Κυριακή, 5 Αυγούστου 2018

Μίση και αγάπες [3]

Η συστημική δόμηση του διακρατικού ανταγωνισμού ωθεί την διεργασία αυτή σε ένα παγκόσμιο διπολικό ή τριπολικό σχήμα, όπου σχετικά σταθερές και σχετικά ασταθείς συσπειρώσεις κρατών ανταγωνίζονται σε έναν άμεσο ή έμμεσο ανταγωνισμό με "σκοπό" την κυριάρχηση του "άλλου" πόλου και την αποικιοποίησή του ή υποβάθμισή του .
Όπως κάθε διεργασία εμφανίζεται ολικά ως διπολική ή τριπολική έτσι και η διεργασία τού διακρατικού ανταγωνισμού όταν εκδηλώνεται στο επίπεδο της κρατικής ολότητας, που δεν είναι άλλο από τον "διεθνή στίβο" ή την "οικουμενικότητα" ως μια ουσιαστική μορφή των κρατικών και οικονομικών ανταγωνισμών, έχει αυτή την διαλεκτική μορφή. Κάθε διαλεκτική μορφή είναι "ουσία" και όχι μόνον "εξωτερική εκδήλωση" ενός περιεχομένου.
Αυτή όμως η γενική μορφή των διακρατικών ανταγωνισμών, ως μια ειδική μορφή (και αυτή) των γενικότερων κοινωνικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών, δεν περικλείει νοητικά "εκ των προτέρων" ως ειδική αφαίρεση τις άλλες ειδικότερες πτυχές της που πρέπει να ανακαλύψουμε μη μένοντας μόνον στην πρώτη αφαίρεση.
Ας εξετάσουμε μερικές από αυτές τις πτυχές που σχετίζονται με το παιχνίδι των μη κυρίαρχων δυνάμεων εντός ενός πόλου με τον άλλο πόλο κυριαρχίας, όπως το ιχνογραφήσαμε στο προηγούμενο σημείωμά μας:

1.
Σε κάθε πόλο (διεθνοπολιτικής και οικονομικής) κυριαρχίας υπάρχει μια αρχιτεκτονική εσωτερικών ανταγωνισμών που έχει να κάνει με τα ιδιαίτερα ("εθνικά") συμφέροντα των επιμέρους κυρίαρχων τάξεων και ελίτ αλλά και με τις γεωγραφικές γεωστρατηγικές και γεωπολιτισμικές ιδιαιτερότητες, όπως τούτες συνδομούνται και με τα ιδιαίτερα συμφέροντα των επιμέρους "εθνικών" κυρίαρχων τάξεων και με τους ειδικούς ανταγωνισμούς τους ακόμα κι εντός του επιμέρους διεθνικού μητροπολιτικού πόλου κυριαρχίας.
2.
Οι μεταιχμιακές καταστάσεις που αναπτύσσονται με βάση τις παραπάνω ιδιαιτερότητες, αναδύουν τις ιδιαιτερότητες αυτές ως μέρος της καθολικής δομής του διεθνούς συστήματος, άρα και του κάθε διεθνικού πόλου κυριαρχίας.
Αυτές οι ιδιαιτερότητες στην πραγματικότητα δεν είναι "ιδιαιτερότητες" αλλά ειδικές μορφικές εκφράσεις της ουσίας τής κατάστασης.
3.
Μέρος της ειδικής δομής μεταιχμιακής οργάνωσης του (συνήθως) διπολικού συστήματος κρατικής κυριαρχίας αποτελεί η τάση των μη κυρίαρχων ή "ημι-κυρίαρχων" κοινωνικών και πολιτικών ομάδων εντός του εκάστου κυριαρχικού πόλου να απευθύνονται στον ανταγωνιστικό του ή να ωθούν με τις πράξεις τους σε αποδόμηση τον οικείο πόλο κυριαρχίας εις όφελος τού ανταγωνιστή του.
Η κατάσταση παράγεται ως ακόμα περιπλοκότερη αν "συνυπολογίσει" κανείς ότι σε αυτό το "σύνολο" των "παραγκωνισμένων" και προθύμων να πολεμήσουν τον οικείο πόλο μητροπολιτικής κυριαρχίας μπορούν να ανήκουν εντελώς ετερογενείς κοινωνικές ομάδες και τάξεις οι οποίες στο "εσωτερικό" κοινωνικό "τοπίο" ασκούνται σε έναν μεταξύ τους ανηλεή κοινωνικό και πολιτικό πόλεμο.
Επίσης πρέπει να "συνυπολογίσουμε" το γεγονός ότι όσο προσεγγίζουμε τις γεωπολιτικά/γεωστρατηγικά και γεωπολιτισμικά μεταιχμιακές ζώνες των μητροπολιτικών πόλων κυριαρχίας το σύνολο των "παραγκωνισμένων" και τεινόντων σε αποστασία [από τον εκάστοτε περιέχοντα αυτούς (τους "παραγκωνισμένους") κυριαρχικό πόλο] δεν αποτελεί ένα σταθερό σύνολο.
Οι ρόλοι και οι θέσεις, οι συμμαχίες και οι αποστασίες, οι προσανατολισμοί και οι επιθυμίες των κοινωνικών τάξεων εντός του εκάστου μεταιχμιακού ή μη-μεταιχμιακού "έθνους" δεν είναι σταθερές σε σχέση με τις συμμαχίες τους εντός/εκτός του γενικότερου πλαισίου της (οικείας) μητροπολιτικής "οντότητας" στην οποία υφίστανται και ως διεθνείς δυνάμεις, αλλά στην μεταιχμιακή ζώνη η ρευστότητα αυτή έχει μιαν ιδιαίτερη ένταση.
Δεν είναι μόνον οι λαϊκές και προλεταριακές τάξεις που ωθούνται εκ της "μηδενικής" κοινωνικής θέσεώς τους σε μιαν αναζήτηση ενός πραγματικού ή φαντασιακού "εταίρου" από "έξω", αλλά και τμήματα των κυρίαρχων τάξεων, ενόσω οι συνεχείς ανατροπές των γεωπολιτικών δεδομένων στην μεταιχμιακή ζώνη παρασύρουν το εσωτερικό παιχνίδι των κοινωνικών ρόλων και θέσεων (στην αναφορά του προς την διεθνή πραγματικότητα) σε έναν διαρκή ετεροκαθορισμό από την μεταιχμιακότητα καθαυτή, μέσω των συνεπειών της που δεν είναι άλλες από την συνεχή μετατόπιση των διεθνών συμμαχιών όταν τούτες σχηματίζονται "εντός" του μεταίχμιου τού βασικού διεθνούς ανταγωνισμού.
4.
Οι ετεροκαθορισμοί των κοινωνικών τάξεων και ομάδων στις μεταιχμιακές ζώνες από την σχέση τους με τον οικείο και τον "άλλο" μητροπολιτικό πόλο κυριαρχίας, δομούνται σε σχέση με άλλες ομόλογες ή μη ομόλογες ομάδες και τάξεις τόσο στην (γεωπολιτική) ζώνη της οικείας μητροπολιτικής κορυφής όσο και στην (γεωπολιτική) ζώνη της "άλλης" μητροπολιτικής κορυφής αλλά και στην (γεωπολιτική) ζώνη στο μεταίχμιο (ή περιφέρεια) της "'αλλης" μητρόπολης.
Αυτές λοιπόν οι σχέσεις ετεροκαθορισμού και αλληλοετεροκαθορισμού δεν αναφέρονται μόνον στις εκάστοτε ομόλογες τάξεις του εκάστοτε οικείου/"άλλου" μητροπολιτικού πόλου αλλά και στις μη ομόλογες.
Παρά ταύτα το συνηθέστερο είναι την οργάνωση του ετεροκαθορισμού των "δυσαρεστημένων" ομόλογων ή μη ομόλογων τάξεων της "άλλης" μητρόπολης (όπως τούτη εννοείται ως ενότητα μητροπολιτικού κέντρου και μητροπολιτικής περιφέρειας) να την αναλαμβάνουν και να την ηγεμονεύουν οι κυρίαρχες τάξεις.

συνεχίζεται..


Ιωάννης Τζανάκος






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου