Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2018

Τα ιδεολογικά θεμέλια των δυτικόδουλων της "Ελληνικής Δημοκρατίας" (4) / Σημείωση για την νεοελληνική ταυτότητα..

Ανήκει ή πρέπει να ανήκει η χώρα μας στην δύση;
Αυτό το κρίσιμο ερώτημα έχει απαντηθεί από την ίδια την δύση στην ύστερη ιμπεριαλιστική "φάση" της εδώ και μερικές δεκαετίες.
Η Ελλάδα "πρέπει" τάχα να ανήκει στην δύση με την έννοια που ανήκει ένα κατά παραχώρηση οικόπεδο που έχει δοθεί στον μη κάτοχό του ενοικιαστή και όταν ο πραγματικός ιδιοκτήτης θελήσει να το λάβει πίσω ή να το εκχωρήσει σε άλλον αυτός (ο ενοικιαστής) είναι υποχρεωμένος να το επιστρέψει στον ιδιοκτήτη.
Ούτε η ελληνική παράδοση ούτε το νέο εθνικό κράτος γίνονται αντιληπτά από τους κυρίαρχους των δυτικών μητροπολιτικών κέντρων ως κτήσεις των νέων ενοίκων, άρα κατά αυτούς οι νέοι ένοικοι ανήκουν στην δύση ως μέρη ενός δυτικού ("πολιτισμικού") ανήκειν και ως μέρη ενός κατεχόμενου γεωπολιτικού και πολιτισμικού "κεφαλαίου", το οποίο αντλεί την "παραγωγικότητα" και την ύπαρξή του από τους πρώτους δημιουργούς του, τους δυτικούς κυρίαρχους, και όχι από αυτούς που ζούνε "εντός" του ως φαντασμένοι μεν αλλά ανόητοι κληρονόμοι του, αλλά κληρονόμοι με πιθανή ημερομηνία λήξης, άρα σαν κληρονόμοι ενοικιαστές ή υπόχρεοι στον πραγματικό ιδιοκτήτη.
Η ίδια η ελληνική ιδέα ως νεοελληνικό δημιούργημα έχει πάψει να υπάρχει από την εποχή του Πλήθωνα του Γεμιστού, έστω ως αναπλήρωμα της ανατολικορωμαϊκής ταυτότητας, και έχει γίνει γενικό κτήμα της δύσης ως ένα "αρχέτυπο" κυριαρχίας και πολιτισμού το οποίο ανήκει στα θεμέλιά της.
Οι νέοι διαφωτιστές νεοέλληνες "σφετεριστές" εν αγνοία του ίδιου του ρωμέϊκου λαού, ίσως να θεώρησαν  ότι θα διέφευγαν της ιστορικής κρίσης και κριτικής που θα αναδείκνυε την "τεχνητή" συμμετοχή τους (δια ισχνών αντικειμενικών πολιτισμικών συνεχειών, όπως η γλώσσα) στην πραγματική ελληνική ιδέα, αλλά το θέμα δεν είναι αυτοί, ούτε το κράτος που δημιούργησαν σφραγίζοντάς το με την στάμπα της "ελληνικότητας", όσο ο ίδιος ο λαός ο οποίος αφότου το κράτος τον απελευθέρωσε από την τουρκική αθλιότητα τον στιγμάτισε τον ίδιο (ως λαό) με αυτήν την στάμπα "δένοντάς" τον για πάντα με μια ακραία πλασματική ταυτότητα, η οποία συν τοις άλλοις τον "έδενε" πλέον για τα καλά με το άρμα του δυτικού ιμπεριαλισμού, τόσο στο φαντασιακό όσο και στο πολιτικοστρατιωτικό επίπεδο.

Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου