Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2021

Αυτά δείχνουν τα φαινόμενα.

 
Δεν ισχυρίζομαι ότι αν επικρατούσε το κΚε το 1945-1949 θα ζούσαμε μια πραγματική κοινωνική δημοκρατία, αλλά η επιλογή να κερδίσει η ακροδεξιά και ο δωσιλογισμός στον εμφύλιο, και έπειτα οι απλοί αγωνιστές τού κΚε να διωχθούν, ήταν απόφαση τού ελληνικού λαού, όπως απόφασή του ήταν να αντικαταστήσει τούς βενιζελικούς από τους μοναρχικούς, το 1920, αν και ήταν προφανές ότι την συγκεκριμένη στιγμή αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή και τον θάνατο τού μικρασιατικού ελληνικού λαού. 
Δεν ισχυρίζομαι επίσης ότι οι βενιζελικοί ήταν εντάξει, ή ότι η μικρασιατική εκστρατεία ήταν σωστή, αλλά ότι στην συγκεκριμένη στιγμή οι βενιζελικοί θα έφερναν την ειρήνη και θα διασώζονταν ο μικρασιατικός ελληνικός λαός.
Οι λαοί, οι άνθρωποι, έχουν ευθύνες, αποφασίζουν, είναι οι διαμορφωτές τού πεπρωμένου τους.
Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες, και από δικαιολογίες υπάρχουν πολλές. 
Ο φαντασιακός «αντι-δυτικο-ιμπεριαλισμός» των Ελλήνων, είτε λαμβάνει αριστερή αναρχική κ.λπ μορφή είτε δεξιά φιλορωσική μορφή, είτε είναι «συνδυασμός» των παραπάνω δύο φαντασιακών αντιστάσεων, είναι απόλυτα συναρμοσμένος με την δυτικο-δουλοπρέπειά τους, με την δυτικοδουλεία τους και την έμπρακτη υποταγή τους στον δυτικό ιμπεριαλισμό. 
Εκεί που τα πράγματα είναι δύσκολα, και επιτάσσουν πράξεις και θάρρος, είτε για να υπερασπιστείς την αστική κοινωνία σου, είτε για να υπερασπιστείς την σοσιαλιστική-αντικαπιταλιστική αναρχική κ.λπ κοινωνία σου, ένοπλα, συντεταγμένα, συγκροτημένα, ως πολιτική κοινωνία, ως ηθικό σύνολο, εκεί λοιπόν δεν υπάρχει ούτε πρόκειται να υπάρξει από αυτόν τον λαό τίποτα, αν χρειαστεί, έτσι τουλάχιστον όπως φαίνεται και συμπεριφέρεται -δεν δείχνει κάτι άλλο.
Από πατριαρχικές και ψευτο-αντιπατριαρχικές κραυγές, έχουμε χορτάσει. 
Το νόημα σε αυτές τις συμπεριφορές είναι η έλλειψη θάρρους, ήθους και έθους, ιδεολογικής και πολιτικής συγκρότησης σε όλες τις (υποτίθεται) αντίθετες ιδεολογικές και κοσμοθεωρητικές «παρατάξεις». 
Οι κολακείες απέναντι σε αυτό τον λαό με αηδιάζουν, όπως και οι εύκολες «αντιεθνικιστικές» κριτικές του, οι οποίες αναπαράγουν την ίδια δουλοπρέπεια και ταιριάζουν με τις κολακείες των εθνικιστών.
 
Ιωάννης Τζανάκος
 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου