί υποστασιοποιούνται κυρίως μέσα στην ευρύτερη δυτική μητρόπολη που συμπεριλαμβάνει και τις παρυφές της δύσης που θέλουν να παρουσιάζονται ή ετεροπαρουσιάζονται ενίοτε και ως μη δυτικές ή αντιδυτικές.

Οι αστικές δυνάμεις εκτός της δύσης, αλλά και οι κοινωνίες που ηγεμονεύονται από αυτές, ακολούθησαν αναγκαστικά αυτό το παιχνίδι των σκιών, συγκρότησαν περιφερειακές εθνικιστικές ιδεολογίες και πρακτικές, από τις οποίες έλειπε όμως το οργανικό υπερεθνικό πλαίσιο κυριαρχίας.
Είτε μιλάμε για σχετικά ισχυρές αναδυόμενες εθνοκρατικές καπιταλιστικές δυνάμεις της "περιφέρειας" είτε μιλάμε για έθνη ράκη που άγονται και φέρονται προς αναζήτηση τοπικών ή και μικροπεριφερειακών πεδίων εκμετάλλευσης και καπιταλιστικού αυτοπροσδιορισμού, (σε όλες αυτές τις "περιπτώσεις") υπάρχει ένα έλλειμμα ενός πραγματικού υπερεθνικού πλαισίου κυριαρχίας, το οποίο θα σήμαινε ή πραγματική ισότιμη συμμετοχή τους στο ήδη υφιστάμενο δυτικό υπερεθνικό πλαίσιο ή δημιουργία ενός διακριτού από αυτό νέου υπερεθνικού πλαισίου κυριαρχίας.
Γι αυτό και "εκεί" (σε αυτές τις ζώνες κυριαρχίας) βλέπουμε μια συνεχή εναλλαγή μεταξύ του ρόλου της αναδυόμενης μητρόπολης και του ρόλου τού έθνους ράκους των δυτικών φιλοδοξιών και συμφερόντων.

(συνεχίζεται)

Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου