Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

Και με τη «βούλα» του νόμου Εβραϊκό κράτος το Ισραήλ - Καταργείται η αραβική ως επίσημη, ισότιμη γλώσσα [tvxs]

Μετά το άρθρο, ακολουθεί σχόλιό μας..

ΠΗΓΗ:

Και με τη «βούλα» του νόμου Εβραϊκό κράτος το Ισραήλ - Καταργείται ...


Η Κνέσετ, το κοινοβούλιο του Ισραήλ, ενέκρινε την Πέμπτη έναν νόμο που ορίζει ότι μόνο στους Εβραίους αναγνωρίζεται το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης στη χώρα, κάτι που μέλη της αραβικής μειονότητας αποκάλεσαν ρατσιστική απόφαση που μετατρέπει τη χώρα σε καθεστώς απαρτχάιντ.
'Οπως μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο, ο νόμος περί «εβραϊκού έθνους-κράτους», υπέρ του οποίου είχε ταχθεί η δεξιά κυβέρνηση, εγκρίθηκε με 62 ψήφους υπέρ έναντι 55 κατά, ενώ δύο από τα 120 μέλη του ισραηλινού κοινοβουλίου απείχαν, έπειτα από πολύμηνες πολιτικές αντεγκλήσεις. Ορισμένοι Ισραηλινοί βουλευτές αραβικής καταγωγής φώναζαν κι έσχιζαν αντίγραφα του κειμένου μετά την ψηφοφορία.
«Αυτή είναι μια καθοριστική στιγμή στα χρονικά του Σιωνισμού και στην ιστορία του Κράτους του Ισραήλ», ανήγγειλε ο πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου ενώπιον των κοινοβουλευτικών μετά το πέρας της διαδικασίας.
Ο νόμος, που κάθε άλλο παρά έχει απλά συμβολική σημασία, εγκρίθηκε λίγο καιρό μετά την 70ή επέτειο από την εγκαθίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Ορίζει πως «το Ισραήλ είναι η ιστορική πατρίδα του Εβραϊκού λαού και αυτός έχει το αποκλειστικό δικαίωμα στην εθνική αυτοδιάθεση σε αυτό».
Ο νόμος καταργεί την αναγνώριση της αραβικής ως επίσημης γλώσσας, ισότιμης με την εβραϊκή, υποβαθμίζοντάς τη σε ένα «ειδικό καθεστώς», επιτρέποντας πάντως τη συνέχιση της χρήσης της σε κάποιους κρατικούς θεσμούς.
Οι Ισραηλινοί Άραβες αριθμούν περίπου 1,8 εκατ., είναι περίπου το 20% του πληθυσμού του Ισραήλ (9 εκατ.).
Οι προηγούμενες εκδοχές του κειμένου ήταν ακόμα πιο ακραίες: επικριτές του εντός κι εκτός χώρας είχαν επισημάνει πως προωθούσε ανοιχτά διακρίσεις σε βάρος των Ισραηλινών Αράβων, που καταγγέλλουν εδώ και χρόνια πως αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας.
Οι διατάξεις του νόμου που απαλείφθηκαν από το τελικό κείμενο, έπειτα από σφοδρή μάχη που συνεχιζόταν ως την τελευταία στιγμή, και μόνο έπειτα από ενστάσεις που πρόβαλαν ο πρόεδρος της χώρας και ο υπουργός Δικαιοσύνης, προέβλεπαν την εγκαθίδρυση αποκλειστικά εβραϊκών κοινοτήτων και έδιναν τη δυνατότητα στα δικαστήρια να αποφαίνονται με βάση το εβραϊκό θρησκευτικό κι εθιμικό δίκαιο, στις περιπτώσεις εκείνες που δεν υπήρχαν νομικά προηγούμενα.
Αντ' αυτών των διατάξεων, προωθήθηκε μια αρκετά πιο αόριστη διατύπωση. Το κείμενο αναφέρει πως το κράτος «βλέπει την ανάπτυξη των εβραϊκών οικισμών ως εθνική αξία» και άρα θα «ενεργήσει για να ενθαρρύνει και να προωθήσει την εγκαθίδρυσή τους».
Ακόμη και μετά τις τροποποιήσεις των πιο επίμαχων διατυπώσεων όμως, οι επικριτές της δεξιάς ισραηλινής κυβέρνησης επισημαίνουν πως ο νόμος θα βαθύνει κι άλλο το αίσθημα αποξένωσης της αραβικής μειονότητας.
«Σας ανακοινώνω με σοκ και θλίψη τον θάνατο της δημοκρατίας», δήλωσε ο Άχμεντ Τίμπι, άραβας κοινοβουλευτικός, σε δημοσιογράφους.
Ο Νετανιάχου υπερασπίζεται τον νόμο. «Θα συνεχίσουμε να εγγυώμεθα τα αστικά δικαιώματα στη δημοκρατία του Ισραήλ, αλλά η πλειοψηφία έχει επίσης δικαιώματα και η πλειοψηφία αποφασίζει», δήλωσε την περασμένη εβδομάδα.
«Η απόλυτη πλειοψηφία θέλει να εξασφαλιστεί ο εβραϊκός χαρακτήρας του κράτους μας για γενεές και γενεές», πρόσθεσε.
Η αραβική μειονότητα στο Ισραήλ αποτελείται κυρίως από απόγονους των Παλαιστίνιων που παρέμειναν στη γη τους παρά τη σύγκρουση μεταξύ των Αράβων και των Εβραίων που κορυφώθηκε με τον πόλεμο του 1948 αμέσως μετά την εγκαθίδρυση του κράτους. Εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι Παλαιστίνοι εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους ή έφυγαν για να σωθούν.
Όσοι παρέμειναν θεωρητικά απολαύουν ίσα δικαιώματα βάσει του νόμου, αλλά τονίζουν πως αντιμετωπίζουν συνεχείς διακρίσεις, κατώτερης στάθμης δημόσιες υπηρεσίες, άδικη κατανομή πόρων για την παιδεία, την υγεία, τη στέγη.
Στη Μααλότ Ταρσίχα, έναν δήμο στο βόρειο Ισραήλ που δημιουργήθηκε με την ένωση της εβραϊκής πόλης Μααλότ και της αραβικής πόλης Ταρσίχα, το κυρίαρχο αίσθημα μεταξύ των περισσότερων Αράβων ήταν η οργή.
«Νομίζω ότι αυτός είναι ένας ρατσιστικός νόμος από μια ακροδεξιά κυβέρνηση που θεσπίζει ριζοσπαστικούς νόμους και φυτεύει τον σπόρο για να δημιουργηθεί ένα κράτος απαρτχάιντ», σχολίασε ο γιατρός Μπασάμ Μπισάρα, 71 ετών.
«Ο σκοπός αυτού του νόμου είναι (να εφαρμοστεί) μια πολιτική διακρίσεων. Θέλουν να ξεφορτωθούν τους Άραβες εντελώς», υποστήριξε ο Γιούσεφ Φαράζ, 53 ετών, από το κοντινό χωριό Γιάνουχ, όπου κατοικούν κυρίως Δρούζοι. «Οι Ισραηλινοί θέλουν να καταστρέψουν όλες τις αραβικές θρησκείες», πρόσθεσε ο ίδιος.
Το Adalah, το νομικό κέντρο για τα δικαιώματα της αραβικής μειονότητας στο Ισραήλ, χαρακτήρισε τον νόμο αυτό μια απόπειρα να επιβληθεί «η ανωτερότητα μιας εθνοτικής ομάδας», διά της προώθησης «ρατσιστικών πολιτικών».
----------------------------------------------------------------------------------
Σχόλιο, Ιωάννης Τζανάκος...
Το απαράδεκτο νομοσχέδιο που έφερε και ψήφισε η ισραηλινή εβραϊκή ακροδεξιά του Νετανιάχου και των θεοκρατικών κομμάτων, δεν είναι απλά μια "εκτροπή" του κρατικού Σιωνισμού αλλά δυστυχώς νομοτελειακή εκτύλιξη μιας από τις σκοτεινότερες πτυχές του Σιωνισμού συνολικά.
Ο αμυντικός και επιθετικός-αμυντικός μονοεθνοτισμός του αρχικού Σιωνισμού περιείχε ήδη από την εκκίνησή του (και) επιθετικά μονοεθνοτικά ρατσιστικά στοιχεία, και αυτά είναι που τώρα αρχίζουν να κυριαρχούν και να καταλαμβάνουν το δομικό σύνολο του σιωνιστικού εγχειρήματος.
Ο αρχικός Σιωνισμός, ακόμα και στην κρατική μορφή του αμέσως μετά την ίδρυση του ισραηλινού κράτους, δεν περιείχε μόνον αυτή την "σκοτεινή" πτυχή και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα σε ό,τι καταργείται τώρα:
Υπήρχε σαφής αναγνώριση και πολιτική/συνταγματική αλλά και πολιτισμική προστασία και διαφύλαξη της μη εβραϊκής ετερότητας, μέσα στο ίδιο το "πολιτικό σώμα" του Ισραήλ, σε συνθήκες μάλιστα μετωπικών και άμεσων συγκρούσεων με τον αραβικό και ευρύτερα μουσουλμανικό κόσμο. 
Είναι σαφές πως η δομική συνύπαρξη, μέσα στο κρατικό σιωνιστικό σχέδιο, τόσο διαφορετικών στοιχείων, όπως ο αμυντικός/επιθετικός μονοεθνοτισμός και η πολυπολιτισμική συνύπαρξη με τον δυνητικό ή πραγματικό "εχθρό" (ακόμα και εν μέσω εθνοκάθαρσης), κάπου θα "κατέληγε": σε (μια) άρση ή του ενός ή του άλλου "οργανικού" δομικού στοιχείου του, και είναι επίσης σαφές πως αυτή η κατάληξη είναι πλέον (στα ίδια τα κοινωνικά και πολιτικά πράγματα) ο επιθετικός μονοεθνοτικός ρατσισμός. 
Το Ισραήλ δεν ήταν ποτέ ένα κράτος σαν την Νότια Αφρική των Μπόερς και των απογόνων τους, αλλά σήμερα καταλήγει και καταντάει να τείνει προς μια τέτοια μορφή κράτους.
Δεν θα καταντήσει ίσως ποτέ σαν μια "δημοκρατία" Εβραίων "Μπόερς", αλλά σε λίγο θα θυμίζει όλο και περισσότερο συμπλεγματικά και αμυντικά/επιθετικά εθνοκράτη όπως η "Ελληνική Δημοκρατία" και ακόμα χειρότερα (θα θυμίζει κράτη όπως) η μόνον-επιθετική Τουρκία.
Αυτή η εξέλιξη θα αδυνατίσει ακόμα περισσότερο την υπεράσπιση του γενικού ιδεολογικού και πολιτισμικού σχεδίου του Σιωνισμού για την εθνοτική και οικουμενική υπεράσπιση του εβραϊκού λαού απέναντι στους (αντισημίτες συνήθως, αντισιωνιστές) εχθρούς του, και θα βυθίσει τους λαούς της περιοχής σε ακόμα μεγαλύτερη ασυνεννοησία και μίσος..


17 σχόλια:

  1. Αναρωτιέμαι τι σημαίνει δυνητικά πως μόνο ο εβραικός λαός έχει δικαίωμα εθνικής αυτοδιάθεσης στο Ισραήλ. Σίγουρα πάντως πρόκειται για μια πρωτοφανή και απαίσια διακήρυξη αρχών και απαράδεκτη διαφοροποίηση ανάμεσα σε Εβραίους και μη Εβραίους. Όχι βέβαια πως το Ισραήλ δεν ήταν εβραικό κράτος από την ίδρυση του, κάτι που αντανακλάται βέβαια και στην ίδια την ονομασία του, αλλά εδώ μιλάμε για μια νομική κατοχύρωση ανισότητας με πιθανές καταστροφικές προεκτάσεις -από καταστολή κάθε εκδήλωσης συλλογικής αραβικής ταυτότητας μέχρι αφαίρεση ιθαγένειας και μαζικές εκδιώξεις Αράβων στη βάση του μονοπώλιου της αυτοδιάθεσης και κυριαρχίας των Εβραίων-, πολύ περισσότερο που το Ισραήλ δεν θεωρεί τα σύνορα του δεδομένα. Δείχνει επίσης πόσο έχει αλλάξει το ιδεολογικό κλίμα και στη Δύση, καθώς δε νομίζω πως παλαιότερα η ισραηλινή (ακρο)δεξιά θα είχε τολμήσει κάτι τέτοιο. Φαίνεται πάντως πως με όλα αυτά πολλοί Εβραίοι στη Δύση -ιδίως νέοι- αποξενώνονται από το Ισραήλ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο αρχικός κρατικός Σιωνισμός κρατούσε σε αντινομική ενέργεια μια μορφή δημοκρατικών αρχών, εξάλλου μην ξεχνάμε πως ήταν σοσιαλσωβινιστές της β διεθνούς αυτοί που ίδρυσαν το κράτος του Ισραήλ σε συνεργασία βέβαια με τις υπερεθνικιστικές (όχι μόνον ακροδεξιές) παραστρατιωτικές δυνάμεις.
    Το Λικούντ και...παραπέρα, δεν συμβιβάστηκε ποτέ με αυτό το στοιχείο της πολιτειακής συγκρότησης όσο "αδύναμο" και υποκριτικό κι αν ήταν.
    Τα πράγματα είναι απλά, ο ακροδεξιός Σιωνισμός ετοιμάζει νέα μαζική εθνοκάθαρση σε συνεργασία με τον (κατά την γνώμη ψευτοσιωνιστικό) θεοκρατικό Σιωνισμό των καθαυτό φασιστών που είναι επί της ουσίας Καχανιστές. Όλα αυτά σε ένα πολεμικό πλαίσιο, μέσα σε μια μεγάλη σύγκρουση στην Μέση Ανατολή. Δεν είναι ρομαντικό αίτημα να ξυπνήσει την τελευταία στιγμή το "ιστορικό" προοδευτικό σιωνιστικό κίνημα, αν και όσο περνάει ο χρόνος θα εξανεμίζεται ακόμα και ως παρουσία, και να σταματήσει τους ακροδεξιούς. Αλλιώς το Ισραήλ μπορεί και να καταστραφεί, αν όχι σε έναν πόλεμο αλλά σε μια εσωτερική αντιπαράθεση, ίσως και μεταξύ των τυχοδιωκτών ακροδεξιών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν αποκλείω στο απώτατο μέλλον την ύπαρξη ακόμα και 2 Ισραήλ, κάτι σαν σουρεαλιστική αναβίωση του αρχαίου διχασμού.

      Διαγραφή
    2. Διόρθωση "τον κατά την γνώμη μου.."

      Διαγραφή
  3. Δε νομίζω πως υπάρχει άλλο νομοθετικό κείμενο σήμερα στον κόσμο -και με οιονεί-συνταγματική ισχύ- που να καθιερώνει μια τέτοια απόλυτη αρχή οικειοποίησης του κράτους από την εθνοτική- θρησκευτική πλειοψηφία και τέτοια διαφοροποίηση μεταξύ εθνοτικής-θρησκευτικής πλειονότητας και (σημαντικής) εθνοτικής-θρησκευτικής μειονότητας. Είναι κάτι χειρότερο κι από τη μη αναγνώριση μειονότητας και τον επίσημο προσδιορισμό όλων των πολιτών του κράτους με βάση την κυρίαρχη εθνότητα που δίνει την ονομασία της στην ιθαγένεια (πχ Ισπανοί, χωρίς αναγνώριση των άλλων εθνοτήτων της Ισπανίας). Εδώ αναγνωρίζεται η διαφορετικότητα για να εισαχθεί διάκριση και ανισότητα. Ιδιαιτερότητες (αρνητικές) είναι πως εδώ υπάρχει στη διάκριση και το θρησκευτικό στοιχείο (οι Εβραίοι δεν είναι μόνο έθνος αλλά και θρησκεία) αλλά και το ότι σε ένα όχι και τόσο μακρινό παρελθόν η σχέση πλειοψηφίας και μειοψηφίας στη συγκεκριμένη περιοχή ήταν τελείως διαφορετική, κάτι που κατανοητά επαυξάνει τη δυσαρέσκεια των Αράβων με το συγκεκριμένο νόμο. Και βέβαια, όπως ανέφερα στο αρχικό μήνυμα μου, με δεδομένο πως το Ισραήλ δε θεωρεί δεδομένα τα σημερινά σύνορα του, η διακήρυξη πως μόνο οι Εβραίοι έχουν δικαίωμα εθνικής αυτοδιάθεσης ακούγεται απαίσια απειλητικό στους Παλαιστίνιους της Δ. Όχθης, την οποία πολλοί Ισραηλινοί (όπως διάβασα και η ιστοσελίδα της ισραηλινής πρεσβείας στην Αθήνα) θεωρούν τμήμα του ιστορικού Ισραήλ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αναγνώριση της μη εβραϊκής ετερότητας, από στοιχείο μιας ήδη προβληματικής αλλά υπαρκτής αστικής δημοκρατίας μετατρέπεται ξεκάθαρα με αυτό το "νομοσχέδιο" σε στοιχείο θεσμισμένης και συνταγματικής ρατσιστικής διάκρισης.
      Για αυτό υπάρχει αντίδραση ακόμα και από "παλαιού τύπου" υποστηρικτές του "αναθεωρητικού Σιωνισμού", ακόμα και στους κόλπους του Λικούντ (όπως φαίνεται και από την αντίδραση του γιού του Μπένγκιν). Πρόκειται για μια απαίσια εξέλιξη που δεν πέφτει όμως από τον ουρανό, αλλά κυοφορείται από την εποχή της ιστορικής ήττας του εργατικού κόμματος και την άνοδο του Σαρόν αρχικά και τελικά του Νετανιάχου. Ίσως, ακόμα πιο πίσω στον ιστορικό χρόνο, καθοριστικό ρόλο για την αντιδραστική τροπή στην ισραηλινή κοινωνία και πολιτική έπαιξε η εκστρατεία του Λιβάνου και η κατοχή του νότιου τμήματος αλλά και η καταστροφική παρουσία των Ισραηλινών στην Βυρητό. Μέχρι τότε, θεωρώ, υπήρχε ακόμα η ισορροπία μεταξύ των στοιχείων που ακολουθούν μια διεργασία εθνογένεσης και συγκρότησης εθνικού κράτους (εθνοκαθάρσεις, εθνικιστική ομογενοποίηση κ.λπ) και των δημοκρατικών, ακόμα και αντιφασιστικών στοιχείων. Αυτό απότυπώνονταν στην συνταγματική τάξη και στην πρωτοποριακή αναγνώριση της αραβικής εθνότητας ως εν μέρει συστατικής εθνότητας του Ισραήλ (επίσημη αναγνώριση της γλώσσας ως κρατικής γλώσσας, και όχι μόνον).
      Αυτή η αναγνώριση δεν καταργείται ολοσχερώς ούτε φτάνουμε σε έναν ρατσισμό τύπου παλαιάς Νοτίου Αφρικής, αλλά εκτρέπεται με σκοπό την ολοκλήρωση της εθνοκάθαρσης όσον αφορά στον κύριο σκοπό της που είναι η "επίτευξη" εθνοτικής εθνικής ομοιογένειας, σε βάθος χρόνου. Το ειδικό καθεστώς που επιλέγεται μάλλον, έχει ως σκοπό να ετοιμάσει μια μορφή εκδίωξης, ίσως και με ανταλλαγή πληθυσμών και εδαφών μετά από μια μεγάλη σύγκρουση, όπου μην αποκλείεις να υπάρξει ςπαναπαραχώρηση κατεχόμενων εδαφών στην δυτική όχθη, στους Παλαιστίνιους, με σκοπό την εκδίωξη των Ισραηλινών Αράβων εκτός Ισραήλ.
      Εντυπωσιακό είναι το ισραηλινό "άδειασμα" στους Ισραηλινούς Δρούζους. Οι καλύτεροι συμπολεμιστές των Εβραίων μη Εβραίοι Ισραηλινοί, χάνουν την θέση του ίσου εθνοτικού εταίρου. Κατά μία έννοια, ας πρόσεχαν βέβαια.
      Όλα αυτά βέβαια, πρέπει να τα σκεφτούμε και από το πρίσμα των δικών μας θέσεων και καταστάσεων. Εννοώ ότι πολλοί Έλληνες πολίτες, μη πω η πλειονότητά τους, δεν θα είχε την δυνατότητα να σκεφτεί ακόμα και μια κατάσταση μη μονο-εθνοτικής σύστασης ενός έθνους, όπως αυτή που υπήρχε στο Ισραήλ μέχρι αυτό τον νόμο.
      Το Ισραήλ ήταν μια ευρύτερη εθνική οντότητα από τον "Εβραϊσμό", ενώ λ.χ η Ελλάδα και η Τουρκία δεν δέχτηκαν ποτέ καν την ιδέα ότι θα μπορούσαν να σημαίνουν κάτι ευρύτερό από τον "Ελληνισμό" και τον "Τουρκισμό".
      Κρίνοντας το Ισραήλ, όπως καταλήγει σήμερα, μη ξεχνάμε ότι έτσι ήμασταν εμείς πάντα (και ακόμα περισσότερο οι Τούρκοι).
      Στην Ελλάδα και την Τουρκία υπάρχει ένα μόνον αναγνωρισμένο συστατικό του κράτους έθνος ή μόνον μία αναγνωρισμένη συστατική εθνότητα. Αυτό που ψηφίζει ο Νετανιάχου και οι σύμμαχοί του θεοκράτες, ως μοναδικότητα εθνικής αυτοδιάθεσης μέσα στην επικράτεια του κράτους, είναι το δεδομένο για "εμάς". Βέβαια "εμείς" "φροντίσαμε" να μην έχουμε σχεδόν καμία μεγάλη εθνοτική μειονότητα για να διεκδικήσει συν-συστατικότητα του κράτους, και οι Τούρκοι επειδή "καθυστέρησαν" έδωσαν τα ρέστα τους με το είδος αυτής τής "φροντίδας" με μία; δύο; τρείς; γενοκτονίες.
      Θέλω να πω, ας μην κοκορευόμαστε με την δική μας δημοκρατία. Εννοείται για τους Έλληνες εθνικιστές "Έλλην" μη ορτοντόξ; δεν νομίζω. Υπάρχει Τζαμί στην χώρα πλην των μειονοτικών στην Θράκη; δεν το βλέπω.

      Διαγραφή
  4. Η ιδέα ενός απόλυτα μονο-εθνοτικού κράτους ήταν η χειρότερη ιδέα που θα μπορούσε να "γεννήσει" ένας λαός, ο εβραϊκός, ο οποίος υπέστη τόσα πολλά στην βάση αυτής τής ιδέας.
    Εν πάση περιπτώσει, ιδέες και καταστάσεις που ταίριαζαν το πολύ στον 19ο αιώνα, ταλαιπωρούν καταρχάς τα θύματα των πρακτικών τους (στην περίπτωση που εξετάζουμε, γηγενείς Άραβες) και τελικά και τους ίδιους τους φορείς τους που το πάνε μέχρι τέλους, με τελικό αποτέλεσμα (ίσως) μια ακόμα καταστροφή και για τους ίδιους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Νομίζω η ιδέα που αναφέρεις για παραχωρήσεις στη Δ. Όχθη με "αντάλλαγμα¨" ένα "καθαρό" Ισραήλ (με εκδίωξη των Αράβων) είχε ανοιχτά διατυπωθεί πριν κάποια χρόνια από τον Λίμπερμαν. Σίγουρα υπάρχουν όμως και πιο "μαξιμαλιστικές " απόψεις και στοχεύσεις. Αμφιβάλλω από την άλλη κατά πόσο αφομοιωτικές πολιτικές έναντι των μειονοτήτων που ακολουθήθηκαν πχ σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες -σίγουρα πλέον καταδικαστέες-είναι χειρότερες από την αναγνώριση της ύπαρξης πλειονότητας- (μεγάλης) μειονότητας συνδυασμένη με τέτοιου είδους θεσμοποίηση της διάκρισης και ιεράρχησης τους, σαν αυτή που κάνει ο τελευταίος ισραηλινός νόμος με την πρωτοφανή λεκτική του βία (ΜΟΝΟ ο εβραικός λαός έχει δικαίωμα εθνικής αυτοδιάθεσης στο Ισραήλ) και με τις ύποπτα ασαφείς και εξαιρετικά ανησυχητικές προεκτάσεις και συνέπειες του. Σε τελευταία ανάλυση ο Κορσικανός, ο Αλσατός και ο Βρετόνος μπορούσε να παραστήσει το Γάλλο, να σταδιοδρομήσει ως Γάλλος και τελικά να γίνει Γάλλος, ενώ ο Άραβας του Ισραήλ δε μπορεί να γίνει Εβραίος για λόγους και εθνικούς και θρησκευτικούς (ούτε νομίζω οι Εβραίοι θα τον δέχονταν) και είναι καταδικασμένος σε υποδεέστερη θέση ακόμη και σε επίπεδο αρχής με το νέο νόμο. Αλλά το θέμα βέβαια δεν είναι να επιλέξει κανείς ανάμεσα σε δύο κακά. Νομίζω πως το Ισραήλ είναι το μόνο κράτος σήμερα που διακηρύσσει πλέον ως αρχή τη μη-ισότητα των πολιτών του, τουλάχιστον από πλευράς εθνικής τους ένταξης. Δεν ξέρω τι θα μπορέσουν να επικαλεστούν για αντιπερισπασμό οι φιλοισραηλινοί από περίεργες καταστάσεις στον ισλαμικό κόσμο, αλλά πέραν αναφορών σε αραβικές δημοκρατίες (πχ της Συρίας) ή ισλαμικές δημοκρατίες δε νομίζω πως ακόμη και στον χώρο αυτό υπάρχει πουθενά σε επίπεδο αρχής τέτοια έντονη διαφοροποίηση εθνικής πλειονότητας και μειονότητας. Άλλο φυσικά η πράξη στις χώρες αυτές (όπως φαίνεται και με το Κουρδικό), αλλά νομίζω πως πλέον πχ το...Ιράκ είναι πιο προχωρημένο σε σχέση με το Ισραήλ όσον αφορά τη σχέση μεταξύ των εθνοτήτων του. Ιδιαίτερο βέβαια είναι και το ιστορικό φορτίο της σχέσης πλειονότητας-μειονότητας στη συγκεκριμένη περίπτωση, καθώς η μειονότητα έγινε μειονότητα με πολύ αιφνίδιο και βίαιο τρόπο και η πλειονότητα (στη μεγάλη της... πλειονότητα) έχει πολύ πρόσφατη παρουσία στη χώρα, αν εξαιρέσει κανείς τις αναφορές στη μακρινή αρχαιότητα, με αποτέλεσμα ο τελευταίος νόμος να προσβάλει σε κάθε επίπεδο τη μειονότητα και να αναμοχλεύει την πικρία και αλλοτρίωση της. Για πολλούς Ισραηλινούς εξάλλου η παρουσία Αράβων στο χώρο του "ευρύτερου" Ισραήλ είναι μη νομιμοποιημένη, αποτέλεσμα ιστορικών ατυχημάτων και αντιμετωπίσιμη είτε ¨φιλανθρωπικά", με την αναγνώριση κάποιων αραβικών "θυλάκων" στη Δ. Όχθη (όχι πλέον παλαιστινιακού κράτους), είτε και με πιο "ριζοσπαστικούς" τρόπους. Δε μιλάμε ακόμη για απαρτχάιντ στο καθαυτό Ισραήλ, καθώς οι ισραηλινοί Άραβες δεν στερούνται το δικαίωμα ψήφου (αντίθετα μπορεί κανείς να μιλήσει για απαρτχάιντ στα κατεχόμενα, όπου τέτοιο δικαίωμα δεν υπάρχει, ούτε άλλα βασικά δικαιώματα), αλλά το πράγμα πάει προς τα εκεί ή και προς εκδίωξη. Βέβαια και η μέχρι τώρα κατάσταση των Αράβων του Ισραήλ δεν ήταν στην πράξη καλή (μολονότι χρησιμοποιούνταν και ως "βιτρίνα' προς το εξωτερικό), καθώς στερήθηκαν το 1948 μαζικά τη γη τους -χωρίς φυσικά αποζημίωση- και αντιμετωπίζονταν στην ουσία ως εσωτερικός εχθρός, όμως σίγουρα μιλάμε πλέον για μεγάλη επιδείνωση της θέσης τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Φίλε, πάω για θάλασσα και τα λέμε το βράδυ..Χαιρετώ, προς το παρόν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Χειρότερη μετά το νέο ισραηλινό νόμο φαίνεται πως είναι σε επίπεδο αρχής η κατάσταση μόνο σε χώρες που οι μειονότητες αναγνωρίζονται-ταυτοποιούνται- ως τέτοιες με το σκοπό αποκλειστικά να στερηθούν τελείως τα πολιτικά και όχι μόνο δικαιώματα τους, όπως με τους Ροχίνγκα στη Βιρμανία και τους Ρώσους στις Βαλτικές. Εύλογη λοιπόν η υποψία πως το επόμενο βήμα της ισραηλινής (ακρο)δεξιάς θα είναι ακριβώς αυτό, δηλ. η αφαίρεση των πολιτικών δικαιωμάτων των Αράβων, στη βάση της εβραικής αποκλειστικότητας του δικαιώματος στην εθνική αυτοδιάθεση μέσα στο Ισραήλ, φράση που λέει στην ουσία με περίτεχνο τρόπο πως το ισραηλινό κράτος ανήκει μόνο σε και εκφράζει μόνο τους Εβραίους κατοίκους του (και όποιους άλλους Εβραίους εγκατασταθούν σε αυτό στο μέλλον -δικαίωμα στη αλίγια).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να μοιραστούμε κάποιους προβληματισμούς.
      Ενώ συμφωνώ ότι με βάση το "συμφραζόμενο" (μεταξύ αυτού του νόμου και της πολιτικής ηγεμονίας του ακροδεξιού Σιωνισμού), η σημαντικότερη "πιθανότητα" είναι μια νέα "τελική" εθνοκάθαρση εναντίον όλων των μη Εβραίων, θα ήθελα να κάνουμε και μια ευρύτερη ψύχραιμη αποτίμησή του.
      Θα προσθέσω μερικά στοιχεία, που έχω πει και παλαιότερα:
      1. Στην πραγματικότητα το αποκλειστικό δικαίωμα "εθνικής αυτοδιάθεσης" από την κυρίαρχη ή πλειονοτική εθνότητα ενός έθνους κράτους υπάρχει σε όλα τα έθνη κράτη, ακόμα κι όταν αυτά εμπεριέχουν έναν πολυεθνοτικό προσδιορισμό. Μπορεί το παράδειγμα του Ιράκ που αναφέρεις να είναι αληθινό ως παράδειγμα μεγαλύτερου θεσμικού πολυπολιτισμού ή πολυεθνισμού/πολυεθνοτισμού από το Ισραήλ (πλέον;), αλλά στην πραγματικότητα το Ιράκ σε αυτή την "θεσμικοπολιτική διάσταση των πραγμάτων"..υπερέχει και έναντι άλλων εθνών κρατών των οποίων οι ηγεσίες ή οι πολίτες σχίζουν τώρα τα ιμάτιά τους απέναντι στον νόμο των ακροδεξιών Σιωνιστών.
      Δεν νομίζω πως λόγου χάριν οι εθνοτικά Γάλλοι πολίτες, αν τυχόν και η μουσουλμανική μειονότητα αυξάνονταν κι άλλο και απαιτούσε αναγνώριση στην συστατική συγκρότηση του γαλλικού έθνους κράτους, ίσως και με ονοματολογική μετατροπή, αυτό θα έκανε τους περισσότερους από αυτούς (τους Γάλλους πολίτες)...ιδιαίτερα ευτυχισμένους. Πιθανότατα θα αποκτούσε το "εθνικό μέτωπο" πλειοψηφία και θα εξέλεγε πρόεδρο. Οι Ισραηλινοί (ακροδεξιοί) λένε και θεσμίζουν καταρχάς ανοιχτά ό,τι λέγεται με κάπως εμμεσότερο τρόπο από όλα τα έθνη κράτη και τα "μέλη" τους. Η ίδια βέβαια η ταυτοτική σημασιολογική επανάληψη της κυριαρχίας της κυρίαρχης ή ηγεμονεύουσας εθνότητας σημαίνει από μόνη της (σαν επανάληψη) κάτι "παραπάνω". Μερικά πράγματα αν λέγονται "ανοιχτά" σημαίνουν ένα είδος πλεονάζουσας ιδεολογικής ταυτότητας ή ένα είδος θεσμικής επίτασης. Για αυτό και δεν λέγονται από δημοκρατικούς πολιτικούς ή ελευθεριακά κινήματα, κι ας εννοούνται, μερικές φορές και κάπως υποκριτικά. Η επίταση του εθνοτισμού είναι η θεσμική και ιδεολογική οδός της υπερεθνικιστικής κόλασης, μιας κόλασης που κάνει τον ίδιο τον εθνικισμό ή εθνικισμό-πατριωτισμό μια κεντρική θεσμική αρχή και έναν ιδεολογικό δυνάστη της (όποιας) Πολιτείας.
      (συνεχίζεται)
      .

      Διαγραφή
    2. 2. Από την άλλη μεριά, πάντα υπάρχει ένα ευρύτερο μεν αλλά ειδικό πλαίσιο. Στην περίπτωση που εξετάζουμε, πέραν των ακροδεξιών εκτροπών ή πτυχών του ισραηλινού εβραϊκού μονοεθνοτισμού, υπάρχει ένας ριζωμένος και σχετικά δικαιολογημένος εβραϊκός φόβος ότι κάποια στιγμή δια μέσω της ανατροπής της εθνολογικής/εθνοτικής σύνθεσης μέσα στο Ισραήλ θα πάψει το Ισραήλ να είναι αυτό που στην πράξη είναι: ένα εβραϊκό κράτος, άρα θα πάψει να υπάρχει η μοναδική εδαφική "κοιτίδα" που προστατεύει αυτό τον λαό από την δίωξή του από τον παγκόσμιο αντισημιτισμό/αντισιωνισμό. Θεωρώ ότι αυτός ο φόβος αν και περικλείει όλα τα στοιχεία κάθε εθνοτικού εθνικού και εν τέλει εθνικιστικού φόβου, άρα είναι "ύποπτος" ως στοιχείο θεμελίωσης ΚΑΙ επιθετικών και ρατσιστικών πρακτικών, θεωρώ λοιπόν πως παρά όλα αυτά είναι σχετικά εύλογος. Όντως υπάρχει θέμα με την ιστορική και υπαρξιακή περικύκλωση του εβραϊσμού από μια τεράστια και τερατώδη αντισημιτική οχλομάζα σε όλο τον πλανήτη. Αν δεν το κατανοήσουμε αυτό θα χάσουμε την γενική εικόνα.
      Όλα αυτά σε ένα πειραματικό στάδιο κατανόησης. Δεν ξέρω τι μπορεί να σημαίνει όλο αυτό στο επίπεδο της άμεσης πολιτειακής συγκρότησης του Ισραήλ: Θα επιτρέπονται λ.χ κόμματα με "αραβικό" προσδιορισμό; αν όχι πως θα ορίζεται το όριο της απαγόρευσης; κι αν οι Άραβες οργανωθούν σε ένα μετωπικό αριστερό κόμμα, τι θα κάνουν οι ακροδεξιοί; θα το απαγορεύσουν ως "αραβικό προδοτικό"; "Ανοίγεται" ένα τέτοιο πλαίσιο ακριβώς μέσω της ασάφειας, αλλά η ασάφεια μπορεί να γυρίσει ανάποδα για τους ακροδεξιούς, και όλο αυτό μπορεί να γίνει ένα τεράστιο μπούμερανγκ. Ίσως όλο αυτό ως "κακόηθες" να γίνεται κυρίως για να ενισχυθούν οι ροές των εποίκων. Η άκρα δεξιά και ο φασίζων Σιωνισμός των ύστερων αναθεωρητών Σιωνιστών να κατέλαβε το κράτος του Ισραήλ μέσω των εποικισμών και των εποίκων, και τώρα θεσμοθετείται ένα είδος "θώρακα" υπέρ τους και κατά ακόμα και των πρώτων Εβραίων της πρώτης μετανάστευσης (ή του πρώτου εποικισμού)

      Διαγραφή
    3. Να ξεκαθαρίσω κάτι: μιλάω στο τελευταίο σχόλιο (στο τέλος του) για τους εποίκους της δυτικής όχθης και όχι για το σύνολο των Ισραηλινών Εβραίων που ήταν έποικοι και είναι (πλέον) απόγονοι της "πρώτης" διεργασίας εποικισμού. Θεωρώ πως στην "πρώτη" διεργασία εποικισμού υπήρχανε άλλες "ποιοτικές" παράμετροι προσδιορισμού της που εμπεριείχαν και "θετικά" και "αρνητικά" στοιχεία, τα οποία δικαιούμαστε μεν να κρίνουμε με αυστηρότητα και ως μερικώς "υπεύθυνα" για την σημερινή κατάσταση ή κατάντια του Σιωνισμού, αλλά δεν πρέπει ούτε να τα κρίνουμε με απόλυτη αυστηρότητα ούτε με έναν απόλυτο ιστορικο-αναδρομικό τρόπο. Δύσκολο θεωρητικό και πολιτικό έργο, αλλά θα άξιζε τον κόπο, να βρούμε μια πραγματική τομή "μετριοπάθειας" στο όλο ζήτημα του συνολικού εποικιστικού σιωνιστικού εγχειρήματος, διαχωρίζοντας με αυστηρά μεν αλλά όχι "αντισιωνιστικά" κριτήρια την πρώτη από την δεύτερη φάση εποικισμού και εθνογένεσης.

      Διαγραφή
    4. Σε αυτό το πλαίσιο θεωρώ πως η αρχική στάση του αραβικού κόσμου, και η από όλες τις γεωγραφικές κατευθύνσεις επίθεσή του σε ένα μικρό (τότε) κράτος εποίκων προ πολέμου και εποίκων μόλις αφιχθέντων από τα στρατόπεδα θανάτου των Ναζί, δεν ήταν και η καλύτερη εγγραφή μνήμης για το νεοσύστατο έθνος κράτος. Με αυτό που λέω δεν "δικαιολογώ" τα εγκλήματα προ και μετά πολέμου από τις εβραϊκές παραστρατιωτικές ομάδες των εποίκων (τότε) αλλά προσπαθώ να κατανοήσω τις μη μόνον "ενδογενείς" καταστροφικές εγγραφές μνήμης στο νεοσύστατο έθνος/έθνος-κράτος..

      Διαγραφή
  8. Κάποια λάθη στην σύνταξη του κειμένου και κάποια "και" παραπάνω δικαιολογούνται νομίζω από την "ηλεκτρονική πλατφόρμα" και την ηλικία μας (η πρεσβυωπία μεγαλώνει συνέχεια)..παράδειγμα:
    "Η άκρα δεξιά και ο φασίζων Σιωνισμός των ύστερων αναθεωρητών Σιωνιστών [να] κατέλαβε το κράτος του Ισραήλ μέσω των εποικισμών και των εποίκων, και τώρα θεσμοθετείται ένα είδος "θώρακα" υπέρ τους και κατά ακόμα και των πρώτων Εβραίων της πρώτης μετανάστευσης (ή του πρώτου εποικισμού).." Το "να" δεν κολλάει πουθενά.
    Ή:
    " Εννοώ ότι πολλοί Έλληνες πολίτες, μη πω η πλειονότητά τους, δεν θα είχε την δυνατότητα να σκεφτεί ακόμα και μια κατάσταση μη μονο-εθνοτικής σύστασης ενός έθνους, όπως αυτή που υπήρχε στο Ισραήλ μέχρι αυτό τον νόμο.." όπου το σωστό είναι:
    Εννοώ ότι πολλοί Έλληνες πολίτες, μη πω η πλειονότητά τους, δεν θα είχε την δυνατότητα ακόμα και να σκεφτεί μια κατάσταση μη (απόλυτης) μονο-εθνοτικής σύστασης ενός έθνους, όπως αυτή που υπήρχε στο Ισραήλ μέχρι αυτό τον νόμο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Σύμφωνος σε πολλά, όμως ποτέ οι Άραβες του Ισραήλ δεν ήταν ισότιμη έστω μειοψηφούσα συνιστώσα του κράτους. Δε νομίζω πχ πως έχουν πλήρη δικαιώματα όσον αφορά την κτήση γης, η οποία επιπλέον τους αφαιρέθηκε μαζικά- χωρίς φυσικά αποζημίωση- το 1948. Ο Νετανιάχου εξάλλου δεν είναι τελείως ανακριβής όταν λέει πως με το νόμο του ολοκλήρωσε την εφαρμογή του οράματος των Θεμελιωτών Πατέρων του Ισραήλ. Σίγουρα όμως με το νόμο αυτόν υπάρχει μεγάλη επιδείνωση της κατάστασης. Η ιστορία της εθνοκρατικής συγκρότηση νεότερης Ελλάδας και Ισραήλ παρουσιάζει κάποιες ομοιότητες αλλά και πολύ σημαντικές διαφορές. Το ελληνικό κράτος αναγνωρίζει μόνο θρησκευτική μειονότητα, όχι εθνική. Αναγνώριζε αλλογενείς Έλληνες πολίτες παλιότερα μόνο για να τους στερεί την ιθαγένεια όταν έλειπαν πολύ από τη χώρα, σε αντίθεση με το καθεστώς που ίσχυε για τους ομοεθνείς Έλληνες πολίτες (το παλιό άρθρο 19 του Κώδικα Ιθαγένειας) και για να απαγορεύσει την επιστροφή των Σλαβομακεδόνων πολιτικών προσφύγων. Γι αυτό λέω πως η αναγνώριση μειονότητας για να επιβληθούν διακρίσεις σε βάρος της μπορεί να είναι κάτι χειρότερο από τη μη αναγνώριση μειονοτήτων με παραπομπή στην ισότητα μεταξύ πολιτών. Στην περίπτωση του Ισραήλ πρέπει να ληφθεί υπόψη πως μιλάμε πιο συγκεκριμένα για μια πολύ μεγάλη αραβική μειονότητα και επιπλέον για μια μειονότητα "γηγενών" για την οποία -ό,τι κι αν έγινε στο παρελθόν με εθνοκαθάρσεις, εποικισμούς κλπ, από τα οποία δημιουργήθηκαν στον ένα ή τον άλλο βαθμό ιστορικά τετελεσμένα- θα έπρεπε να υπάρχει πλέον μεγαλύτερη ευαισθησία και μια τάση κάποιας αποκατάστασης των προηγούμενων αδικιών, όχι επιδείνωσης της κατάστασης τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ναι, συμφωνώ, ίσως πρέπει να γίνομαστε όλο και περισσότερο αναλυτικοί και "λεπτομερειακοί" και για να κατανοήσουμε τι λέει ο άλλος αλλά και για να γινόμαστε κατανοητοί σε αυτά που λέμε. Πρέπει επίσης να προσέχουμε λίγο παραπάνω τις διαφοροποιήσεις μεταξύ κοινωνικών και εθνικών σχηματισμών που έχουν ομοιότητες.
    Για το δικαίωμα κτήσης των Αράβων ισραηλινών πολιτών δεν ξέρω και πολλά πράγματα. Έχεις δίκιο στο ότι δεν υπήρχε επίσημη αναγνώριση της αραβικής εθνοτικής ή εθνικής ομάδας ως συστατικής του έθνους, αν και νομίζω ότι η εμμεσότητα της αναγνώρισης υπήρχε, δια μέσω της γλώσσας κυρίως, με έναν τρόπο που προσέγγιζε μια μορφή αμεσότητας. Υπήρχε και υπάρχει όμως έστω πλήρης ανισότητα δικαιωμάτων στο ατομικό αλλά και το μη εθνοτικό συλλογικό επίπεδο; δεν ξέρω λεπτομέρειες, αλλά νομίζω ότι υπήρχε δημιουργία μιας ταυτότητας "Ισραηλινού" χωρίς να είναι απαραίτητα Εβραίος, όπως ο Ιρανός δεν είναι απαραίτητα Πέρσης. Βέβαια η πραγματικότητα η ίδια, της εκδίωξης και της εθνοκάθαρσης, μας ωθεί σε πιο καχύποπτες σκέψεις. Δεν μπορούμε να τις αποφύγουμε ακόμα κι αν συμπαθούμε κάπως και το Ισραήλ.
    Νομίζω πως ο παράγοντας της εθνολογικής σύνθεσης ως παράγοντας πρόκλησης εβραϊκού άγχους εξηγεί και την ασάφεια, και την αντιφατικότητα αλλά και την (ταυτόχρονη) πιθανή διαύγεια των ισραηλινών προθέσεων. Η ζωή έχει εκπλήξεις. Τι καλό που θα ήταν να αυξάνονταν κι άλλο οι Εβραίοι μέσα στο Ισραήλ αλλά και να μην μπορούνε να "χτίσουν" εθνολογικά ομοιογενές κράτος όπως το φαντάζονται. Όσο επεκτείνονται προς ανατολάς τόσο θα απλώνονται αλλά χωρίς να μπορούν να εκδιώξουν τους πάντες πλέον. Οπότε η ετερογονία των σκοπών και των δυναμικών μπορεί να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που φαντάζονται όλοι, άρα και οι ακραίοι Σιωνιστές.
    Λες: "Ο Νετανιάχου εξάλλου δεν είναι τελείως ανακριβής όταν λέει πως με το νόμο του ολοκλήρωσε την εφαρμογή του οράματος των Θεμελιωτών Πατέρων του Ισραήλ.." Νομίζω ότι αυτό που λες και ισχύει και δεν ισχύει. Ούτε ο αρχικός Σιωνισμός ήταν "άσχετος" με τις σημερινές "συνέπειές" του, αλλά περιείχε και άλλες πτυχές, ήταν τρόπον τινά αντιφατικός αντινομικός. Πρόγραμμα εποικισμού εις βάρος γηγενών και ταυτόχρονα ενοχή για αυτό, σχέδια για εθνοτική ομοιογένεια και ταυτόχρονα σχέδια για μια αραβο-εβραϊκή συνύπαρξη (η σοσιαλ-κοινοτιστική πτέρυγα), εθνοκάθαρση και ταυτόχρονα απόδοση σχετικής ισότητας προς τους εναπομείναντες, κ.λπ
    Σίγουρα χρειάζεται μια αποκατάσταση των αδικημένων ανθρώπων, και μια αναδίπλωση των Ισραηλινών πολιτών και πολιτικών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή