Τρίτη, 3 Ιουλίου 2018

Ο "εθνισμός" των "εθνοκρατιστών"..


Ο ακραίος παραλογισμός αυτών που θεωρούν ότι η "λύση" όλων των αδιεξόδων βρίσκεται στην κοινωνικο-ιστορική μορφή τού "έθνους-κράτους" εκφράστηκε τέλεια σε ένα άρθρο του Κωνσταντακόπουλου το οποίο περιστρέφονταν γύρω από τα γνωστά "γεωπολιτικά" θέματα που μας προβληματίζουν και μας "έλκουν" σε τόσες αντιφάσεις (όλους μας).
Ούτε λίγο ούτε πολύ ο κύριος αυτός, που έχει κάνει την βόλτα του σε όλες τις ιδεολογικές χωματερές του πλανήτη, από τον Ντούγκιν μέχρι προσφάτως τον Περιτσέκ (χαφιέ και καταδότη του τουρκικού κράτους, παλαιότερα, "μέσα" στην επαναστατική αριστερά της Τουρκίας), μας λέει ότι ήταν ευτύχημα που οι Τουρκοκύπριοι εθνικιστές φασίστες συντονίστηκαν με τους  Ελληνοκύπριους αντίπαλους του σχεδίου Ανάν, όπως είναι ευτύχημα που σήμερα ο ρωσογλείφτης πλέον Ερντογάν και οι εθνικιστές και εθνοθεοκράτες που τον "ακολουθούν" ματαιώνουν τα σχέδια του "παγκοσμιοποιητικού" κατεστημένου και τα σχετικά.
Ο παραλογισμός και η ηθική και ιδεολογική παρακμή των "εθνοκρατιστών" φτάνει σε τέτοιο ύψος που τους μετατρέπει σε υποστηρικτές των γεωπολιτικών αντιπάλων τού έθνους "τους" αρκεί να υπηρετηθεί η ιδεολογική και "γεωπολιτική" εμμονή τους.
Στην πραγματικότητα δεν τους ενδιαφέρει ούτε το έθνος σαν ιδέα ή σαν κεντρικός άξονας της ιδεολογίας τους αλλά η επικράτηση (ξανά) τής κεντρικότητας της συγκεκριμένης αστικής και κρατικιστικής μορφής του, για αυτό τον λόγο είναι και στην πράξη έτοιμοι να δεχτούν την ήττα του συγκεκριμένου αστικού εθνικού μορφώματος εις το οποίο ανήκουν αρκεί να "κερδίσει" το σύνολο των ιδεών των εμμονών και των ψυχοπολιτισμικών παθήσεών τους.
Αυτή όμως η άρρωστη υποκειμενική στάση και θέση δεν είναι μια τυχαία και αυθαίρετη "δομή" που προκύπτει (μόνον) από τις επιλογές του φορέα της, αλλά (είναι) το νομοτελειακό αποτέλεσμα των δομικών ιστορικών αδιεξόδων τού αστικού εθνικισμού, όχι μόνον τώρα που αυτά τα αδιέξοδα έχουν σαπίσει και τρέφουν και άλλα τέρατα αλλά ήδη από την έναρξή του.
Τα αδιέξοδα δε αυτής της ιστορικής "μορφής" δεν παρασύρουν στο σκοτάδι μόνον αστούς και μικροαστούς εθνικιστές αλλά και όσους αυταπατήθηκαν και αυταπατώνται ακόμα ότι θα ήταν δυνατή μια "ξεκάθαρη" και ιδεολογικά "εξυγιαντική" διάκριση μεταξύ πατριωτισμού ή εθνισμού και εθνικισμού, ειδικά σήμερα.
Δεν υπάρχει καμία τέτοια διάκριση παρά μόνον για να διακρίνει την μία από την άλλη μορφή εθνικισμού, και αυτό ως προσπάθεια μπορεί να είναι απλά ένα τρυκ μιας μορφής εθνικισμού.
Ο πατριωτισμός είναι μια αόριστη μορφή εθνικισμού που δύναται όντως να χωράει περισσότερα από τον ανταγωνιστικό εθνικισμό αλλά στην πραγματικότητα "κάνει" την δουλειά τού τελευταίου.
Να εξετάσουμε αν για ένα αδύναμο και διωκόμενο έθνος ο εθνικισμός έχει μια μεταβατική και προσωρινή έστω αξία, αλλά να το κάνουμε με όλο το βάρος και την σημασία που θα είχε κάτι τέτοιο, αρκεί βέβαια να αντανακλά όντως ένα υπαρκτό πρόβλημα.
Αλλά άλλο είναι αυτό και άλλο να "θολώνουμε" με πατριωτικές αοριστίες τα "εθνικιστικά" νερά.
Ο πατριωτισμός είναι μια γλίτσα, ο εθνικισμός είναι ένα σοβαρό θέμα που πρέπει να εξετάσουμε όντας σε πλήρη επίγνωση των ανυπέρβλητων αδιεξόδων του ακόμα και όταν εκφράζει ένα (προσωρινά ή μονιμότερα) αμυνόμενο ή καταδιωκόμενο αστικό έθνος.


Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου