Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2018

Το Ιράν πριν την Άβυσσο [2]

Ιράν:
1) Η όξυνση της λαϊκής δυσαρέσκειας (μαζικές διαδηλώσεις κ.λπ), 2) τα αδιέξοδα της θεοκρατικής ελίτ, και 3) η ολοκλήρωση της χειραγώγησης τής ηγεσίας τής ιρανοκουρδικής μειονότητας και του συνόλου της αντιπολίτευσης από τους σκοτεινότερους συνωμοτικούς ιμπεριαλιστικούς κύκλους στις Η.Π.Α (όπως σχηματίστηκε ως "χειραγώγηση" διαμεσολαβημένη από δεκαετίες εθνοτικής και πολιτικής καταπίεσης), "έρχονται" να "συναντήσουν" τα συγκεκριμένα πολεμικά διαλυτικά σχέδια αυτών των κύκλων και των σκοτεινότερων συνωμοτικών ιμπεριαλιστικών κύκλων στο Ισραήλ.
Οι στρατηγικές και τακτικοστρατηγικές στοχεύσεις των ακροδεξιών συνωμοτών στην διοίκηση των Η.Π.Α είναι γνωστές και συναρμόζονται όπως πάντα με το αμερικάνικο ιμπεριαλιστικό στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα και τις αμερικάνικες πετρελαϊκές πολυεθνικές.
Δεν θα είχαν όμως, ως στοχεύσεις, καμία "τύχη" αν δεν υπήρχαν στο "μεσανατολικό έδαφος" ήδη υπάρχουσες ενδογενείς δυναμικές διάλυσης:
1) Συνέχιση της ιστορικής εκκρεμότητας σε σχέση με το ιστορικό σιωνιστικό εθνοκρατικό σχέδιο και το αντίστοιχο παλαιστινιακό πρόβλημα εθνικής και δημοκρατικής αυτοδιάθεσης.
Η ιστορική ζυγαριά έχει γείρει προς αντιδραστικές κατευθύνσεις, κυρίως από την σκοπιά του κρατικού Σιωνισμού που έχει ολοκληρώσει τις ρατσιστικές πτυχές του αρχικού σιωνιστικού σχεδίου ακυρώνοντας τις αρχικές δημοκρατικές σιωνιστικές πτυχές του, χωρίς να παραβλέπουμε τον ρόλο των ισλαμοφασιστών στον αραβικό κόσμο (και το Ιράν) που αξιοποιούν και την ντούρα αντιδραστική στροφή στο Ισραήλ και την δυτική  ιμπεριαλιστική επιθετικότητα για να οικοδομήσουν έναν νέο αντισημιτισμό/αντισιωνισμό.
2) Συνέχιση της σκληρής καταπίεσης των μη αραβικών, και των μη περσικών εθνοτικών ομάδων, αντίστοιχα εντός των αραβικών χωρών και του Ιράν (συν η συνέχιση της καταπίεσης των Σιιτών όπου υπάρχει σουνιτική πλειονότητα).
3) Όξυνση της ειδικής και αυτογενούς κρίσης του κρατικοκαπιταλιστικού θεοκρατικού μοντέλου του ιρανικού καπιταλισμού.

Δεν υπάρχει κανένας ορατός δρόμος που να "λυτρώνει" τον ιρανικό λαό, ταυτόχρονα, και από την δυτική/ισραηλινή επιθετικότητα και από το θεοκρατικό/φασίζον αντιδυτικοϊμπεριαλιστικό καθεστώς.
Δεν υπάρχει κανένας ορατός δρόμος που να "λυτρώνει" την ιρανική δημοκρατική/ελευθεριακή αντιπολίτευση και την ιρανική εργατική τάξη, αλλά και τις μη περσικές ιρανικές εθνοτικές ομάδες, από την Σκύλα του συνωμότη δυτικού/αμερικάνικου (και ισραηλινού) ιμπεριαλισμού και την Χάρυβδη του θεοκρατικού (χεζμπολάδικου) αντιδυτικοϊμπεριαλισμού.  


Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου