Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2018

Τα ιδεολογικά θεμέλια των δυτικόδουλων της "Ελληνικής Δημοκρατίας" (3)


Η ιστορική ανάπτυξη του νεοελληνικού έθνους κράτους στηρίχθηκε από την αρχή τής επαναστατικής ίδρυσής του στην δυναμική επέκτασης του συνολικού δυτικού κόσμου τής εποχής του.
Ο νέος Ελληνισμός ήταν στραμμένος εξ'αρχής στην δύση, ακόμα και αν εξέφραζε ένα διαφοροποιημένο πολιτισμικό και κοινωνικό σχήμα, και αυτό συνέβαινε καταρχάς λόγω της ρεαλιστικής γεωπολιτικής του βλέψης.
Μπορεί το νεοελληνικό βλέμμα να ήταν στραμμένο και στην Ρωσία (η οποία εξάλλου ήταν και αυτή μια "ιδιόμορφη" δυτική χώρα), και να περιείχε "εντός" του ένα ιστορικό και συμβολικό απόθεμα που παρέπεμπε και στην ρωμαϊκή "βυζαντινή" παράδοση (μέσω της εκκλησίας κυρίως), αλλά το κέντρο του βλέμματος ήταν στην επεκτεινόμενη και εξελισσόμενη δύση.
Ήδη από τα πρώτα προοθωμανικά "ελιτίστικα" αχνοφεγγίσματά της η νεοελληνική ελληνική συνείδηση ήταν στραμμένη στην δύση και από την δύση περίμεναν όλοι οι (πρώϊμοι και μεταγενέστεροι) νεοέλληνες και βοήθεια και ένωση με τον νέο κόσμο (όπως ήδη είχε διαμορφωθεί στον ύστερο μεσαίωνα και την πρώιμη αναγέννηση).
Το εθνικό κόμμα του νέου ελληνισμού, αρχικά ως ελιτίστικη τάση μέσα στην υστεροβυζαντινή (υστερορωμαϊκή) ελίτ, ήταν το κόμμα των "ενωτικών", άσχετα αν η οθωμανική κατοχή και καταστροφή έριξε τον ιστορικό χρόνο πάλι "πίσω" και θόλωσε τα πράγματα.
Όταν παρουσιάστηκε η ευκαιρία και ωρίμασαν οι συνθήκες, και όταν η δύση ωρίμασε ακόμα περισσότερο ως μια μετα-μεσαιωνική οικονομική, πολιτική και ιδεολογική κατάσταση, τότε ο νέος Ελληνισμός άρχισε να γίνεται κάτι παραπάνω από μια ελιτίστικη τάση αντικατάστασης τής ανατολικορωμαϊκής ή ανατολικής ρωμαϊκοχριστιανικής παράδοσης και έγινε "σχέδιο" αστικής και εθνοκρατικής ανόρθωσης και δημιουργίας.
Κάπου εκεί συναντήθηκαν οι διεργασίες αυτές με την άνοδο μιας νέας ελληνικής αστικής τάξης, στους κόλπους της Οθωμανίας, και ενός ισχυρού λαϊκού και στρατιωτικού αγροτικού κοινωνικού παράγοντα.
Η νέα εθνική ελίτ που ένωνε όλα αυτά τα στοιχεία, όχι μόνον είχε σαν σκοπό της μια εξωτερική μίμηση της δύσης, αλλά είχε από νωρίς σχεδιάσει την δυτικοποίηση της ευρύτερης οθωμανικής ζώνης και την εκδίωξη του βαρβαρικού εκείνου τουρκικού τροπισμού τής "ανατολής" που ταλαιπωρούσε και εμπόδιζε έναν λαό και μια κοινωνία που ήθελε να προοδεύσει.
Για να το πω εν τάχει και να μπω στην καρδιά πολλών από τους "σύγχρονους" προβληματισμούς των οθωμανολάγνων, ό,τι συνέβει ως μαζική εκδίωξη και μαζική βία επί των Οθωμανών Τούρκων εποίκων και βρυκολάκων και των Οθωμανών Τούρκων αξιωματούχων στην Πελοπόννησο από το 1821 ως το 1823, ήταν προδιαγεγραμμένο σε κάθε πρόταγμα κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης προ της επανάστασης και ήταν ήδη ένα δυτικό πρόταγμα "αποβολής" του ειδικού "ανατολικού" οθωμανικού δεσποτισμού, για να υπάρξει ένα νεοτερικό έθνος κράτος, εννοείται "αστικό" (δεν υπήρχε τότε άλλη μορφή νεοτερικού κράτους). 
Αυτό το έθνος κράτος δεν θα είχε και δεν είχε τελικά σαν εγγραφή του μόνον μια "εθνική κρατική" επέκταση, εφόσον και όσον θα θεμελιώνονταν, αλλά και την ολοσχερή καταστροφή της Οθωμανίας ως αντιπροσώπου της "παλαιάς εποχής".
Ο (προοδευτικός τότε) δυτικισμός του νέου έθνους δεν ήταν ένα εξωτερικό μιμητικό στοιχείο αλλά η βαθύτερη εγγραφή του, που στηρίζονταν και στην διεθνή δύναμη και λάμψη του ανερχόμενου δυτικού κόσμου αλλά και στην δικαιολογημένη αηδία και απαρέσκεια που δημιουργούσε σε κάθε προοδευτικό πολιτισμένο (ελληνόγλωσσο ή μη ελληνόγλωσσο) "πολίτη" της Οθωμανίας η Οθωμανία η ίδια.
Αυτή είναι η αρχική εγγραφή, η οποία όμως δεν πρέπει να ταυτίζεται εντελώς με τις μεταγενέστερες μετεπαναστατικές εγγραφές.
Η αρχική επαναστατική εθνικιστική εγγραφή τού νέου (αναδυόμενου ακόμα) έθνους κράτους εμπεριείχε μεγάλο βαθμό αυτονομίας και αυτοδυναμίας σε σχέση με το "δυτικό κέντρο" στο οποίο στρέφονταν και από το οποίο αντλούσε ιδεολογική και πολιτική δύναμη, και σήμαινε μια ιδανική ίσως και ρομαντική πίστη του νέου έθνους ότι θα μπορούσε να κερδίσει την μάχη με το οθωμανικό αίσχος χωρίς να υποταχθεί σε αυτό το "δυτικό κέντρο".
Μπορεί μεν να υπήρχαν επιρροές και εξαρτήσεις, από το "δυτικό κέντρο" και τις διάφορες εκδοχές του, αλλά ο σκοπός και το σχέδιο ήταν το νέο έθνος να κερδίσει την βασική μάχη μόνο του, εξοντώνοντας εκδιώκοντας και απαλείφοντας κάθε οθωμανικό τέρας μόνο του, κυρίως μόνο του.
Η αρχική ρωσική βοήθεια ήταν στην πραγματικότητα μια περιορισμένη βοήθεια, και η μετέπειτα δυτική βοήθεια, πριν το Ναυαρίνο, ήταν περισσότερο μια βοήθεια από ρομαντικούς και τυχοδιωκτικούς κύκλους και όχι μια επιλογή των ίδιων των κυρίαρχων δυτικών κύκλων.
Το έθνος κέρδισε τελικά ως ηττημένο, η επανάσταση έφτασε στο χείλος της καταστροφής, μέχρι να υπάρξει επέμβαση των δυτικών και των Ρώσων, και αυτή η ήττα που μετετράπη σε  μισο-νίκη (αλλά τελικά νίκη) ήταν και η βασική εγγραφή που χαράχτηκε στην μνήμη και την διεθνοπολιτική πρακτική του νέου έθνους κράτους.
Το νέο έθνος κράτος, όχι με έναν εξ'αρχής "σχεδιασμένο" τρόπο όμως, μετατράπηκε σε προστατευόμενο έθνος κράτος εργαλείο των δυτικών σχεδιασμών για την διανομή της Οθωμανίας μετά από την επερχόμενη νομοτελειακή καταστροφή της.
Η ήττα της επανάστασης, η ουσιαστική ήττα της, αν και διασώθηκε τελικά το έθνος και συντηρήθηκε το σχέδιο για την τελική νίκη επί της οθωμανικής βρυκολακοκρατίας, οδήγησε στην μετατροπή του κράτους του σε εργαλείο των δυτικών σχεδιασμών και ανταγωνισμών και στην νεοελληνική "εσωτερίκευση" τής υποτέλειας σε αυτό που ήταν αρχικά το "όραμα" και έγινε στο τέλος η "λατρεία", δηλαδή στην δύση.
Το ορθό περιεχόμενο, δηλαδή η μάχη μέχρι τέλους απέναντι στην βαρβαρική αιμοσταγή Οθωμανία και την μετέπειτα κρατική τουρκική βαρβαρότητα, διατηρήθηκε και διατηρείται ακόμα ως μια βασική εγγραφή ύπαρξης του νέου Ελληνισμού, αλλά λόγω τής μερικής ήττας τής ιδρυτικής του επανάστασης και της πρόσδεσής του στην δύση υπό τους όρους της υποταγής και της προστασίας έχει "νοθευτεί" από τον ιμπεριαλισμό της.
Αυτό που δεν λένε όσοι κρίνουν τον ιδρυτικό νεοελληνικό επεκτατισμό και την ιδρυτική ορμή του νέου Ελληνισμού για καταστροφή της τουρκικής βαρβαρότητας -κρίνοντας πάνω στην βάση της πρόσδεσης του νέου Ελληνισμού στον δυτικό ιμπεριαλισμό και το δυτικοεθνικιστικό "μοντέλο" πολιτειακής και κοινωνικής οργάνωσης- είναι ότι αυτή η ιδρυτική ορμή ήταν και είναι στο βαθύτερο περιεχόμενό της ορθή, ήταν και είναι δίκαια, ήταν και είναι προοδευτική ως και στις μέρες μας, όπως ήταν ουσιαστικά ορθή (παρά τις δυτικοϊμπεριαλιστικές προσμίξεις και τις επιμέρους εθνικιστικές αθλιότητες) και το 1821 και το 1922.

Κείμενο αφιερωμένο σε κάποιους φίλους ή εχθροφίλους που θίχτηκαν όταν προσδιόρισα τον αγαπημένο τους οικείο ιδεολογικό χώρο ως κακόμοιρο ("κακομοίρηδες"). 

Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου