Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2018

Παρατηρήσεις για την άφταστη ανοησία των αντιμαχομένων "ερμηνευτικών" ριζοσπαστικών σχολών..


Πριν ξεδιπλώσω τις σκέψεις μου για μερικές "πτυχώσεις" των "μεσανατολικών" πραγμάτων, θα ήθελα, άλλη μια φορά, να κάνω μερικές απαξιωτικές παρατηρήσεις που ίσως να σας αφορούν μερικούς.

Παρατηρήσεις για την άφταστη ανοησία των αντιμαχομένων "ερμηνευτικών" ριζοσπαστικών σχολών..

Στα γρήγορα, γιατί η ζωή τρέχει, η ιστορία τρέχει, και ο χρόνος ενός πληβείου είναι λίγος και πολύτιμος για να ασχολείται με ηλίθιους, μπαφάκηδες, εθνοαριστερούς και αντιεθνικιστές του ψυχιατρείου.

1.
Η γενική και αφηρημένη (τάχαμου αντικαπιταλιστική και τάχαμου αντεξουσιαστική) "σύγχρονη" κριτική της εθνικής ενότητας και της εθνικής κυριαρχίας μπορεί να είναι ένα ευχάριστο άθλημα ψυχοπαθητικών αουτονόμε χοίρων, αριστεριστών χοίρων αναπολητών του ελευθεριακού χοιροστασίου μαης68, και άλλων πιο "δεξιών" φιλελεύθερων ή ευρωκομμουνιστών χοίρων σε ιδεολογικά χοιροστάσια στο κέντρο της Αθήνας ή άλλων θαμώνων σεμιναρίων υπερεπανάστασης ανοήτων "σπουδαγμένων" σε ευρωπαϊκά πανεπιστημιακά χοιροστάσια, αλλά όταν σχετίζεται με την ζωή μυριάδων ανθρώπων τα πράγματα σοβαρεύουν.
Μπορεί να γελάμε ή να οργιζόμαστε με τους ψυχάκηδες που περνάνε στην Αθήνα την παρατεταμένη εφηβεία τους με την ευγενική χορηγεία των πολιτικών αλητών και καθαρμάτων του Σύριζα, των ακαδημαϊκών και πολιτικών αντιπροσώπων της αξιακής και ψυχικής διάλυσης, των β΄πανελλαδικάριων ρουφιάνων που τώρα γλείφουν "αντιεθνικιστικά" κάθε ευρωαμερικάνο αφέντη, αλλά πέραν όλων αυτών, και πέραν των "εδώ" ευρύτερων αστείων καταστάσεων (που περιέχουν και τους γελοίους ακροκεντρώους και ακροδεξιούς "αντιπάλους" τους), υπάρχουν λαοί και κοινωνίες που έχουν πραγματικά προβλήματα, πραγματικά όνειρα και πραγματικό πόνο να "διαχειριστούν".
Σε αυτούς τους λαούς το κρίσιμο ζήτημα της εθνικής/εθνοκρατικής ενότητας ή μη-ενότητας θα καθορίσει την ζωή τους άμεσα και σε συνάφεια με τις επιδιώξεις της ντόπιας ή της ξένης καπιταλιστικής και κρατικής ελίτ-και-άρχουσας-τάξης. 
Ίσως όταν και "εδώ" σφίξουν τα πράγματα να υπάρξει και "εδώ" ένας άμεσος επικαθορισμός των μαζών και της ζωής τους από αυτή την κρίσιμη "πτυχή", αλλά προς το παρόν τα πράγματα δεν έχουν φτάσει (ευτυχώς;) σε αυτό το σημείο.
Όταν κάποιοι "εδώ" μιλάνε και διαδηλώνουν αναφερόμενοι κυρίως στα "εδώ" ή στα ευρύτερα "ευρωπαϊκά" πράγματα, ξεχνάνε πάντα να διαχωρίσουν την "δική" τους "ζώνη" από την ευρύτατη "ζώνη" των ανθρώπων, όπου το αν υπάρξει στοιχειώδης δημοκρατική διευθέτηση των εθνοτικών και εθνικών ζητημάτων δεν καθορίζει μόνον αν εκσπερματώνει ιδεοληπτικά ο ένας ή ο άλλος εθνικιστής ή εθνοαριστερός ή "αντιεθνικιστής" ημιπαράφρων, αλλά (καθορίζει) αν θα ζήσουν οι άνθρωποι, αν θα γίνουν αντικείμενα διώξεων από τις εθνικές/εθνικιστικές ελίτ/άρχουσες τάξεις ή αντικείμενα εργαλειοποιήσεων από τις (τάχαμου) υπερεθνικές ιμπεριαλιστικές ελίτ/άρχουσες τάξεις.

2.
Εκεί λοιπόν, λ.χ στο Ιράν, δεν υπάρχει περιθώριο για ιδεολογικούς "εσωτερισμούς" και νέες θεωρίες περί της "μετά" κατάστασης ως εκεί που ακόμα και το "μετά" έχει μετα-σχηματιστεί σε ένα "πάντοτε".
Το πως θα απαντήσουν οι εργαζόμενοι άνθρωποι, η νεολαία, οι γυναίκες, οι λοατκι, οι εθνοτικές μειονότητες, στο ζήτημα της εθνικής/εθνοκρατικής ενότητας και κυριαρχίας, και στο κρίσιμο ζήτημα τής πιθανότατης ιμπεριαλιστικής εργαλειοποίησής τους, θα καθορίσει αν θα ζήσουν, αν θα έχουν πραγματική ελευθερία, αν θα μπορέσουν να χτίσουν όχι έναν αλλά πολλούς τόπους αληθινής και αξιοπρεπούς ζωής.
Το ότι υπάρχει αδυναμία στοιχειώδους συνεκτικής και διαλεκτικής απάντησης σε τόσο κρίσιμα ζητήματα, το ότι η "αριστερά" αλλά και άλλοι ριζοσπαστικότεροι "χώροι" αρκούνται σε διπολικές μανιχαϊστικές αφελείς ανόητες ιδεολογικοποιήσεις τους και πλασάρονται συνήθως στο ανόητο και αχρείο δίπολο "εθνοαριστεροί" <εναντίον> "αντιεθνικιστών", μπορεί "εδώ" να είναι ένα άθλημα, ένα χόμπυ, ένας τρόπος να πεις ναι ή όχι στον "μπαμπά" και την "μαμά", αλλά "αλλού" είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, κρίσιμο σταυροδρόμι για το "εάν" της πραγματικής κοινωνικής και υπαρκτικής ζωής.

3.
Από την σκοπιά μου "δηλώνω" ότι δεν έχω να απαντήσω σε κανένα από τα διλήμματα που τίθενται σε αυτό το πλαίσιο, αλλά ξέρω μόνον ότι οι απαντήσεις "σας" και οι τοποθετήσεις "σας" όπως διαμεσολαβούνται από το "πατροκτονικό" ή "πατρολατρικό" ψευτοδράμα σας με τον ελληνικό εθνικισμό, είναι άθλιες και όσο είναι άθλιες σάς μετατρέπουν και εσάς σε άθλιους ιδεολόγους και ιδεοληπτικούς: 
Ιδεοληπτικούς "πατριώτες" και ιδεοληπτικούς "αντιεθνικιστές".
Δεν υπάρχει "μέση οδός" σε αυτό το ψευτοδράμα, αλλά φυγή προς ανατολάς, φυγή προς το βλέμμα και βλέμμα φυγής προς αυτούς τους λαούς και αυτές τις κοινωνίες που υποφέρουν πραγματικότερα δεινά.


Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου