Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

Ο ήλιος της εξορίας..

Η ζωή περνάει για να την ξοδεύουμε σε πολεμικές με αντίπαλους που ο χρόνος θα τους σκορπίσει κι αυτούς στους σαράντα ανέμους τής ιστορικής λήθης.
Έτσι κι αλλιώς αυτό που θα μείνει από όλους μας, αυτούς που αποφάσισαν να ζήσουν με αξιοπρέπεια και όσους σκόρπισαν τη ζωή τους στην δουλοπρέπεια και το ψέμα, θα είναι το μη ίχνος σε μια απεραντοσύνη που θα τα καταπιεί όλα.
Δεν έχει ειδικό νόημα ή στήριγμα η αρετή, αυτό είναι και το βαθύτερο στήριγμά της, ότι δεν έχει νόημα και ότι γίνεται για το τίποτα, μόνο και μόνο για να μην υποκύψεις στην ροή αυτού του Τίποτα που παρελαύνει με τις σημαίες του "Είναι", μόνο και μόνο για να ορθώσεις ένα Όχι στο Ναι τού επαίσχυντου που οικειοποιείται, όπως και πρέπει, τα Ονόματα, τις Τιμές, τα Κράτη.
Έτσι πρέπει, έτσι είναι το σωστό, το Αισχρό και το Χυδαίο, το Ψέμα και η Δόξα του, να καταλάβουν όλο το Είναι και να εξορίσουν την αρετή στον μη ιερό μη ανίερο τόπο της εξορίας.
Να μην μείνει ούτε ένα ψέμα που να μην διατυμπανιστεί παντού ως η Αλήθεια, να μην υπάρξει ούτε ένας άθλιος που να μην κηρύξει την αρετή ως κτήμα του, να μην υπάρξει ούτε μια γωνιά στον κόσμο που να μην διαψεύσει τις ελπίδες των φτωχών, των ανυπόληπτων, των γύφτων και των ξένων, των "ανώμαλων" και των πραγματικών πληβείων του κόσμου.
Να μας πάρουν όλα τα Ονόματα, όλες τις αξίες, όλα αυτά τα ψεύτικα ενδύματα τής μοναδικής υπόστασης που μας έχει απομείνει, να ψευτοζούμε παρακολουθώντας τις "αντιθέσεις" τους, και να μας αφήσουν μόνους με την γύμνια και την ανυπαρξία μας, στην σκιά των μεγάλων τους "υποθέσεων" και των μεγάλων τους "ιδεών".
Εκεί, όπου ακόμα και το Όνομα της ζωής θα έχει αφεθεί στα σκυλιά της εμμένειας, στον σκυλοκαυγά τους με τα σκυλιά της υπερβατικότητας.
Να μην έχουμε ούτε το Όνομα της ζωής να επικαλεσθούμε, να μην έχουμε ούτε το δικαίωμα να ορίσουμε τον γιορταστή της και τον δυνάστη της.
Να μην έχουμε ούτε Λόγο ούτε εικόνα, ούτε θέση στον κόσμο, ούτε καμία ελπίδα, ούτε χρόνο, ούτε "πατρίδα", ούτε τίποτα να ορθώσουμε απέναντι στους καταιγισμούς των καιρών.
Να λένε πως έχουμε πεθάνει, κι εμείς να έχουμε φύγει, προς εκεί που πάλιν θα φύγουμε, προς εκεί που ήδη έχουμε φύγει, πριν ακόμα φτάσουμε, πριν ακόμα ξεκουράσουμε το σώμα μας.
Να χορέψουν πάνω στις σκέψεις μας, να τις κάνουν δικές τους, να μην αφήσουν τίποτα, να μη μας αφήσουν τίποτα, να καταλάβουμε επιτέλους ότι ο κόσμος αυτός τους ανήκει, να το βάλουμε καλά στο μυαλό μας ότι η ζωή αυτή ανήκει σε όποιον έχει "ξεκαθαρίσει" τον "ρόλο" του στο "παιχνίδι" της, να μείνουμε όρθιοι, μόνον όρθιοι.
Ποιοί; ποιοί "εμείς";
Δεν υπάρχουμε γιατί δεν υπήρξαμε, δεν θα υπάρξουμε γιατί δεν υπάρχουμε, υπάρχουμε μόνο για να μείνουμε όρθιοι, όρθιοι στην σάπια γιορτή, όρθιοι στην μοναδική μας ιδιότητα, ότι δεν πέσαμε, δεν ζητήσαμε άλλο από την ζωή μας, δεν πιστέψαμε τίποτα, ούτε το Τίποτα, δεν παρακαλέσαμε, δεν συρθήκαμε, δεν γλείψαμε, δεν χαφιεδίσαμε, δεν "ανεβήκαμε", δεν πουλήσαμε τον φίλο, δεν θέλουμε πια να ακούμε τίποτα, δεν περιμένουμε τίποτα, ούτε το Τίποτα.
Δεν είμαστε ούτε "εμείς" ούτε "εγώ", καιρός να πάψει ο Λόγος για τον Λόγο "μας", πως να μιλήσεις αλλιώς;
Πως;
Χτυπάω δεξιά, χτυπάω αριστερά, χτυπάω κάτω, χτυπάω πάνω, χτυπάω τους πάντες, θα τους χτυπάω μέχρι τέλους, θα σας χτυπάω μέχρι τέλους.
Δεν υπάρχει τίποτα, ούτε το Τίποτα, δεν υπάρχει ούτε "έθνος" ούτε "οικουμένη" δεν υπάρχει "εργατική τάξη" δεν υπάρχει "δημοκρατία", δεν υπάρχει ούτε μια ελπίδα, ευτυχώς διάολε!
Χτυπάω μόνο μια πόρτα, αυτήν που ανοίγει στο απέραντο και ανοίγω ένα παράθυρο, αυτό που αποκαλύπτει τον ήλιο της αιώνιας εξορίας κάτω από τις ακτίνες του.
Η ζωή περνάει για να την ξοδεύουμε στις πολεμικές με "πατριώτες" και "επαναστάτες" της "οικουμένης", η ζωή κυλάει για να την σπαταλάμε στα ιδεολογικά χοιροστάσια.
Ο ήλιος καίει τα μάτια μου, η ζωή περνάει για να σας την δώσω κι άλλο.

Μαυροβούνι, Γύθειο..


Ιωάννης Τζανάκος     

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου