Κυριακή, 8 Ιουλίου 2018

πολιτικοπροσωπικά βιώματα..


Από το τσαρδί αυτό θα λέμε ό,τι πιστεύουμε και υποστηρίζουμε και όχι ό,τι θα μας βόλευε να λέμε για να έχουμε την καλή σας κρίση και την καλή σας άποψη.
Ας μιλάνε έτσι, με προσμονή να γίνουν αρεστοί, όσοι είναι σε φάση κοινωνικής αναρρίχησης.
Να ανέβουν "ψηλά" σε μιαν ιεραρχική κοινωνική κλίμακα δεν θέλουν μόνον οι μικροαστοί αναρριχητές: οι (επίδοξοι) διανοούμενοι, οι καταστηματάρχες, τα στελέχη αριστερών ή εθνικιστικών οργανώσεων, οι μικρομαφιόζοι εργολάβοι, οι αρχιμανδρίτες και άλλοι πολλοί, αλλά ακόμα και υπερεπαναστάτες που τα αρνούνται όλα αλλά για να γίνουν αρεστοί στον μικρό κύκλο τους προσέχουν τα λόγια τους και το τι θα πούνε οι "σύντροφοι".
Μόνον με "καλή εικόνα" από κάποιους "παλιούς" έχεις την δυνατότητα να γίνεις κοινωνικά αποδεκτός και να συνεχίσεις την μικροαστική ή υπερεπαναστατική καριέρα σου.
Ας προσέχουν λοιπόν τα παιδιά, οι καιροί είναι δύσκολοι, πάντα ήταν δύσκολοι, και πρέπει να έχει κανείς ένα λιμάνι να αποθέσει την κοινωνική του υπόσταση, ακόμα κι αν αυτό είναι μια κοινότητα αλληλεγγύης.
Εμένα όλα αυτά μου προκαλούν αηδία, και πραγματικά απορώ πως έχω επιβιώσει, οικονομικά κοινωνικά και ψυχικά, αφού έχω την κακή συνήθεια να λέω ό,τι πιστεύω και υποστηρίζω.
Αυτά είναι τα λάθη, ειδικά αν θεωρείς ότι μερικοί ιδεολόγοι εννοούν ακριβώς αυτά που λένε για μη διαχωρισμούς και μη φραγμούς στην κοινωνική συνύπαρξη κ.λπ
Το πότε κινδυνεύεις να βρεθείς στο καναβάτσο είναι κάτι φοβερό.
Θυμάμαι τώρα πολλές ιστορίες γύρω από αυτή την κατάσταση, τις οποίες θα προσπαθήσω να μοιραστώ μαζί σας σήμερα, χαλαρά, είναι και καλοκαιράκι, κατόρθωσα να χτυπήσω εξάωρο στην θάλασσα, οπότε έρχονται όλα στον νου αβίαστα.
Παραπλήσια θα αγγίξω πάλι τα γνωστά θέματα που με ενδιαφέρουν και θα τα ιχνογραφήσω πάλι, μιας και πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι.
Η σελίδα αυτή είναι τελικά ένα ημερολόγιο, που θα φτάσει ως το τέλος, ελπίζω μετά από πολλά πολλά χρόνια, μιας και η ζωή είναι μερικές φορές άσχημη σκοτεινή αλλά είναι γλυκιά η άτιμη, σε λιγώνει με την γλύκα της. 
Ας προχωρήσουμε λοιπόν σωριάζοντας ιστορίες και "αναμνήσεις".

Το πρώτο πράγμα που θυμήθηκα σήμερα το πρωί μεταξύ πρώτης και δεύτερης βουτιάς στην θάλασσα, ήταν μια ιστορία με έναν παλαιό φίλο που ήταν από τα νιάτα του στην "αριστερά".
Θυμάμαι την ολόψυχη "συμμετοχή" του στο εγχείρημα του Συνασπισμού όταν αυτό ήταν ακόμα στα σπάργανα.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, αυτό που θυμήθηκα δεν ήταν η πολιτική ιστορία αυτού του φίλου που αγαπώ τόσο και τον έχω χάσει...λόγω του δημοψηφίσματος (θα σας πω κάποτε γιατί), αλλά ένα συμβάν στο σπίτι ενός άλλου όχι και τόσο φίλου, μιας παλιοπαρέας στο Πάντειο με τον οποίο κάναμε περισσότερο παλιοπαρέα γκομενοπαρέα με στοχεύσεις κυρίως διασκεδάσεις πιώματα και διοργάνωση νυχτερινών μαζώξεων με απαραίτητη την συμμετοχή γυναικείων παρουσιών.
Και αυτός ο (τότε) νεανίας και φοιτητάκος (κι αυτός) ήταν στον ίδιο ανανεωτικό "χώρο" και συμμετείχε σθεναρώς σε φραξιονιστικές και τυχοδιωκτικές παρασυνάξεις με άλλα μικροστελέχη στον χώρο της νεολαίας του Συνασπισμού.
Εννοείται πως εγώ αν και μη ανήκων στον χώρο αυτό δεν έχανα την ευκαιρία να ακούω και να χώνω την μύτη μου παντού, με το γενικό διαβατήριο του καλού αριστερού παιδιού που δεν πειράζει να είναι και δω και κει, γιατί όχι να μην ακούσει και κάτι από τις φραξιονιστικές παρασυνάξεις των "αντιπάλων" μέσα στην "αριστερά"; ειδικά όταν αυτές περιέχουν μάλλον αχαλίνωτες προσωπικές πτυχές που από τότε με διασκέδαζαν πάρα πολύ.
Μια μέρα λοιπόν αυτός ο "φίλος" είχε καλέσει στο σπίτι του έναν τροφαντό Πειραιώτη φραξιονιστή, έναν καραμικροαστό πρώην κνίτη και τα λέγανε, εγώ παρακολουθούσα την απολαυστική φραξιονιστική συζήτηση με ενδιαφέρον, ώσπου ο τροφαντός χωρίς να ξέρει ότι εγώ είμαι φίλος με τον (πραγματικό) φίλο που σας έλεγα, άρχισε ένα θάψιμο άνευ προηγουμένου.
Ώπα! του λέω, αυτός είναι φίλος μου, τον ξέρω, ό,τι λες (δεν έλεγε τίποτα φοβερά πράγματα, πολιτικό ήταν το θέμα και οργανωτικό) είναι ψέμα και εν πάση περιπτώσει στην αριστερά δεν έχουμε και τόσα στελέχη (τι έλεγα ο άνθρωπας), οπότε στάκα φίλε κ.λπ.
Έφυγα ευσχήμως, και από τότε χαλάστηκα πολύ με τον χώρο αυτό.
Στην πραγματικότητα δεν ήταν τότε που μου "αποκαλύφθηκε" το ποιόν του χώρου αυτού.
Κάνω παρέα με συνασπιστήρια και εσωτερικάκηδες από τότε που θυμάμαι τον εαυτό του, και πάντα είχα την (ορθή) αντίληψη ότι είναι φιλελεύθερα παιδιά, έχουν φάση, αλλά είναι κουφάλες που πρέπει να προσέχεις (τους περισσότερους).
Μην νομίζετε, και τότε που ήμουν παρακείμενα στο ΝΑΡ, την περίοδο που σας "περιέγραφα" πριν δεν απέφυγα τον συγχρωτισμό με αυτό τον χώρο, κάθε άλλο, μπορεί κανείς να πει ότι στον ευρύτερο χώρο των εαακ μάλλον συνεργαζόμενος ήμουν με τα απομεινάρια του εσ και όχι καθαυτό ναρίτης.
Αλλά και ο καλός φίλος που σας έλεγα, αλλά και ο "φίλος" συνδιασκεδαστής, στον χώρο ήταν, και μετά είχα επαφή με τους συνδικαλιστές του σύριζα στο ΙΚΑ που γενικά καλά παιδιά και καλές κουφαλίτσες ήταν, αλλά με ψιλοδιέσωσαν από έναν μαφιοζοδεξιό που με είχε βάλει στο στόχαστρο. 
Έναν από αυτούς τον είχα γνωρίσει στα τει Αθήνας όταν είχα περάσει από κει για κανέναν χρόνο πριν ξαναδώσω πανελλαδικές και περάσω στο Πάντειο, και έκανα παρέα τρελή και με αυτόν και με όλο τον "δημοκρατικό αγώνα" της σχολής αυτής.
Δεν μπορώ να πω, τα παιδιά αυτά είναι κοινωνικά παιδιά και διασκεδάζουν όπως δεν μπορεί κανένας άλλος, αγαπάνε την ζωή, βοηθάνε αυτούς που έχουν πρόβλημα, αρκεί να μην τους εμπιστευτείς πολιτικά ποτέ, ίσως και προσωπικά τους περισσότερους. 
Τι ωραίες εποχές! θυμάμαι ότι τότε είχα γνωρίσει επίσης και Λάκωνες ρηγάδες, καλά μιλάμε εκεί για ΤΗΝ φάση.
Γενικά είχα ένα πρόβλημα με την ψυχική πολιτισμική και ηθική διάλυσή τους (με βάση τα δικά μου κριτήρια), αλλά πείτε μου, με ποιόν να κάνεις παρέα; με κνίτες; θα αστειεύεστε μάλλον.
Είναι σαν να είσαι νέος και να αφήνεις μια οργιαστική τυχοδιωκτική παρέα για να πας στο κατηχητικό. 
Αυτά δεν γίνονται, όσα προβλήματα κι αν έχεις με την παλιοπαρέα.
Έτερον εκάτερον όμως.
Κανείς δεν περίμενε ότι αυτά τα όργια θα ανέβαιναν (ως χώρος) τόσο "ψηλά".
Αν μου το έλεγες τότε, θα ξέσπαγα σε γέλια.
Μπορεί στον ΣΥΝ να υπήρχαν σοβαροί άνθρωποι, και υπάρχουν ακόμα, αλλά ο χώρος αυτός δεν έδειχνε ότι έχει βάλει πλώρη για "διαχείριση" αστικού κράτους.
Από τότε επεσήμανα (και στους ίδιους, όσους ήξερα) ότι είναι δεξιοί κάτω από το ριζοσπαστικό στυλάκι, και ότι είναι τα ιδανικά συμπληρώματα της δυτικοδεξιάς (και στην χώρα και παντού) αλλά δεν πίστεψα ποτέ ότι θα τα καταφέρουν να πάρουν γκουβέρνο.
Υπολόγισα και γω λάθος αν και είχα και άλλα "στοιχεία", από τότε. Τι εννοώ;
Από τότε είχα διαπιστώσει ότι πέραν της αφρισμένης και πολλές φορές μπαφοκρατούμενης νεολαίας τους τα συνασπιστήρια είχαν υπόβαθρο ακαδημαϊκό και έγκριτο.
"Πίσω" και γύρω από τους διασκεδάζοντες και χαλαρουίτες νεολαίους τους, υπήρχε μια ακαδημαϊκή ελίτ που έκανε τη δουλίτσα της, και την έκανε πολύ καλά. 
Οι ακαδημαϊκοί αριστεροί, συνήθως ευρωαριστεροί, και διάβασαν και προχώρησαν και έφτασαν σε ένα καλό "επίπεδο" συντονισμού τους με την (διεθνή) νεώτερη κοινωνική επιστήμη.
Και βέβαια έδωσαν ρέστα με την ικανότητά τους να κάνουν ίντριγκες και διαδρομισμό. Ανυπέρβλητοι.
Οι ανόητοι ακροδεξιοί δεξιοί της εγχώριας δεξιάς θα φαντάζονται τώρα "συνωμοσίες" ή ότι αυτή η κακή ελίτ (που τους ξέφυγε αν και την βοήθησαν όσο μπορούσαν, δεν ήταν "σταλινική" βλέπετε) ήταν και αυτή που παρέσυρε την φοιτητική νεολαία εις τον βόρβορον της ανηθικότητος και του μηδενισμού/"εθνομηδενισμού". 
Κάτι πάνε να πιάσουν, τους βοηθά και το κΚε και ο Καραμπελιάς να συλλάβουν την "νεοαριστερή" ιδεολογικοπολιτισμική "ίντριγκα", αλλά λόγω τού δολοφονικού αντιαριστερού και αντικομμουνιστικού "είναι" τους πνίγουν αυτές τις  φερτές (από σταλινικούς και πρώην αριστερούς) ιστορικο-κοινωνιολογικές επιγνώσεις στην βλακεία και το μίσος.
Εδώ την πατήσαμε εμείς που το ξέρουμε το παιχνίδι, δεν θα την πάταγαν οι ακροδεξιοί δεξιοί;
Θέλω να περιοριστώ σήμερα στα βιώματα, αν και όπως καταλαβαίνετε δεν υπάρχουν αδιαμεσολάβητα βιώματα, ειδικά όταν "θυμάσαι".
Δεν ήταν μόνο τα συνασπιστήρια αναρριχητές και μηδενιστές διασκεδαστές ηδονιστές, αλλά και πολλοί από τους προσφάτως αντισυριζαίους κήνσορες. 
Δεν θέλω να πικράνω νεοορθόδοξες ψυχές αλλά έχω να τους πω ότι έσιαξαν καλά παιδιά, και τα προώθησαν και τους έδωσαν φόντα και ήταν (και αυτά) γλειφτρόνια, γλειφτρόνια των καθηγητών και όσων άλλων. 
Δεν έτρεχα εγώ πίσω από τους καθηγητές, όλοι οι άλλοι (πλην Ναρ) έτρεχαν και σλούρρρπ. 
Γενικά όποιος μπορούσε έτρεχε και μερικοί που δεν έτρεχαν τα έμαθα εγώ αργότερα πως την βολέψανε και την βολεύουν και στα αριστερίστικα χοιροστάσια, βιβλιοπωλεία, εκδοτικούς οίκους, μπαράκια, μαγαζάκια και ό,τι άλλο θες (κορόιδο Τζανάκο! αλλά δεν πειράζει, καλύτερα περνάω μάγκες).
Το γενικό κλίμα είναι το βόλεμα, αυτό έχω να πω, και σε αυτό το γενικό κλίμα δεν είχαν ούτε έχουν θέση πραγματικοί πληβείοι, ακόμα κι αν τούτοι είναι κάπως "μικροαστικά" εξασφαλισμένοι.
Θέλω να πω, διαμεσολαβώντας διάσπαρτα βιώματα, ότι στην ευρύτερη "αριστερά" κυριάρχησαν και κυριαρχούν ακόμα πολύ πεζές "νομοτέλειες" κοινωνικής ιεραρχικής "υποστασιοποίησης" και τελικά και εκεί, ακόμα κι όταν δηλαδή έχουμε έναν ελευθεριασμό, επικρατούν οι σκληρότερες ιεραρχικοταξικές και μικροϊεραρχικές πρακτικές.
Δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται.
Δεν θα ήθελα για ευνόητους λόγους να σταθώ στην επεισοδιακή μου "συνάντηση" με τους "αριστερούς" καθηγητές του Παντείου, όπου η αμοιβαία αντιπάθειά μας ήταν και αυτή που καθόρισε ακόμα και επαγγελματικά την ζωή μου, αλλά αναγκαστικά θα σταθώ.
Οι τύποι αυτοί, που πολλούς τους εκτιμώ ως διανοητές επιστήμονες κ.λπ, είναι το απαύγασμα της κοινωνικής αθλιότητας του μικροαστού γραφειοκράτη διανοούμενου. 
Το ξέρω, ακούγεται κάπως "σταλινικό" αλλά δυστυχώς είναι η αλήθεια.
Επιπλέον υπάρχει μέσω αυτών (όχι μόνον μέσω αυτών βέβαια) μια ολοκληρωτική αλλοίωση της ελεύθερης πληβειακής σκέψης.
Γιατί νομίζετε πως βρίζω μερικές φορές; 
Θυμάμαι αυτά τα ποντίκια και την ιδεολογία τους περί "Λόγου", και εκεί είναι που όπως τα έσπασα μαζί τους θα πορευθώ ως το τέλος στην απομόνωση (ως επίδοξος "διανοούμενος").
Λίγοι γνωρίζουν καλύτερα από μένα τι σημαίνει ο "Νέος Λόγος" των "νεοαριστερών", λίγοι γνωρίζουν καλύτερα από μένα πως σκέφτεται πως αποκλείει πως συκοφαντεί πως σπιλώνει ένας "νεοαριστερός" κάθικος.
Οι δεξιοί έχουν πάθει λίγο πλάκα με τους τύπους αυτούς και ετοιμάζουν εκδικήσεις και ρεβάνς, αλλά δεν ξέρουν τίποτα, είναι τόσο αγράμματοι και αντιδραστικοί συνάμα, που όσο τραβάνε το σχοινί τόσο θα εκτίθενται και τόσο θα παρασύρονται στον ακροδεξιό βόρβορο.
Μόνο το κΚε έχει μια τεχνική πιατσόβιας αντιμετώπισής τους, αλλά ο χρόνος μετράει αντίστροφα για αυτό, διότι είναι (και αυτό) ένα συντηρητικό αντιδραστικό κόμμα.
Η "νέα αριστερά" δεν είναι μόνον ο Συριζα, αν το έχετε καταλάβει έχει διαποτίσει και τον αριστερισμό και την αναρχία. 
Στη πραγματικότητα είναι αδέρφια.
Και αυτό το έχουν καταλάβει οι δεξιοί ακροδεξιοί και οι ακροκεντρώοι, αλλά όπως είπαμε σκοντάφτουν στο μίσος και στις δικές τους γνωσιακές ελλείψεις και καθυστερήσεις.
Θέλω να επιστρέψω λίγο στο χαλαρό πλαίσιο που σας υποσχέθηκα, για να γίνω ακόμα πιο σαφής και κατανοητός για το τι λέω και γιατί το λέω έτσι, σήμερα.
Που λέτε λοιπόν παιδιά μου, έχω μια απορία, πάλιν προσωπικώς εξαχθείσα. 
Υπάρχει ένας έστω νεοαριστερός που να μην έχει πιει μπάφο;
Σίγουρα υπάρχει, αλλά πολύ μπάφος ρε παιδί μου.
Να ξεκαθαρίσω ότι είμαι υπέρ της νομιμοποίησης της χρήσης, και ότι ακούω όλα αυτά τα κκεδικα και ακροδεξιά βερεσέ.
Ας κάνει ο καθένας ό,τι θέλει, και να πάει να φουντάρει αν θέλει, το εννοώ.
Ελευθερία σε όλα να τελειώνουμε.
Αλλά άλλο είναι αυτό και άλλο να δημιουργείται μια ολόκληρη κουλτούρα χαλάρωσης και καλά.
Δεν μιλάω για "ναρκοκουλτούρα" μέσω του μπάφου και τα σχετικά, αλλά για μια ευρύτερη εξιδανίκευση της χαλάρωσης, που ξεκινάει από την μπαφοκατάσταση και φτάνει ως το τρόπο που φαντάζονται κάποιοι ότι συγκροτείται μια υπεύθυνη εργασιακή ή κοινωνική ομάδα.
Εντάξει, αλλά έλεος.
Θυμάμαι πολλά, και πραγματικά δεν θα ήμουν υπερβολικός να πω ότι τα "παιδιά" τίγκα στον μπάφο ήταν και είναι, και μάλιστα εγκαλούν όσους δεν θέλουν να συμμετέχουν ως "συντηρητικούς", τέτοια ξεφτίλα η "νεοαριστερά".
Από τον φροϋδισμό της πλάκας στον υστερικό  Λόγο περί queer, και από την εξιδανίκευση της λουμπενοποίησης μέχρι τον "αντιεθνικισμό" της τελετουργικής καύσης της σημαίας.
Σαν πολλά δεν μαζεύονται;
Εμένα δεν με νοιάζει, σας και τους ξέρω, σας και τους θυμάμαι, πλάκα είχατε και πλάκα έχετε, έχετε και καλούς επιστήμονες ποντικούς, αλλά έχετε αρχίσει να τα χάνετε, την ίδια στιγμή που μας υψώνετε το δάχτυλο και διδάσκετε το "ορθόν" διαφωτιστικόν ή μεταδιαφωτιστικόν και το λουρί της μάνας. 
Δεν μιλάω μόνον για τους συριζαίους αλλά για όλο το πράμα αυτό, την "νέα αριστερά", τον νέο καρνάβαλο.
Τα λέμε...


Ιωάννης Τζανάκος



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου